Βγήκαν από την… καραντίνα

Με­γά­λο τμήμα πο­λι­τι­κών, δη­μο­σιο­λο­γού­ντων -και δυ­στυ­χώς δη­μο­σιο­γρά­φων-άρ­χι­σαν από εκεί που στα­μά­τη­σαν, λες και δεν άλ­λα­ξε τί­πο­τα. Πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση με όρους του χθες, κου­τσα­βα­κι­σμοί ,εξυ­πνα­κι­σμοί και αθε­ρά­πευ­τος ναρ­κισ­σι­σμός. Η χώρα πλήτ­τε­ται, επι­χει­ρή­σεις και ερ­γα­ζό­με­νοι είναι σε από­γνω­ση, οι για­τροί αγω­νί­ζο­νται να σώ­σουν αν­θρώ­πους,  και τα κόμ­μα­τα  πα­ρα­μέ­νουν …κόμ­μα­τα. Κι ενώ  στην αρχή αυτής της παν­δη­μί­ας μπή­καν σε κα­ρα­ντί­να οι δη­λώ­σεις τους και εί­χα­με λίγο ησυ­χά­σει, τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες ξα­νάρ­χι­σαν να σπέρ­νουν δι­χα­σμό. Κα­νέ­να μίσος δεν ωφε­λεί. και απ΄ όπου κι αν προ­έρ­χε­ται εκ­παι­δεύ­ει άγρια θηρία και όχι πο­λί­τες. Πολύ ανη­συ­χη­τι­κό στις μέρες που έχου­με μπρο­στά μας και θα πε­ρί­με­νε κά­ποιος, κάπως να συ­νεν­νοη­θούν για το δύ­σκο­λο οι­κο­νο­μι­κό αύριο. Η άσχη­μη πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση ανε­βά­ζει ρυθ­μούς και το μόνο σί­γου­ρο είναι πως θα μας λεί­ψει ο κ. Τσιό­δρας. Για να το πω ευ­θέ­ως το ήθος και ύφος του κ. Τσιό­δρα.