Ο Κ. Καραμανλής και τα σενάρια

Αν όλα είχαν εξε­λι­χθεί ομαλά και οι κάλπες της Νέας Δημο­κρα­τίας είχαν ανοίξει στις 22 Νοεμ­βρίου, όταν ο κ. Ευ. Μεϊ­μα­ρά­κης κατέ­γραφε ισχυ­ρό­τατο προ­βά­δι­σμα, ο «θόρυβος» περί των προ­τι­μή­σεων του κ. Κώστα Καρα­μανλή μεταξύ των υπο­ψη­φίων για την ηγεσία δεν θα είχε προ­κλη­θεί. Αντι­στοί­χως, οι λίγο έως πολύ γνωστές επι­κοι­νω­νίες του με τον πρω­θυ­πουργό κ. Αλ. Τσίπρα (μία τη νύχτα των εκλογών του Ιανουα­ρίου όταν συνο­μί­λησε δια­δο­χι­κώς με τους κ. Τσίπρα, Σαμαρά και Βενι­ζέλο και μία ακόμη, λίγες ώρες πριν από τη μετά­βαση του πρω­θυ­πουρ­γού στις Βρυ­ξέλ­λες για την κρίσιμη Σύνοδο του Ιουλίου) δεν θα είχαν κατα­στεί μείζον θέμα όχι μόνον στη γαλάζια εκλο­γική μάχη αλλά και στις συζη­τή­σεις για τις μεσο­πρό­θε­σμες πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις.

Ο κ. Καρα­μαν­λής ουδέ­ποτε έπαψε να πρω­τα­γω­νι­στεί στα σχετικά σενάρια, είτε λόγω του βαρύ­νο­ντος ρόλου που έχει στα νεο­δη­μο­κρα­τικά δρώμενα (σ.σ. εξ ου και οι «αντι­ξο­ό­τη­τες» για τις οποίες μίλησε ο κ. Απ. Τζι­τζι­κώ­στας), είτε λόγω της αμοι­βαίας διά­θε­σης ΣΥΡΙΖΑ και «καρα­μαν­λι­κών» για συνεν­νό­ηση. Από τα πρώτα θετικά σχόλια για την πολι­τική επάρ­κεια του κ. Τσίπρα και την, εκ μέρους του Μεγάρου Μαξίμου, ανά­δειξη «καρα­μαν­λι­κών» στε­λε­χών σε κορυ­φαίες πολι­τεια­κές και πολι­τι­κές θέσεις, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και μεσο­λά­βησε σειρά κρί­σι­μων λαθών του νυν πρω­θυ­πουρ­γού. Αυτά έκαναν τον κ. Καρα­μανλή να μετα­βά­λει στάση και να εκφρά­ζει, εδώ και μήνες, στους συνο­μι­λη­τές του έντονες επι­φυ­λά­ξεις για τις επι­λο­γές του κ. Τσίπρα και για τη δυνα­τό­τητά του να βγει αλώ­βη­τος από την «κρε­α­το­μη­χανή» του μνη­μο­νίου. Δεν προ­κά­λεσε, συνεπώς, έκπληξη η απο­στα­σιο­ποί­ηση του γρα­φείου Καρα­μανλή για τα όσα είπε περί ηγε­τι­κού προφίλ του κ. Τσίπρα ο κ. Θοδ. Ρου­σό­που­λος, αν και στο παρα­σκή­νιο πολλοί ανέ­γνω­σαν αυτές τις δηλώ­σεις ως σαφές μήνυμα του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού.

Οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις πυρο­δό­τη­σαν, εκ των πραγ­μά­των, και τις συζη­τή­σεις περί του ενδε­χο­μέ­νου «ολικής επα­να­φο­ράς» του κ. Καρα­μανλή στα γαλάζια και όχι μόνον πολι­τικά δρώμενα. Για αρκε­τούς, ο κ. Καρα­μαν­λής θα ήταν ο ιδα­νι­κός υπο­ψή­φιος της κεντρο­δε­ξιάς μετά μία συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση που θα απέδιδε στον –μέσω απευ­θείας εκλογής από τους πολίτες– Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας περισ­σό­τε­ρες εξου­σίες, κοντά στο γαλλικό μοντέλο.

Περί «οικου­με­νι­κής λύσης»

Για άλλους, πάλι, ειδικά όσους δια­βλέ­πουν ως πιθανό το αδιέ­ξοδο της κυβέρ­νη­σης Τσίπρα, ο κ. Καρα­μαν­λής θα μπο­ρούσε να ηγηθεί μιας κυβέρ­νη­σης «οικου­με­νι­κού χαρα­κτήρα» που θα είχε ως στόχο να βγάλει τη χώρα από τη δίνη του μνη­μο­νίου και των δια­δο­χι­κών πακέτων μέτρων. Αν και ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός δεν έχει χαρα­κτη­ρι­στικά Παπα­δή­μου και δεν θα απο­δε­χό­ταν έναν ρόλο που θα τον καθι­στούσε, εκ των πραγ­μά­των, όμηρο του ενός ή του άλλου πολι­τι­κού αρχηγού, αρκετοί θεωρούν ότι θα ήταν ο μόνος με επαρκή ερεί­σματα για να ανα­λά­βει το βάρος.

Πλην, όμως, ο ίδιος μοιάζει να είναι, επί της αρχής, αντί­θε­τος στη λογική των «οικου­με­νι­κών λύσεων», θεω­ρώ­ντας τες ως τραυ­μα­τι­κές για την κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία. Διόλου τυχαία, σε συνο­μι­λη­τές του σημειώ­νει πως στην περί­πτωση που υπάρξει απώλεια στή­ρι­ξης του κ. Τσίπρα στη Βουλή, η Ν.Δ. θα πρέπει να παρα­μεί­νει σε ρόλο αντι­πο­λί­τευ­σης ενώ τα όποια «μαξι­λά­ρια» μπορούν να ανα­ζη­τη­θούν σε Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ και Κεντρώ­ους.

Δια­φο­ρε­τι­κοί μοιά­ζουν να δια­μορ­φώ­νο­νται οι όροι για το ενδε­χό­μενο νέας εμπλο­κής του κ. Καρα­μανλή στην σπα­ρασ­σό­μενη Κεντρο­δε­ξιά, ειδικά από τη στιγμή που το άστρο του κ. Τσίπρα θα αρχίσει να θαμπώ­νει.

«Ο Καρα­μαν­λής γυρεύ­ο­ντας δεν πρό­κει­ται να πάει» σημειώ­νει στην «Κ» στενός του συνο­μι­λη­τής, απο­τυ­πώ­νο­ντας την καρα­μαν­λική οπτική για τα πράγ­ματα, που περι­λαμ­βά­νει ιστο­ρικά και τον χαρα­κτήρα του προ­σκλη­τη­ρίου από την «όλη παρά­ταξη». Στους πολλούς που ζητούν και τον συνα­ντούν, ο ίδιος εξα­κο­λου­θεί να αρνεί­ται τέτοια εμπλοκή εν μέσω ρευστού πολι­τι­κού σκη­νι­κού και, σε κάθε περί­πτωση, με την υπάρ­χουσα Νέα Δημο­κρα­τία.

Για τους καλά γνω­ρί­ζο­ντες, ο κ. Καρα­μαν­λής συνδέει το όποιο ενδε­χό­μενο νέας ενερ­γο­ποί­η­σής του με την, εκ του μηδενός, ανα­συ­γκρό­τηση της Κεντρο­δε­ξιάς, κάτι που προ­φα­νώς θα σήμαινε τη διάλυση της Ν.Δ. και τη δημιουρ­γία ενός νέου φορέα που θα έχει παρα­τα­ξιακά και λαϊκά χαρα­κτη­ρι­στικά. Σε αυτό το σημείο είναι που ενερ­γο­ποιού­νται τα σενάρια για τον ρόλο που θα έχει, εφόσον εκλεγεί, ο κ. Ευ. Μεϊ­μα­ρά­κης, δρο­μο­λο­γώ­ντας το συνέ­δριο του κόμ­μα­τος, την προσεχή άνοιξη.

Καθη­με­ρινή