Κερδοσκοπία με το εμφιαλωμένο ελαιόλαδο στα εστιατόρια

Ηταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ο λόγος για το μέτρο που προ­βλέ­πει ότι το λάδι που προ­σφέ­ρε­ται στα εστια­τό­ρια για επι­τρα­πέ­ζια χρήση πρέπει να βρί­σκε­ται απο­κλει­στικά σε σφρα­γι­σμέ­νες μη επα­να­γε­μι­ζό­με­νες συσκευα­σίες και ξεκί­νησε να εφαρ­μό­ζε­ται από την άνοιξη.

Οχι μόνο είναι ελά­χι­στα τα εστια­τό­ρια στα οποία ο κατα­να­λω­τής μπορεί να βρει στα τρα­πέ­ζια ελαιό­λαδο σε συσκευα­σία μιας χρήσης –πολλώ δε μάλλον αυτή να είναι και σφρα­γι­σμένη–, αλλά πλέον σε μεγάλο βαθμό έχει εξα­φα­νι­σθεί και το… κλασικό λαδό­ξιδο υπό τον φόβο του σχε­τι­κού προ­στί­μου. Τα εμπλε­κό­μενα μέρη –ελαιουρ­γι­κές και επι­χει­ρή­σεις μαζικής εστί­α­σης– διε­ρευ­νούν πιθανές διορ­θω­τι­κές κινή­σεις στη νομο­θε­σία και τις προ­σε­χείς ημέρες ανα­μέ­νε­ται να έχουν συνά­ντηση για το θέμα οι φορείς εκπρο­σώ­πη­σής τους.

Ανε­φάρ­μο­στο το μέτρο

Το μέτρο θεσπί­στηκε πριν από ένα χρόνο στο πλαίσιο της ανα­θε­ώ­ρη­σης των κανόνων Δια­κί­νη­σης και Εμπο­ρίας Προ­ϊ­ό­ντων και Παροχής Υπη­ρε­σιών (ΔΙΕΠΠΥ) (άρθρο 71, παρ. 2, εδάφιο γ) και προ­βλέ­πει ότι από την 1η Ιανουα­ρίου 2018 το κάθε είδους έλαιο που προ­ο­ρί­ζε­ται στον τελικό κατα­να­λωτή για επι­τρα­πέ­ζια χρήση, κατόπιν του σταδίου της παρα­σκευής του γεύ­μα­τος στην κουζίνα των κατα­στη­μά­των, πρέπει να δια­τί­θε­ται απο­κλει­στικά και μόνο μέσω σφρα­γι­σμέ­νων μη επα­να­γε­μι­ζό­με­νων συσκευα­σιών ή συσκευα­σιών μιας χρήσης που θα δια­τί­θε­νται από το κατά­στημα και θα φέρουν τις απαι­τού­με­νες επι­ση­μάν­σεις. Στο ίδιο άρθρο προ­βλέ­πε­ται η επιβολή προ­στί­μου 500 ευρώ.

Προ­κει­μέ­νου να προ­σαρ­μο­σθούν οι επι­χει­ρή­σεις στα νέα δεδο­μένα δόθηκε τρίμηνη παρά­ταση στην εφαρ­μογή του μέτρου, χωρίς ωστόσο τα απο­τε­λέ­σματα να είναι ικα­νο­ποι­η­τικά. Το πλέον σύνηθες είναι να μην υπάρχει πια ούτε το κλασικό «λαδό­ξιδο» ούτε όμως και οι συσκευα­σίες μιας χρήσης.

Αρχικά οι επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης υπο­στή­ρι­ζαν ότι δεν έβρι­σκαν τέτοιες συσκευα­σίες, κάτι που σύμφωνα με στελέχη του ΣΕΒΙΤΕΛ (Σύν­δε­σμος Ελλη­νι­κών Βιο­μη­χα­νιών Τυπο­ποί­η­σης Ελαιο­λά­δου) είναι ανα­κρι­βές, καθώς πάνω από το 60% των ελαιουρ­γι­κών επι­χει­ρή­σεων παράγει μικρές συσκευα­σίες (π.χ. των 100 ml).

Σε άλλες περι­πτώ­σεις σερ­βί­ρε­ται μεν συσκευα­σία μιας χρήσης, αλλά συνο­δεύ­ε­ται από υψηλή χρέωση, ακόμη και προς 3 ευρώ, σύμφωνα με καταγ­γε­λίες που έγιναν κυρίως στην Κρήτη. Σημειώ­νε­ται ότι οι κανόνες ΔΙΕΠΠΥ δεν ορίζουν ούτε το μέγεθος της συσκευα­σίας ούτε τη χρέωση, αφή­νο­ντας τα στοι­χεία αυτά στη δια­κρι­τική ευχέ­ρεια του εστια­το­ρίου. Υπάρχει βεβαίως και η περί­πτωση που αν ζητήσει ο κατα­να­λω­τής επι­πλέον λάδι στη σαλάτα του, ο σερ­βι­τό­ρος παίρνει το πιάτο στην κουζίνα και προ­σθέ­τει λάδι, αλλά, βεβαίως, χωρίς να γνω­ρί­ζει ο πελάτης την προ­έ­λευση του προ­ϊ­ό­ντος.

Τα πρό­στιμα

Φυσικά υπάρ­χουν και εκείνοι που «ανθί­στα­νται» στον νόμο και επι­μέ­νουν στο κλασικό λαδό­ξιδο. Σύμφωνα με στοι­χεία της Γενικής Γραμ­μα­τείας Εμπο­ρίου (ΓΓΕ) έχουν επι­βλη­θεί πρό­στιμα συνο­λι­κού ύψους 19.000 ευρώ σε 38 επι­χει­ρή­σεις για παρά­βαση της παρα­πάνω διά­τα­ξης. Πρό­κει­ται, μάλιστα, όχι για εστια­τό­ρια σε κάποια απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή της Ελλάδας, αλλά για επι­χει­ρή­σεις στο Κολω­νάκι, στην Ομόνοια, στο Θησείο, στο Σύνταγμα, στη Θεσ­σα­λο­νίκη, στη Σαλα­μίνα και αλλού.

Η λύση που διε­ρευ­νά­ται είναι να είναι υπο­χρε­ω­τική μεν η μη επα­να­γε­μι­ζό­μενη συσκευα­σία, αλλά όχι μιας χρήσης, ώστε να μειωθεί το κόστος για τα εστια­τό­ρια και τους κατα­να­λω­τές. Αυτό μπορεί να επι­τευ­χθεί εάν το λάδι εμφια­λω­θεί σε φιάλες που φέρουν μπίλια στο στόμιό τους, όπως στα αλκο­ο­λούχα ποτά.