Μάτι: Παρέμβαση Αρείου Πάγου για άσκηση έφεσης κατά της απόφασης

Παραγ­γε­λία στη διευ­θύ­νουσα την εισαγ­γε­λία Εφετών της Αθήνας ώστε να διε­ρευ­νή­σει το ενδε­χό­μενο άσκησης έφεσης για την απόφαση του δικα­στη­ρίου για το Μάτι απέ­στειλε σήμερα η εισαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδει­λίνη.

Οπως τονί­ζε­ται η παραγ­γε­λία αφορά τη διε­ρεύ­νηση άσκησης έφεσης ως προς τους αθω­ω­θέ­ντες, την ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών στους κατα­δι­κα­σθέ­ντες, τις επι­μέ­ρους ποινές που επι­βλή­θη­καν και τον τρόπο έκτισης εν γένει των ποινών.

Συγε­κρι­μένα:

«Παρα­κα­λούμε να διε­ρευ­νη­θεί η αυτε­πάγ­γελτη εκ μέρους σας άσκηση του ενδίκου μέσου της εφέσεως ως προς τους αθω­ω­θέ­ντες με την απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Αθηνών για το Μάτι, καθώς και ως προς την ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών περι­στά­σεων στους κατα­δι­κα­σθέ­ντες με την ίδια ως άνω απόφαση, τις επι­μέ­ρους ποινές που επι­βλή­θη­καν σ’ αυτούς και τον τρόπο έκτισης εν γένει των ποινών».

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι το δικα­στή­ριο, που εκδί­κασε την υπόθεση για περισ­σό­τερο από δεκα­εν­νέα μήνες, κατέ­ληξε σε απόφαση ενοχής μόνον για πέντε υψη­λό­βαθμα στελέχη του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, κυρίως από την Πυρο­σβε­στική, απαλ­λάσ­σο­ντας τους υπευ­θύ­νους της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας και αυτο­διοι­κη­τι­κούς παρά­γο­ντες.

Οπώς έγραφε σήμερα η «Κ», η ποινή που επι­βλή­θηκε και την οποία προ­βλέ­πει ο νόμος ως «ταβάνι» για τα πλημ­με­λή­ματα, της φυλά­κι­σης των πέντε ετών για τους κατα­δι­κα­σθέ­ντες πρώην κρα­τι­κούς λει­τουρ­γούς, ξεσή­κωσε θύελλα αντι­δρά­σεων από τους παρι­στα­μέ­νους στο δικα­στή­ριο συγ­γε­νείς των θυμάτων, αλλά και τους δεκάδες εγκαυ­μα­τίες, που απο­τέ­λε­σαν κι αυτοί τραγικά θύματα των εγκλη­μα­τι­κών πράξεων και παρα­λεί­ψεων. Η ποινή, για την οποία θα μπο­ρούσε υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις το δικα­στή­ριο να απο­φα­σί­σει μέχρι και την έκτισή της, όπως δηλώ­νουν στην «Κ» εισαγ­γε­λείς, τελικά μετα­τρά­πηκε σε χρη­μα­τική, προ­κα­λώ­ντας μεγα­λύ­τερη οργή στους συγ­γε­νείς και έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό στην κοινή γνώμη.

Τελικά, η απόφαση για τους πέντε ισο­δυ­να­μεί με 38.000 ευρώ για τον καθένα, ενώ ο ηλι­κιω­μέ­νος που έβαλε τη φωτιά από εγκλη­μα­τική αμέλεια κατα­δι­κά­στηκε σε τρία χρόνια φυλά­κιση. Η δικα­στική απόφαση κινή­θηκε κάτω από την εισαγ­γε­λική πρόταση του εισαγ­γε­λέα Πανα­γιώτη Μανιάτη, ο οποίος είχε προ­τεί­νει ενοχή για εννιά από τους 21 συνο­λικά κατη­γο­ρου­μέ­νους. Πάντως, πέραν από τη νομική αξιο­λό­γηση του δικα­στη­ρίου, από την απόφαση των δικα­στών (υπήρξε ομόφωνη) προ­κύ­πτει ότι δεν ελήφθη υπόψη, όσο θα έπρεπε, η τερά­στια απαξία των εγκλη­μα­τι­κών παρα­λεί­ψεων και πράξεων των κατη­γο­ρου­μέ­νων, καθώς οι τέσ­σε­ρις από τους πέντε που κατα­δι­κά­στη­καν κρί­θη­καν ένοχοι για 102 ανθρω­πο­κτο­νίες από αμέλεια και 32 σωμα­τι­κές βλάβες, επίσης από αμέλεια, δηλαδή κρί­θη­καν ένοχοι για πλημ­με­λή­ματα μεν, αλλά τα οποία έγιναν με τερά­στια συρροή, με δεκάδες θύματα. Για τον λόγο αυτό δικα­στές και εισαγ­γε­λείς δήλωναν στην «Κ» ότι το δικα­στή­ριο μπορεί να μην είχε νομική ευχέ­ρεια να επι­βά­λει ποινή πάνω από πέντε χρόνια, αλλά τίποτα δεν το δέσμευε να μη μετα­τρέ­ψει σε χρήμα την επι­βλη­θείσα ποινή και να απο­φαν­θεί δια­φο­ρε­τικά, φθά­νο­ντας ακόμη και στην έκτιση της ποινής για κάποιους.

Επίσης η ποινή βάσης, όπως λέγεται, δηλαδή το πόσα χρόνια επι­βάλ­λο­νται ως ποινή για κάθε ανθρω­πο­κτο­νία, καθο­ρί­στηκε με τη δικα­στική απόφαση σε δύο έτη, κάτι που επίσης προ­κά­λεσε έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό και αίσθηση σε νομι­κούς και δικα­στι­κούς κύκλους, καθώς, όπως τόνιζαν, θα μπο­ρούσε το δικα­στή­ριο να επι­βά­λει για κάθε θύμα ποινή μεγα­λύ­τερη από τα δύο χρόνια, για παρά­δειγμα τρία χρόνια, αλλά­ζο­ντας τα δεδο­μένα της τελικής από­φα­σης. Σε ό,τι αφορά την απαλ­λαγή υψη­λό­βαθ­μων κρα­τι­κών αξιω­μα­τού­χων, όπως του επι­κε­φα­λής γενικού γραμ­μα­τέα της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας Ιωάννη Καπάκη, η απόφαση προ­κά­λεσε αίσθηση, όπως και για άλλους που είχαν ευθύνη για τη δια­χεί­ριση της κατά­σβε­σης της φωτιάς.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου –από το στάδιο ακόμη της ενοχής των πέντε κατη­γο­ρου­μέ­νων και του ηλι­κιω­μέ­νου που έβαλε τη φωτιά– προ­κά­λεσε θύελλα αντι­δρά­σεων με ύβρεις από συγ­γε­νείς θυμάτων και ανα­θέ­ματα κατά του δικα­στη­ρίου και των κατη­γο­ρου­μέ­νων, που παρα­κο­λου­θού­σαν απαθείς τα γεγο­νότα, ενώ υπήρξαν και περι­πτώ­σεις όπως ο πρώην δήμαρ­χος Μαρα­θώνα Ηλίας Ψινάκης (από τους αθω­ω­θέ­ντες) που δεν παρέστη καν στη δίκη ούτε για να ακούσει την απόφαση. Παρούσα ήταν όμως η τότε περι­φε­ρειάρ­χης Ρένα Δούρου, που αθω­ώ­θηκε, όπως και ο τότε δήμαρ­χος Ραφήνας Ευάγ­γε­λος Μπουρ­νούς, που επίσης αθω­ώ­θηκε