Ιδιώτης και μηχανικός εκταμίευσαν δάνειο με αναληθείς πιστοποιήσεις

Στην τα­κτι­κή Ανα­κρί­τρια Ρόδου δια­βι­βά­στη­κε αρ­μο­δί­ως από την Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η ποι­νι­κή δι­κο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος δύο ατό­μων για απάτη, στην οποία φέ­ρο­νται να εµπλέ­κο­νται ένας πο­λι­τι­κός µηχα­νι­κός και ένας ιδιώ­της, που εκταµίευ­σαν δά­νειο, ύψους 140.000 ευρώ πα­ρου­σιά­ζο­ντας ανα­λη­θείς πι­στο­ποι­ή­σεις περί εκτέ­λε­σης ερ­γα­σιών επί ενυ­πό­θη­κου ακι­νή­του.

Η Εθνι­κή Τρά­πε­ζα, όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, έχει ήδη υπο­βά­λει έγκλη­ση και ζητά την άσκη­ση διώ­ξε­ως σε βάρος τους για τα αδικήµατα της απά­της κατ’ επάγ­γελµα, της άµεσης συ­νέρ­γειας σ’ αυτήν και της ψευ­δούς βε­βαιώ­σε­ως.

Στην πο­ρεία της δι­κα­στι­κής έρευ­νας ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός προ­σέ­φυ­γε ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας για απάτη σε βάρος του τον ιδιώ­τη και ακόμη έναν ερ­γο­λά­βο οι­κο­δο­μών κά­τοι­κο Ρόδου!

Στε­λέ­χη της τρά­πε­ζας δια­πί­στω­σαν ότι οι πι­στο­ποι­ή­σεις για την εκτα­μί­ευ­ση του συ­γκε­κρι­μέ­νου δα­νεί­ου έγι­ναν με βάση φω­το­γρα­φί­ες από άλλο υπό ανέ­γερ­ση ακί­νη­το, γει­το­νι­κό με εκεί­νο του δα­νειο­λή­πτη.

Υπο­κα­τά­στη­μα της τρά­πε­ζας χο­ρή­γη­σε πιο συ­γκε­κρι­μέ­να σε ιδιώ­τη στε­γα­στι­κό δά­νειο ύψους 140.000 ευρώ με σκοπό την αγορά και την απο­πε­ρά­τω­ση κα­τοι­κί­ας τον Οκτώ­βριο του 2007. Οι τμη­μα­τι­κές εκτα­μιεύ­σεις πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν τον Οκτώ­βριο του 2007, το Νο­έμ­βριο του 2007 και τον Μάρ­τιο του 2008 και όπως κα­ταγ­γέλ­λει η τρά­πε­ζα, βα­σί­στη­καν στις πι­στο­ποι­ή­σεις προ­ό­δου ερ­γα­σιών σε ακί­νη­το του πρώην συ­νερ­γα­ζό­με­νου με την τρά­πε­ζα μη­χα­νι­κού.

Εξαι­τί­ας της μη ομα­λής εξυ­πη­ρέ­τη­σης του δα­νεί­ου και των λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών του, η τρά­πε­ζα προ­έ­βη σε ρύθ­μι­ση τον Δε­κέμ­βριο 2010. Στην πο­ρεία όμως ο ιδιώ­της κατά τη διάρ­κεια συ­νά­ντη­σής του με στε­λέ­χη της τρά­πε­ζας άφησε να δια­φα­νεί ότι το υπέγ­γυο ακί­νη­το δεν ήταν στην κα­τά­στα­ση που το πα­ρου­σί­α­ζαν οι εκτι­μή­σεις του συ­νερ­γα­ζό­με­νου με την τρά­πε­ζα μη­χα­νι­κού.

Η τρά­πε­ζα ανέ­θε­σε την επα­νε­κτί­μη­ση του ακι­νή­του σε άλλη μη­χα­νι­κό η οποία δια­πί­στω­σε ότι η ανέ­γερ­ση του ακι­νή­του όχι μόνο δεν είχε ολο­κλη­ρω­θεί αλλά δεν είχε καν αρ­χί­σει. Το υπέγ­γυο ακί­νη­το βρί­σκε­ται σε κα­τά­στα­ση οι­κο­πέ­δου με ση­με­ρι­νή αξία 20.000 ευρώ όταν το εκτα­μιευ­μέ­νο δά­νειο έχει υπό­λοι­πο σή­με­ρα ύψους 137.412 ευρώ.

Ση­μειώ­νε­ται ότι το συ­γκε­κρι­μέ­νο δά­νειο εκτα­μιεύ­θη­κε σε τρεις δό­σεις μετά την υπο­βο­λή αρ­μο­δί­ως στην τρά­πε­ζα εκ­θέ­σε­ων αυ­το­ψί­ας προ­ό­δου των ερ­γα­σιών σ’ αυτό από τον μη­χα­νι­κό. Από το προ­ϊ­όν του δα­νεί­ου ποσό 98.300 ευρώ φέ­ρε­ται να κα­τέ­λη­ξε στον πω­λη­τή και το υπό­λοι­πο στον δα­νειο­λή­πτη, που είναι αφε­ρέγ­γυος.

Η τρά­πε­ζα έχει κα­τα­στή­σει σαφές ότι έχει δια­κό­ψει τη συ­νερ­γα­σία της με το μη­χα­νι­κό εξαι­τί­ας και άλλων αντι­κα­νο­νι­κών ενερ­γειών του.

Επε­σή­μα­νε επι­πλέ­ον ότι του είχε πα­ρα­δώ­σει όλα τα απαι­τού­με­να δι­καιο­λο­γη­τι­κά για τη διε­νέρ­γεια ταύ­τι­σης των τί­τλων του ακι­νή­του, τον επα­κρι­βή προσ­διο­ρι­σμό της αγο­ραί­ας αξίας του, αλλά και την επί­βλε­ψη των ερ­γα­σιών σ’ αυτό. Από εσω­τε­ρι­κή έρευ­να στην τρά­πε­ζα προ­έ­κυ­ψε εξάλ­λου ότι ο δα­νειο­λή­πτης προ­σκό­μι­ζε στο κα­τά­στη­μα φω­το­γρα­φί­ες του ακι­νή­του, οι οποί­ες πα­ρα­δί­δο­νταν στο μη­χα­νι­κό, για τη διε­νέρ­γεια των αυ­το­ψιών προ­κει­μέ­νου να συ­ντά­ξει την έκ­θε­ση προ­ό­δου των ερ­γα­σιών.

Σε κάθε εκτα­μί­ευ­ση εμ­φα­νι­ζό­ταν στο κα­τά­στη­μα της τρά­πε­ζας ο οφει­λέ­της και ο πω­λη­τής του ακι­νή­του, που, κατά τον υπό­χρεο, ήταν και ο ερ­γο­λά­βος για την ανέ­γερ­ση των ερ­γα­σιών.

Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός προ­σέ­φυ­γε εν συ­νε­χεία κατά του ιδιώ­τη και του ερ­γο­λά­βου οι­κο­δο­μών ζη­τώ­ντας την άσκη­ση δί­ω­ξης σε βάρος τους για απάτη.

Όπως τό­νι­σε ότι για τον εντο­πι­σμό του ακι­νή­του που πρό­κει­ται να προ­ση­μειώ­σει ο κάθε δα­νειο­λή­πτης εφό­σον αυτό βρί­σκε­ται εντός σχε­δί­ου πό­λε­ως, ως μη­χα­νι­κός δεν αντι­με­τώ­πι­ζε πρό­βλη­μα για τον τε­χνι­κό έλεγ­χο ούτε είχε την ανά­γκη της συν­δρο­μής το­πο­γρά­φου μη­χα­νι­κού διότι χρη­σι­μο­ποιού­σε το εγκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο πό­λε­ως. Όταν όμως το ακί­νη­το βρι­σκό­ταν εκτός σχε­δί­ου πό­λε­ως τότε για τον εντο­πι­σμό του θα έπρε­πε είτε να προη­γη­θεί το­πο­γρά­φη­ση του ακι­νή­του από το­πο­γρά­φο μη­χα­νι­κό είτε να εμπι­στευ­θεί τον ιδιο­κτή­τη να του υπο­δεί­ξει εκεί­νος το ακί­νη­το του αφού η τρά­πε­ζα την εποχή εκεί­νη δεν διέ­θε­τε κον­δύ­λι για την αμοι­βή το­πο­γρά­φου μη­χα­νι­κού.

Υπο­στη­ρί­ζει έτσι ότι ο ιδιώ­της – δα­νειο­λή­πτης τον οδή­γη­σε επι­τό­που και του υπέ­δει­ξε με τον ιδιο­κτή­τη ερ­γο­λά­βο το ακί­νη­το. Δια­πί­στω­σε, όπως το­νί­ζει, ότι η ανά­γλυ­φη κα­τά­στα­ση επί του εδά­φους ήταν εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή από εκεί­νη που εμ­φα­νι­ζό­ταν στο το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα γε­γο­νός που δη­μιούρ­γη­σε δυ­σχέ­ρεια στον εντο­πι­σμό του.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι παρά το γε­γο­νός ότι οι εγκα­λού­με­νοι εγνώ­ρι­ζαν την πραγ­μα­τι­κή θέση του επί­δι­κου οι­κο­πέ­δου, ωστό­σο το οι­κό­πε­δο που του υπέ­δει­ξαν ήταν άλλο και θε­ω­ρεί ότι το έκα­ναν σκό­πι­μα προ­κει­μέ­νου να εμ­φα­νί­σουν τις εκτε­λε­σθη­σό­με­νες σ’ αυτό οι­κο­δο­μι­κές ερ­γα­σί­ες ότι τάχα εγί­νο­ντο στο πραγ­μα­τι­κό ώστε να λά­βουν το στε­γα­στι­κό δά­νειο χωρίς να ανε­γεί­ρουν οι­κο­δο­μή.

Συ­νέ­τα­ξε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, εν αγνοία του, τε­χνι­κή έκ­θε­ση η οποία χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε δόλια στην τρά­πε­ζα με απο­τέ­λε­σμα να εγκρι­θεί το στε­γα­στι­κό δά­νειο. Το­νί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι προ­κει­μέ­νου να λά­βουν τμη­μα­τι­κά τις δό­σεις του στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου πα­ρέ­δω­σαν σε υπάλ­λη­λο της τρά­πε­ζας φω­το­γρα­φί­ες που απει­κό­νι­ζαν ερ­γα­σί­ες κα­τα­σκευ­ής σκε­λε­τού οι­κί­ας, η οποία όμως δεν ανε­γει­ρό­ταν στο οι­κό­πε­δο που ήταν ιδιο­κτη­σί­ας του δα­νειο­λή­πτη αλλά σε όμορο ξένο.

Ο μη­χα­νι­κός με τη σειρά του, στη­ρι­ζό­με­νος στις φω­το­γρα­φί­ες βε­βαί­ω­σε κα­λό­πι­στα δύο φορές τις σχε­τι­κές «πι­στο­ποι­ή­σεις» προ­ό­δου του έργου με απο­τέ­λε­σμα να εκτα­μιευ­θούν και να λάβει τις αντί­στοι­χες δό­σεις του στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου του ο δα­νειο­λή­πτης.

Το­νί­ζε­ται επί­σης ότι όταν ο δα­νειο­λή­πτης έπαυ­σε την πλη­ρω­μή των το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κών δό­σε­ων του δα­νεί­ου που έλαβε άρ­χι­σε να δια­τεί­νε­ται και αυτός ότι υπήρ­ξε θύμα του ερ­γο­λά­βου οι­κο­δο­μών.

Ση­μεί­ω­σε εξάλ­λου ότι ο ερ­γο­λά­βος προ­σφέρ­θη­κε με αί­τη­σή του προς την τρά­πε­ζα να απο­πλη­ρώ­σει αυτός το δά­νειο που έλαβε ο ιδιώ­της προ­σφέ­ρο­ντας μά­λι­στα για εξα­σφά­λι­σή της δικά του ακί­νη­τα για να εγ­γρα­φεί προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης.