FT: Τελικά πλήρωσε ακριβά η Ελλάδα την έκδοση ομολόγου;

Με την επα­να­γο­ρά 1,57 δισ. χρέ­ους που λήγει το 2019 στα 102,6% της ονο­μα­στι­κής του αξίας, το κό­στος για την Ελ­λά­δα ανέρ­χε­ται στα 40 εκατ. ευρώ. Εκ πρώ­της όψεως, φαί­νε­ται σαν μια με­τα­φο­ρά από τις τσέ­πες των σκλη­ρά πιε­ζό­με­νων Ελ­λή­νων φο­ρο­λο­γου­μέ­νων σε αυτές των ανώ­νυ­μων ομο­λο­γιού­χων.

Ως τα μέσα του Ιου­νί­ου, τα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα με επι­τό­κιο 4,75% που λή­γουν στις 17/4/2019 δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νταν κάτω από την ονο­μα­στι­κή αξία, ένα δε­δο­μέ­νο που οι επι­κρι­τές μπο­ρεί να υπο­στη­ρί­ξουν ότι κα­θι­στά το ονο­μα­στι­κό premium 2,6% ένα αγκά­θι για τους Έλ­λη­νες φο­ρο­λο­γού­με­νους.

Πρό­κει­ται για σκάν­δα­λο; Όχι και εδώ είναι το γιατί.

Πρώ­τον, τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες η τιμή του ομο­λό­γου είχε ανέ­βει πάνω από το άρτιο, αν και ομο­λο­γου­μέ­νως δεν είχε ξε­πε­ρά­σει τα 102,6 ευρώ που πρό­σφε­ρε η Ελ­λά­δα στους επεν­δυ­τές για κάθε 100 δο­λά­ρια ονο­μα­στι­κού ομο­λό­γου (αν και το έκανε έκτο­τε, για λίγο).

Η Ελ­λά­δα πρό­σφε­ρε στους ομο­λο­γιού­χους ένα premium 15 σεντς (του ευρώ) στην τιμή που είχε προ­σφέ­ρει τους τί­τλους την εποχή της πώ­λη­σης. Για να έχετε μια ει­κό­να, το spread ανά­με­σα στην αγορά και την πώ­λη­ση τότε ήταν γύρω στα 30 σεντς.

Οι εται­ρεί­ες συχνά επα­να­γο­ρά­ζουν χρέος στην αγορά υψη­λών απο­δό­σε­ων και για ένα ντιλ σαν αυτό της Ελ­λά­δας μια εται­ρεία πλη­ρώ­νει συ­νή­θως πε­ρί­που 100 σεντς πάνω από την τιμή προ­σφο­ράς, σύμ­φω­να με τρα­πε­ζι­κό στέ­λε­χος με γνώση της νέας έκ­δο­σης αυτής της εβδο­μά­δας.

Οπότε, συ­γκρι­τι­κά, το επι­πρό­σθε­το ποσό που ξό­δε­ψε η Ελ­λά­δα ήταν σχε­τι­κά μικρό.

Είναι ομο­λο­γου­μέ­νως ιστο­ρι­κά ασυ­νή­θι­στο για κράτη της ευ­ρω­ζώ­νης να πραγ­μα­το­ποιούν κοι­νο­πρα­κτι­κές επα­να­γο­ρές χρέ­ους. Η Ισπα­νία πραγ­μα­το­ποί­η­σε μια με­γά­λη το 2015 και έκανε μια πρό­σφα­τα και η Κύ­προς, αλλά στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις απλώς επα­να­γο­ρά­ζουν τα ομό­λο­γά τους στη δευ­τε­ρο­γε­νή αγορά. Οπότε πρό­κει­ται για μια αξιο­ση­μεί­ω­τη προ­σφο­ρά.

Η Ελ­λά­δα ήθελε την επα­να­γο­ρά για να μειώ­σει τις ανά­γκες ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης το 2019, όταν θα αντι­με­τω­πί­σει μια σειρά με­γά­λων πλη­ρω­μών.

Εδώ έρ­χε­ται και ο λόγος νο2. Με τη με­τα­φο­ρά 1,57 δισ. ευρώ χρη­μά­των των επεν­δυ­τών στο νέο πε­ντα­ε­τές ομό­λο­γο, το οποίο λήγει το 2022, εξο­μα­λύ­νε­ται ενός μέρος της πί­ε­σης από αυτές τις απο­πλη­ρω­μές.

Ο τρί­τος λόγος: το ΔΝΤ, ένας ση­μα­ντι­κός δα­νει­στής σε όλες τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τα ελ­λη­νι­κά προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης, δεν επι­θυ­μεί καμία αύ­ξη­ση στο συ­νο­λι­κό ποσό του χρέ­ους. Οπότε μια επι­μή­κυν­ση των ωρι­μάν­σε­ων, η οποία κατ’ ευ­φη­μι­σμόν απο­κα­λεί­ται «άσκη­ση δια­χεί­ρι­σης της ρευ­στό­τη­τας» από πολ­λούς που συμ­με­τεί­χαν στο ντιλ, πρέ­πει να είναι μέρος οποιασ­δή­πο­τε νέας έκ­δο­σης, ώστε να δη­μιουρ­γη­θεί ένα ομό­λο­γο που θα είναι αρ­κε­τά με­γά­λο για να δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με σχε­τι­κά ρευ­στό τρόπο.

Μετά τα δια­δο­χι­κά προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του χρέ­ους της Ελ­λά­δας βρί­σκε­ται στα χέρια ευ­ρω­παϊ­κών δη­μό­σιων θε­σμών και για τον λόγο αυτό δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με­γά­λο μέρος στις αγο­ρές. Το νέο ομό­λο­γο, που λήγει το 2022, έγινε το πέμ­πτο πιο εμπο­ρεύ­σι­μο ομό­λο­γο σε ευρώ μετά την ανα­κοί­νω­σή του, κάτι που ση­μαί­νει πως οι επεν­δυ­τές εκτι­μούν τη ρευ­στό­τη­τά του.

Και κάτι ακόμα: το ομό­λο­γο που λήγει το 2022 έχει μι­κρό­τε­ρη από­δο­ση από τον προ­κά­το­χό του που ωρι­μά­ζει το 2019, στο 4,625% αντί για 4,75%. Οπότε όσοι είχαν επεν­δύ­σει στο προη­γού­με­νο ομό­λο­γο εγκα­τέ­λει­ψαν ένα μέρος της από­δο­σης που κέρ­δι­ζαν, με την Ελ­λά­δα να εξοι­κο­νο­μεί χρή­μα­τα για την πλη­ρω­μή τόκων. Η επι­μή­κυν­ση της ωρί­μαν­σης ση­μαί­νει ακόμα ότι η Ελ­λά­δα έχει «κλει­δώ­σει» αυτή τη χα­μη­λό­τε­ρη από­δο­ση για μια με­γα­λύ­τε­ρη πε­ρί­ο­δο.

Λαμ­βά­νο­ντας όλα αυτά υπόψη, η ανταλ­λα­γή νέου χρέ­ους με παλιό προ­σέ­φε­ρε κα­θα­ρή εξοι­κο­νό­μη­ση στο ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο πε­ρί­που 90 εκατ. ευρώ, σύμ­φω­να με ένα πρό­σω­πο που συμ­με­τεί­χε στο ντιλ, ο οποί­ος όπως είναι φυ­σι­κό θε­ω­ρεί ότι είναι ένα καλό ποσό.

Ένα ακόμα επι­χεί­ρη­μα από την πλευ­ρά των επι­κρι­τών: η από­δο­ση που πέ­τυ­χε η Ελ­λά­δα είναι πολύ υψη­λό­τε­ρη από αυτή άλλων κρα­τών της ευ­ρω­ζώ­νης. Για πα­ρά­δειγ­μα, ήταν πάνω από τρεις πο­σο­στιαί­ες μο­νά­δες υψη­λό­τε­ρη από αυτή των πορ­το­γα­λι­κών 5ετών ομο­λό­γων, ενώ οι απο­δό­σεις των 5ετών γερ­μα­νι­κών ομο­λό­γων είναι αρ­νη­τι­κές.

Αλλά έτσι δεν λαμ­βά­νε­ται υπόψη το ότι η Ελ­λά­δα επω­φε­λεί­ται και αυτή από το ευ­ρύ­τε­ρο πε­ρι­βάλ­λον εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λών απο­δό­σε­ων. Με βάση τα ιστο­ρι­κά στοι­χεία, οποιοσ­δή­πο­τε εκ­δό­της έχει πε­ρά­σει τρία προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης την πε­ρα­σμέ­νη δε­κα­ε­τία και παρ’ όλα αυτά κα­τά­φε­ρε να αντλή­σει πε­ντα­ε­τή κε­φά­λαια με από­δο­ση 4,625% θα είχε λόγο να είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος.

Εν ολί­γοις, ήταν σί­γου­ρα μια καλή συμ­φω­νία για τους Έλ­λη­νες φο­ρο­λο­γού­με­νους.

Δε­δο­μέ­νων των πε­ριο­ρι­σμέ­νων με τους οποί­ους είναι αντι­μέ­τω­πη η χώρα στο να ακο­λου­θή­σει το δύ­σβα­το μο­νο­πά­τι της επι­στρο­φής στη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή στα­θε­ρό­τη­τα, η Ελ­λά­δα δεν θα έλεγε κα­νείς ότι είναι αντι­μέ­τω­πη με μια πλη­θώ­ρα καλών επι­λο­γών.

Και αν κοι­τά­ξει κα­νείς τη με­γά­λη ει­κό­να, όπου η ξε­κά­θα­ρη προ­τε­ραιό­τη­τα είναι η γρή­γο­ρη και αδια­τά­ρα­κτη επι­στρο­φή της χώρας στις αγο­ρές κε­φα­λαί­ου, είναι δύ­σκο­λο να κα­τα­λή­ξει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η συμ­φω­νία δεν άξιζε τον κόπο.

Πηγή: Financial Times, Euro2day.gr