Ενδείξεις παιδεραστίας στις παρυφές της πόλεως Ρόδου

Κορί­τσια ηλικίας 10 έως 14 ετών, τσιγ­γά­νι­κης κατα­γω­γής, στή­νο­νται σχεδόν καθη­με­ρινά έξω από τα super market «Βερό­που­λος» και «lidl» επί της λεω­φό­ρου Ρόδου – Καλ­λι­θέας, περι­μέ­νο­ντας συγκε­κρι­μέ­νους «κύριους», οι οποίοι έρχο­νται με τ’ αυτο­κί­νητά τους, τα παρα­λαμ­βά­νουν και εξα­φα­νί­ζο­νται επί ώρες. Κάποια στιγμή, τα συγκε­κρι­μένα αυτο­κί­νητα επι­στρέ­φουν με τις νεαρές τσιγ­γά­νες τις οποίες παρα­δί­δουν στις ίδιες τους τις μητέρες που περι­μέ­νουν στο σημείο «εκκί­νη­σης».

Το φαι­νό­μενο αυτό συμ­βαί­νει αρκετές φορές κάθε εβδο­μάδα και οι κύριοι που παρα­λαμ­βά­νουν τα νεαρά κορί­τσια είναι Ροδίτες, ηλι­κιω­μέ­νοι, αγνώ­στου ταυ­τό­τη­τας. Ουδείς, μπορεί να πει με βεβαιό­τητα τι συμ­βαί­νει στο χρονικό διά­στημα της απου­σίας των ηλι­κιω­μέ­νων με τα κορί­τσια, ωστόσο η οικειό­τητα που έχουν είναι κάτι παρα­πάνω από φιλική.

Εάν οι συγκε­κρι­μέ­νοι Ροδίτες έβαζαν στο αυτο­κί­νητο νεαρά Ροδι­τό­πουλα, τότε στα σίγουρα θα ερχό­ντου­σαν αντι­μέ­τω­ποι με ιδιαι­τέ­ρως σοβαρές κατη­γο­ρίες. Ωστόσο, επειδή πρό­κει­ται για τσιγ­γά­νες και μάλιστα με την πράξη να γίνεται με τη συναί­νεση των γονέων τους, ουδείς ασχο­λεί­ται με την αρρω­στη­μένη αυτή κατά­σταση. Υπεράνω κάθε νόμου, στα πιο κεντρικά σημεία της Ρόδου συντε­λεί­ται ένα διαρκές έγκλημα. Ακόμα κι αν δεν υπάρ­χουν επαρκή στοι­χεία για να στοι­χειο­θε­τη­θεί η παι­δε­ρα­στία, στα σίγουρα στοι­χειο­θε­τεί­ται απο­λύ­τως το έγκλημα της εκμε­τάλ­λευ­σης ανη­λί­κου.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι κάθε φορά που τα αυτο­κί­νητα επι­στρέ­φουν στο σημείο «εκκί­νη­σης» οι νεαρές τσιγ­γά­νες (συνήθως πάνε δυο μαζί) εξέρ­χο­νται έχοντας στα χέρια δύο – τρεις τσάντες με τρόφιμα. Στο συγκε­κρι­μένο σημείο οι νεαρές κατη­φο­ρί­ζουν μόνες με τα πόδια μέχρι τον καταυ­λι­σμό τους, ή κατε­βαί­νουν με τη συνο­δεία της μητέρας τους, που αρκετές φορές περι­μέ­νει στο σημείο για την επι­στροφή.

Σε ό,τι αφορά τους ηλι­κιω­μέ­νους πρω­τα­γω­νι­στές, είναι σίγουρα συντα­ξιού­χοι, με παλαιάς σειράς αυτο­κί­νητα και δεν έχουν θεαθεί ποτέ να βγαί­νουν από τα οχήματά τους. Πάντα, όλες οι συνεν­νο­ή­σεις γίνο­νται στο παρά­θυρο και πάντα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Οι περί­οι­κοι του καταυ­λι­σμού στο καρ­νά­γιο, κάνουν λόγο και για Ροδίτες, με περιου­σίες, που μετα­βαί­νουν καθη­με­ρινά στον καταυ­λι­σμό. Μάλιστα εκφρά­ζο­νται φόβοι για εκβια­σμούς που μπορεί να υφί­στα­νται τα πρόσωπα αυτά.

Τα νοσηρά αυτά φαι­νό­μενα επα­να­λαμ­βά­νο­νται σχεδόν κάθε μέρα και αρκεί μία και μόνο επί­σκεψη στην περιοχή από το πρωί και την εκεί παρα­μονή μέχρι το βράδυ. Τα όσα θα κατα­γρα­φούν από μια τέτοια επί­σκεψη είναι αρκετά για να στοι­χειο­θε­τη­θούν πολλές κατη­γο­ρίες για τσιγ­γά­νους και μη.

Η κοι­νω­νία δεν μπορεί να κρατάει άλλο τα μάτια κλειστά στα όσα συμ­βαί­νουν. Οφείλει να αντι­δρά­σει διότι η πολι­τεία και η τοπική αυτο­διοί­κηση απέ­δει­ξαν πως δεν μπό­ρε­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν το όλο πρό­βλημα.

Σήμερα στον καταυ­λι­σμό του καρ­νά­γιου της Ρόδου δια­μέ­νουν περισ­σό­τε­ρες από 40 οικο­γέ­νειες τσιγ­γά­νων. Η πλειο­νό­τητά τους έχει εγκα­τα­στα­θεί στα οικό­πεδα ιδιωτών (μέσα και πέριξ του παλαιού πρα­τη­ρίου υγρών καυ­σί­μων), γεγονός που έχει δώσει δικαιο­λο­γία στην τοπική αυτο­διοί­κηση και στην περι­φε­ρειακή διοί­κηση στο να σηκώ­σουν τα «χέρια ψηλά».