Ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετά τον Θάνο Μικρούτσικο

Τα συλ­λυ­πη­τή­ρια του για τον θάνατο του σπου­δαίου μου­σι­κο­συν­θέτη Θάνου Μικρού­τσι­κου μετά από μάχη με τον καρκίνο, εξέ­φρασε ο πολι­τι­κός κόσμος της χώρας.

«Ο θάνατος του Θάνου Μικρού­τσι­κου απο­τε­λεί, αναμ­φι­σβή­τητα, μεγάλη απώλεια για την Τέχνη και τον Πολι­τι­σμό μας γενι­κό­τερα. Και η απώλεια αυτή είναι τόσο περισ­σό­τερο επώδυνη, όσο έρχεται σε μιαν εποχή, κατά την οποία τέτοια κενά είναι πολ­λα­πλώς δυσα­να­πλή­ρωτα. Εκφράζω τα ειλι­κρινή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια στους οικεί­ους του» ανέφερε ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος.

«Με τη μονα­δική μουσική του, αλλά και την πολι­τική και κοι­νω­νική του παρου­σία, ο Θάνος Μικρού­τσι­κος σφρά­γισε την εποχή μας. Τον απο­χαι­ρε­τούμε καθώς ξεκί­νησε να συνα­ντή­σει το Σταυρό του Νότου. Θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στους δικούς του» ανα­φέ­ρει ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σε ανάρ­τησή του στο twitter για το θάνατο του Θάνου Μικρού­τσι­κου.

“Έφυγε για τον Σταυρό του Νότου”

“Ο Θάνος Μικρού­τσι­κος έφυγε για το Σταυρό του Νότου. Η Ελλάδα απο­χαι­ρετά τον συνθέτη, τον καλ­λι­τέ­χνη, τον ευαί­σθητο άνθρωπο, τον παντο­τινό εραστή της ελευ­θε­ρίας και της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Θα τον θυμό­μα­στε πάντα, μέσα από τη μουσική και τα τρα­γού­δια του, αλλά και από το στίγμα που άφησε η ζωή του κοντά στους ταπει­νούς και κατα­φρο­νε­μέ­νους” έγραψε ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, συνο­δεύ­ο­ντας την ανάρ­τησή του με την ερμη­νεία του εκλι­πό­ντος στο ποίημα του Νίκου Καβ­βα­δία “Οι 7 νάνοι στο s/s Cyrenia “.

Η ανα­κοί­νωση του ΚΚΕ

Με άφατη θλίψη και βαθιά συγκί­νηση απο­χαι­ρε­τούμε έναν σπου­δαίο άνθρωπο, τον ακριβό μας Θάνο Μικρού­τσικο, ανα­φέ­ρε­ται σε ανα­κοί­νωση του Γρα­φείου Τύπου του ΚΚΕ για το θάνατο του Θάνου Μικρού­τσι­κου

« Φαί­νε­ται αβά­στα­κτο, να μάθουμε να ζούμε, χωρίς εκείνον στη σκηνή. Γιατί ο Θάνος Μικρού­τσι­κος δεν υπήρξε μόνο ανε­πα­νά­λη­πτος δημιουρ­γός και συγκλο­νι­στι­κός ερμη­νευ­τής του έργου του. Πάνω απ’ όλα ήταν ένα ιδιο­φυές πνεύμα, σπιν­θη­ρο­βόλο, κοφτερό και ανήσυχο, ένας βαθιά και πλατειά καλ­λιερ­γη­μέ­νος δια­νοη­τής. “Οι δημιουρ­γοί δεν γεν­νιού­νται, δημιουρ­γού­νται” καθώς ο ίδιος έλεγε.

Εχθρός της συνή­θειας, της επα­νά­παυ­σης και της παραί­τη­σης, αυτός ο γεν­ναίος μαχητής της ζωής, μας καλούσε και με το παρά­δειγμά του να διεκ­δι­κούμε το ακα­τόρ­θωτο, να μη φοβό­μα­στε τον χορό “στο φτερό του καρ­χα­ρία”, αν θέλουμε να νική­σουμε κάθε κατα­να­γκα­σμό, κοι­νω­νικό ή φυσικό, ακόμη και τον θάνατο.

Στη φρο­ντίδα για να δια­μορ­φω­θούν άνθρω­ποι ικανοί να κατα­νι­κή­σουν τη βαρ­βα­ρό­τητα, να κατα­νο­ή­σουν και να αλλά­ξουν, να εξαν­θρω­πί­σουν τη “γη των Βησι­γότ­θων”, είναι αφιε­ρω­μένο το έργο του. Πρω­το­πόρο σε μορφή και περιε­χό­μενο, ένα τέλειο συνταί­ρια­σμα της μου­σι­κής με την ποίηση, αλλάζει τη φυσιο­γνω­μία του ελλη­νι­κού τρα­γου­διού, ανα­τρέ­πει τις φθαρ­μέ­νες αστικές αξίες, ιδε­ο­λο­γι­κές και αισθη­τι­κές, ξαφ­νιά­ζει, ταράζει και ξεβο­λεύει, μας υπο­χρε­ώ­νει να κινη­το­ποι­ή­σουμε τη σκέψη, για να φτά­σουμε στην ολο­κλη­ρω­μένη συγκί­νηση, στην αλήθεια.

Αν και βαθύ, προ­ω­θη­μένο και απαι­τη­τικό, κάποτε παρά­ξενο και πρω­τό­γνωρο, είναι έργο γνήσια λαϊκό. Όχι μόνο γιατί το περιε­χό­μενό του αντα­πο­κρί­νε­ται στα λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα, αλλά και γιατί σέβεται και εξυ­ψώ­νει τους ανθρώ­πους του λαού, αντί να τους κρίνει “αφ’ υψηλού” ως ανί­κα­νους τάχα να συλ­λά­βουν το νόημα της μεγάλης τέχνης. Εντυ­πω­σιακή ήταν η απόλυτη ταύτιση καλ­λι­τέ­χνη και κοινού στις συναυ­λίες του, ακόμη και με έργα πρω­το­πο­ριακά όπως το “Μουσική πράξη στον Μπρεχτ”, αλλά και οι τρεις μεγάλες συναυ­λίες με τα “Καντάτα για τη Μακρό­νησο” και “Σπουδή σε ποι­ή­ματα του Βλα­δί­μη­ρου Μαγια­κόφ­σκι” που τις αφιέ­ρωσε στα 100 χρόνια του ΚΚΕ, δηλώ­νο­ντας στη συνέ­χεια πως αυτές ήταν οι πιο συγκι­νη­τι­κές στιγμές της ζωής του.

Έτσι δεν πρέπει να απορεί κανείς, που ένα μεγάλο λαϊκό πλήθος αγκα­λιά­ζει χρόνια το έργο του, το έχει στα χείλη του στις απερ­γίες, στις πορείες, στις συγκε­ντρώ­σεις, αλλά και στα γλέντια και τις χαρές ή στις μονα­χι­κές στιγμές της περι­συλ­λο­γής και των μύχιων αγωνιών του. Αυτό το λαϊκό πλήθος δεν τον άφησε στιγμή μονάχο στη σκληρή, ηρωική μάχη του για τη ζωή, στέλ­νο­ντάς του καθη­με­ρινά κύματα αγάπης, θαυ­μα­σμού και ευγνω­μο­σύ­νης, όπως θα έκανε για τον πιο πολύ­τιμο άνθρωπό του.

Και πώς ο Θάνος Μικρού­τσι­κος να μην εμπνέει δυνατά αισθή­ματα “στον δικό του κόσμο, στους δικούς του ανθρώ­πους”, στα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ, όταν κόντρα στο ρεύμα του συμ­βι­βα­σμού με το μικρό και “εφικτό”, καλούσε μαζί με το ΚΚΕ σε πάλη για αυτό που στους πολλούς φαντά­ζει “ανέ­φι­κτο”, όταν σε καιρούς αντε­πα­νά­στα­σης σάλπιζε στο πλευρό του ΚΚΕ την ανα­γκαιό­τητα της επα­νά­στα­σης, όταν πρώτος αυτός ανάμεσα στους πρώτους έδωσε το σύνθημα για να βαδί­σουν και άλλοι καλλιτέχνες- δημιουρ­γοί στον ίδιο δρόμο. Και πώς να μην κερ­δί­ζει τον απε­ριό­ρι­στο θαυ­μα­σμό μας όταν στα επι­στη­μο­νικά συνέ­δρια της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Μπρεχτ, τον Χικμέτ και στο τελευ­ταίο, για τη νέα ελλη­νική λογο­τε­χνία μιλώ­ντας για τον Καβ­βα­δία, θάμπωνε με την πλατειά, επι­στη­μο­νική, μαρ­ξι­στική γνώση και τη δια­λε­κτική σκέψη του, όταν την πρώτη εμφά­νισή του μετά την επι­δεί­νωση της υγείας του τη χάρισε στο Φεστι­βάλ της ΚΝΕ, εκεί όπου δυο χρόνια αργό­τερα με αφά­ντα­στη δύναμη σε πείσμα της αρρώ­στιας του, έκλεισε για τελευ­ταία φορά την αυλαία των συναυ­λιών του, ευτυ­χι­σμέ­νος μέσα στη λατρεία του κοινού και των εκλε­κτών συνερ­γα­τών του, ήσυχος “όπως εκείνοι που έχουν κάνει το καθήκον τους”.

Αγα­πη­μένε μας Θάνο, πολύ πιο βαριά και πικρή είναι η απώλειά σου για την οικο­γέ­νειά σου, την άξια σύντροφό σου Μαρία Παπα­γιάννη, τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Χάνουμε μπροστά τους, τα λόγια της παρη­γο­ριάς. Κι όμως, η αλήθεια είναι πως τον νίκησες τον θάνατο, τους “ξεγέ­λα­σες τους ουρα­νούς”. Το έργο σου είναι βέλος πύρινο, που σκίζει τον χρόνο. Θα συνε­χί­ζει τη δια­δρομή του κι όταν θα χτί­ζουμε “τις αυρια­νές μας φάμπρι­κες, τα λαϊκά μέγαρα, τα κόκκινα στάδια”, όταν θα δικαιω­θεί ο σκοπός που αφιέ­ρω­σες το ταλέντο, το μυαλό, την καρδιά σου “στην κοι­νω­νία που ο ψαράς θα γράφει ποι­ή­ματα και ο ποιητής θα ψαρεύει”. Το έργο σου εκφρά­ζει την ουσία όχι μόνο μιας περιό­δου, αλλά μιας ολό­κλη­ρης ιστο­ρι­κής εποχής. Άχρονο, άτοπο, ανε­ξά­ντλητο, αθάνατο, όπως αθά­να­τος Θάνο είσαι κι εσύ» ανα­φέ­ρε­ται στην ανα­κοί­νωση του ΚΚΕ.

“Για πάντα μαζί μας με το έργο του”

«Έφυγε ένας σπου­δαίος άνθρω­πος, Αχαιός και καλός φίλος, ανα­τρε­πτι­κός συν­θέ­της, με μεγάλη προ­σφορά στην τέχνη και στην πολι­τι­στική ζωή της Πάτρας, με αίσθημα ευθύνης και μεγάλη συμβολή στον αγώνα για μια καλύ­τερη ζωή. Θα είναι για πάντα μαζί μας με το έργο του. Καλό ταξίδι, Θάνο» δήλωσε ο Γ. Παπαν­δρέου, πρό­ε­δρος του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών, για το θάνατο του Θ. Μικρού­τσι­κου.