ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τηλεκπαίδευση : Πρωταθλητές στο e-learning τα «νηπιαγωγάκια», αλλά θέλουν πίσω το σχολείο τους

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Τηλεκπαίδευση

Ανη­συ­χούν για την έκθεση των λιλι­πού­τειων μαθητών τους στην οθόνη. Συγ­χρό­νως όμως δηλώ­νουν εντυ­πω­σια­σμέ­νες από την προ­σαρ­μο­στι­κό­τητά τους στις απαι­τή­σεις της εξ απο­στά­σεως εκπαί­δευ­σης, την πει­θαρ­χίας τους αλλά και την εξοι­κεί­ω­σής τους: τα «νηπια­γω­γά­κια», δηλαδή τα παιδιά 4 και 5 ετών, μοιά­ζουν ήδη εκπαι­δευ­μένα να σηκώ­νουν ηλε­κτρο­νικά το χέρι τους για να πάρουν τον λόγο.

«Τα παιδιά εξοι­κειώ­θη­καν πολύ γρήγορα, μου έκανε και μένα μεγάλη εντύ­πωση ότι πει­θαρ­χούν. Μπορεί βέβαια να ξεχα­στεί και κανένα ανοικτό μικρό­φωνο, αλλά δεν έχει υπάρξει μέρα που να είπα «πω πω δεν έκανα τίποτε σήμερα, έκανα τον θηριο­δα­μα­στή μόνο»» λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ, η Ντίνα Θεο­δώ­ρου, προϊ­στα­μένη στο 18ο Νηπια­γω­γείο του Αγίου Δημη­τρίου.

«Ψηφια­κοί ιθα­γε­νείς»

Για τους ειδι­κούς η προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα αυτή δεν είναι ανε­ξή­γητη. Αντί­θετα από τις προη­γού­με­νες γενιές που χαρα­κτη­ρί­στη­καν «ψηφια­κοί μετα­νά­στες» ως προς τη σχέση τους με τις νέες τεχνο­λο­γίες, οι τελευ­ταίες γενικές χαρα­κτη­ρί­ζο­νται «ψηφια­κοί ιθα­γε­νείς». Δεν γνώ­ρι­σαν τον ψηφιακό κόσμο στην ενήλικη ζωή τους, αλλά γεν­νή­θη­καν μέσα σε αυτόν.

«Για την χρήση της εφαρ­μο­γής που χρη­σι­μο­ποιούμε, κάναμε μια πρόβα την προη­γού­μενη μέρα, τους δείξαμε τα βασικά. Τις πρώτες δυο ημέρες ήταν κάτι και­νούρ­γιο και ενδια­φέ­ρο­νταν πάρα πολύ. Όμως είναι αρκετή η έκθεση στην οθόνη και δεν εξαιρώ τα δια­λείμ­ματα αφού εκείνη την ώρα παρα­μέ­νουν συν­δε­δε­μέ­νοι για να μιλούν με τους φίλους τους» ανα­φέ­ρει ακόμη η Ντίνα Θεο­δώ­ρου. «Ζουν σε μια μεσο­ποι­η­μένη κοι­νω­νία από την ώρα που γεν­νή­θη­καν. Για τα περισ­σό­τερα ήταν σχετικά εύκολο και λίγο συναρ­πα­στικό να πηγαί­νουν σχολείο από το σπίτι τους» συμπλη­ρώ­νει η Ειρήνη Ψαρρά, νηπια­γω­γός με μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στις Τεχνο­λο­γίες Πλη­ρο­φο­ρίας και Επι­κοι­νω­νιών.

Οι εκπαι­δευ­τι­κοί σημειώ­νουν πάντως πως η δια ζώσης εκπαί­δευση «δεν αντι­κα­θί­στα­ται με τίποτε», όπως ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά η Ντίνα Θεο­δώ­ρου. «Η εξ απο­στά­σεως εκπαί­δευση μπορεί να εμπλου­τί­σει τη δια­δι­κα­σία αλλά δεν μπορεί σε καμία περί­πτωση να την υπο­κα­τα­στή­σει. Λείπει όμως ένα σημα­ντικό κομμάτι της δια ζώσης εκπαί­δευ­σης όπως τα κινη­τικά παι­χνί­δια» προ­σθέ­τει από την πλευρά της η Λίζα Λαλούση, προϊ­στα­μένη στο 1ο Νηπια­γω­γείο Ερμιό­νης, η οποία εντο­πί­ζει και στους δικούς της μαθητές δεξιό­τη­τες σε σχέση με τη χρήση των νέων τεχνο­λο­γιών: «Ανοί­γουν και κλεί­νουν το μικρό­φωνο, σηκώ­νουν το ηλε­κτρο­νικό τους χέρι όταν θέλουν να μιλή­σουν» ανα­φέ­ρει. «Ηταν εξοι­κειω­μένα από την πρώτη ημέρα. Τους είπαμε κάποια πράγ­ματα αλλά φάνηκε σαν να τα γνώ­ρι­ζαν ήδη από τους γονείς τους» προ­σθέ­τει.

Η μάχη των εκπαι­δευ­τι­κών

Η εξοι­κεί­ωση αυτή δεν παρα­τη­ρεί­ται μόνο στα παιδιά του νηπια­γω­γείου αλλά και τα μικρό­τερα – τα προ­νή­πια. Από τη δική τους πλευρά, ωστόσο, οι εκπαι­δευ­τι­κοί χρειά­στηκε να δώσουν μια πραγ­μα­τική μάχη με τον χρόνο αλλά και με τις ελλεί­ψεις για να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις του εγχει­ρή­μα­τος. «Δώσαμε τον καλύ­τερο μας εαυτό» λέει η Λίζα Λαλούση. «Υπήρξε από την αρχή πολλή μεγάλη συμπα­ρά­σταση μεταξύ μας, μέσα από ομάδες στο facebook, ανταλ­λά­σουμε υλικό, ιδέες, σκέψεις για διάφορα εργα­λεία και εφαρ­μο­γές» σημειώ­νει η Ντίνα Θεο­δώ­ρου. Η ίδια παρα­τη­ρεί ωστόσο πως, καθώς ο πλη­θυ­σμός των εκπαι­δευ­τι­κών είναι μεγάλος σε ηλικία, θα πρέπει να υπάρ­ξουν προ­γράμ­ματα επι­μόρ­φω­σης.

Το εγχεί­ρημα μοιάζει ακόμη πιο δύσκολο, δεδο­μέ­νης της φύσης της διδα­σκα­λίας σε αυτές τις ηλικίες. «Στο Νηπια­γω­γείο η λεγό­μενη «μετω­πική» διδα­σκα­λία δεν έχει θέση, δεν δίνουμε δια­λέ­ξεις. Στο Νηπια­γω­γείο υπάρχει δράση, υπάρχει αυτε­νέρ­γεια, συνερ­γα­σία σε όλα τα επίπεδα. Το πρό­γραμμα του Νηπια­γω­γείου βασί­ζε­ται στο βίωμα, στην πολυ­ποί­κιλη αλλη­λε­πί­δραση μεταξύ των παιδιών, στην αυτε­νέρ­γεια, στον πει­ρα­μα­τι­σμό με τα υλικά, στο συμ­βο­λικό παι­χνίδι. Δεν είναι τυχαίο που οι αίθου­σες των Νηπια­γω­γείων δια­φέ­ρουν τόσο πολύ από εκείνες ακόμη και του Δημο­τι­κού σχο­λείου» παρα­τη­ρεί η Ειρήνη Ψαρρά.

Νοσταλ­γία για την αίθουσα

Θα είναι και αυτός ένας λόγος για τον οποίο τα παιδιά αυτής της ηλικίας επι­θυ­μούν ό,τι και τα μεγα­λύ­τερα: παρά την ψηφιακή ιθα­γέ­νεια και την σχέση τους με την οθόνη, η επι­θυ­μία τους είναι να επι­στρέ­ψουν στο σχολείο και την «κανο­νική ζωή» της επαφής με τους συμ­μα­θη­τές τους. Στην καρα­ντίνα της περα­σμέ­νης άνοιξης η Ντίνα Θεο­δώ­ρου έπρεπε να χει­ρι­στεί το σοκ της απο­κο­πής από το σχολικό περι­βάλ­λον για κάποιους από τους μαθητές της. «Χρειά­στηκε να επι­κοι­νω­νή­σουμε μαζί τους, να δουν πως και εμείς ήμασταν στο σπίτι, γιατί κάποια νόμιζαν πως η μαμά τους απλώς στα­μά­τησε να τα πηγαί­νει στο σχολείο» θυμάται.

Η Λίζα Λαλούση ακούει πολύ συχνά σήμερα μαθητές της να την ρωτούν πότε θα επι­στρέ­ψουν στο σχολείο. «Επι­ζη­τούν τους συμ­μα­θη­τές τους, το κτίριο» ανα­φέ­ρει. «Το κοινό μας είναι ιδιαι­τέ­ρως απαι­τη­τικό και δεν έχει μπροστά του βιβλίο με την ύλη. Το πρό­γραμμα εκπονεί κάθε εκπαι­δευ­τι­κός μόνος του, βασι­ζό­με­νος στις ανάγκες της ομάδας του. Κι όσο αυτό είναι υπέροχο γιατί είναι πιο κοντά στην αλήθεια από οποια­δή­ποτε άλλο πρό­γραμμα, άλλο τόσο είναι δύσκολο» είναι η γνώση που κατα­θέ­τει η Ειρήνη Ψαρρά.

Τα ευτρά­πελα

Εως την επι­στροφή στο σχολείο, οι εκπαι­δευ­τι­κοί θα ακού­σουν και θα δουν πολλά από τις οθόνες – «Πόσο εύκολο είναι, νομί­ζετε, να κρα­τή­σει κανείς για δυο ώρες το ενδια­φέ­ρον των παιδιών αυτής της ηλικίας χωρίς να αρχί­σουν τα ευτρά­πελα από την κόπωση;» διε­ρω­τά­ται η Ειρήνη Ψαρρά. «Κάπως έτσι το εργα­λείο της εξ απο­στά­σεως σύγ­χρο­νης εκπαί­δευ­σης μετα­τρέ­πε­ται σε μεγε­θυ­ντικό φακό των ανι­σο­τή­των. Η κουλ­τούρα κάθε σπιτιού, η στάση της οικο­γέ­νειας απέ­να­ντι στον θεσμό απο­κα­λύ­πτε­ται μέσα από την ολι­γό­λε­πτη σύνδεση» σημειώ­νει.

Η εμπει­ρία αυτών των πρώτων ημερών ήταν αρκετή για να ζήσει διάφορα τρα­γε­λα­φικά περι­στα­τικά. «Τηλε­ο­ρά­σεις στη δια­πα­σών και τα μίξερ σε πλήρη λει­τουρ­γία με ανοιχτό το μικρό­φωνο, μια μητέρα στο βάθος που κάνει δου­λειές και δείχνει ικα­νο­ποι­η­μένη που το παιδί της απο­λαμ­βά­νει ένα πιάτο μακα­ρό­νια με κιμά μπροστά στην οθόνη συντρο­φιά με τους φίλους του από το σχολείο, διάφορα χέρια που δίνουν μηλα­ρά­κια στο παιδί την ώρα της τηλε­διά­σκε­ψης, η γιαγιά που απαντά στο κινητό για να κανο­νί­σει πότε θα περάσει να πάρει τα τάπερ» στα­χυο­λο­γεί.

Η ψηφιακή ωρι­μό­τητα των «ιθα­γε­νών» και η ψηφιακή ανω­ρι­μό­τητα των «μετα­να­στών»; Ή άλλο ένα δείγμα προ­σαρ­μο­στι­κό­τη­τας των πρώτων και δυσκο­λίας προ­σαρ­μο­γής των δεύ­τε­ρων; Όπως παρα­τη­ρεί πάντως η Ντίνα Θεο­δώ­ρου, η προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα των μικρών δεν αφορά μόνο τον ψηφιακό κόσμο αλλά και άλλες πτυχές της ζωής. «Η ταχύ­τητα με την οποία προ­σαρ­μό­στη­καν στη χρήση της μάσκας δεν συγκρί­νε­ται με εμάς των μεγα­λύ­τε­ρων» ομο­λο­γεί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.