Δικάζονται στο Εφετείο για φθορά μνημείου από κοινού

Ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου θα εξε­τα­στεί η υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νους για φθορά µνηµείου από κοι­νού, έναν αρ­χι­τέ­κτο­να και έναν ερ­γο­λά­βο της Ρόδου, που έχουν κα­τα­δι­κα­στεί ερή­μην σε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών, με 3ετή ανα­στο­λή.

Οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι, από τους πλέον γνω­στούς στον κλάδο των οι­κο­δο­μών και των δη­μο­σί­ων έργων, πα­ρό­τι κλη­τεύ­θη­καν δεν πα­ρου­σιά­στη­καν στο πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο.

Κρί­θη­καν ένο­χοι για το ό,τι κατά το χρο­νι­κό διά­στηµα από 8 έως 10 Μαρ­τί­ου 2008 από κοι­νού προ­χώ­ρη­σαν σε εκ­σκα­φή στο βο­ρειο­δυ­τι­κό τµήµα οι­κο­πέ­δου επί της οδού Καµείρου στη Ρόδο, µε σκοπό την ανέ­γερ­ση οι­κο­δοµής.

Ωστό­σο, η οι­κο­δόµηση στο συ­γκε­κριµένο οι­κό­πε­δο είχε επι­τρα­πεί µόνο υπό τους όρους και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις από­φα­σης της KB’ Εφο­ρεί­ας Προϊ­στο­ρι­κών και Κλα­σι­κών Αρ­χαιο­τή­των.

Από την εκ­σκα­φή προ­κλή­θη­κε κα­τα­στρο­φή αρ­χαί­ων µνηµείων κατά πα­ρά­βα­ση των όρων της άδειας του ΥΠΠΟ, η οποία προ­έ­βλε­πε τη δια­τή­ρη­ση των αρ­χαί­ων µε κα­τά­χω­ση κάτω από τη θεµελί­ω­ση της οι­κο­δοµής.

Εκτός από τα διε­ρευ­νη­θέ­ντα και απο­τυ­πωµένα αρ­χαία προ­κλή­θη­κε και κα­τα­στρο­φή άλλων αρ­χαί­ων µνηµείων µη ερευ­νη­θέ­ντων, όπως προ­κύ­πτει από την ύπαρ­ξη οστε­ο­θη­κών και οστών στα µπάζα της εκ­σκα­φής.

Ει­δι­κό­τε­ρα, η κα­τα­στρο­φή των αρ­χαί­ων µνηµείων αφορά κλα­σι­κά ελ­λη­νι­στι­κά τα­φι­κά ευρήµατα, καθώς και τά­φους µε κτε­ρίσµατα και οστε­ο­θή­κες την πε­ρί­ο­δο της ακµής της κλα­σι­κής και ελ­λη­νι­στι­κής Ρόδου.

Η δίωξη που είχε ασκη­θεί σε βάρος τους είχε κα­κουρ­γηµατική µορφή. Το δι­κα­στι­κό συµβού­λιο έκρι­νε όµως ότι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να διω­χθεί η πράξη της φθο­ράς µνηµείου σε κα­κουρ­γηµατικό βαθµό, οι οποί­ες πρέ­πει να συ­ντρέ­χουν σω­ρευ­τι­κά, είναι να πρό­κει­ται για µνηµείο ιδιαί­τε­ρα µεγά­λης αξίας και η πράξη είτε να έχει τε­λε­στεί στο πλαί­σιο ορ­γα­νωµένης εγκληµατι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας είτε από πολ­λούς ενωµένους για την τέ­λε­σή της.

Από την επι­σκό­πη­ση του απο­δει­κτι­κού υλι­κού και ει­δι­κό­τε­ρα από τις συν­θή­κες που έλαβε χώρα η πράξη προ­έ­κυ­ψε συ­γκε­κριµένα ότι ανε­ξαρ­τή­τως της συν­δροµής της πρώ­της προ­ϋ­πό­θε­σης δε συ­ντρέ­χει η δεύ­τε­ρη, καθώς η πράξη δεν έχει τε­λε­στεί στο πλαί­σιο ορ­γα­νωµένης εγκληµατι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, αλλά ούτε και υπήρ­ξε ένωση για την τέ­λε­σή της παρά µόνο τέ­λε­ση κατά συ­ναυ­τουρ­γία.

Στην πρω­τό­δι­κη δίκη κα­τέ­θε­σαν δύο μάρ­τυ­ρες κα­τη­γο­ρί­ας που ερ­γά­ζο­νται στην αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία και πε­ριέ­γρα­ψαν ποιες ακρι­βώς κα­τα­στρο­φές προ­κλή­θη­καν στα μνη­μεία από την δράση των δύο επω­νύ­μων.