Οκτώ χρόνια χωρίς τον Κωνσταντίνο Μήτση

Οκτώ χρόνια συμπλη­ρώ­νο­νται σήμερα από τον θάνατο του αεί­μνη­στου επι­χει­ρη­μα­τία και ευπα­τρίδη Κων­στα­ντί­νου Μήτση που μεγα­λούρ­γησε μέσα σε δύσκο­λες περιό­δους.

Η είδηση ότι έφυγε από τη ζωή, τα ξημε­ρώ­ματα της Κυρια­κής 28 Αυγού­στου 2016, συγκλό­νισε τους οικεί­ους του, τους πολλούς φίλους του και τους συνερ­γά­τες του. Ο εκδότης της εφη­με­ρί­δας «Βραδυνή» και ιδρυτής της μεγάλης ξενο­δο­χεια­κής αλυ­σί­δας Mitsis Hotels, με πλήθος ξενο­δο­χείων σε όλη την Ελλάδα, ήταν ένας αυτο­δη­μιούρ­γη­τος επι­χει­ρη­μα­τίας και ένας ορα­μα­τι­στής που ήξερε να εμπνέει τους ανθρώ­πους γύρω του.

Η επι­τυ­χία του υπήρξε απο­τέ­λε­σμα σκληρής δου­λειάς, αφο­σί­ω­σης και πίστης. Κίνητρό του ήταν πάντα η μεγάλη του αγάπη για την πατρίδα, την οικο­γέ­νεια και τους συνερ­γά­τες του. Με τη συνεχή και αδιά­κοπη δρα­στη­ριό­τητά του κατά­φερε να δημιουρ­γή­σει έναν όμιλο επι­χει­ρή­σεων που απο­τε­λεί κόσμημα για τον ελλη­νικό του­ρι­σμό και όχι μόνο, με άξιους συνε­χι­στές σήμερα τα παιδιά του, τον Σταύρο Μήτση και τη Χρι­στίνα Μήτση, αλλά και την αγα­πη­μένη σύζυγό του, Τζένη Μήτση.

Η πορεία του

Γεμάτος όνειρα, τα οποία ασφυ­κτιού­σαν στο πανέ­μορφο αλλά μικρό Κρυο­νέρι Πωγω­νίου, το γραφικό χωριό όπου γεν­νή­θηκε και λάτρευε κυριο­λε­κτικά, έφυγε για την Αθήνα σε παιδική ηλικία. Στη μετα­πο­λε­μική ελλη­νική πρω­τεύ­ουσα που προ­σπα­θούσε να ορθο­πο­δή­σει και σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα, κατα­πιά­νε­ται με μια σειρά από εργα­σίες ολο­κλη­ρώ­νο­ντας παράλ­ληλα τη φοίτησή του στο 1ο Γυμνά­σιο Αθηνών, σε μια από τις ομορ­φό­τε­ρες γει­το­νιές της Αθήνας, την Πλάκα.

Γρήγορα ξεχω­ρί­ζει το λαμπερό μυαλό του και το ταλέντο του στις πωλή­σεις, τόσο που κάποιοι φίλοι του χρόνια αργό­τερα έλεγαν ότι «ο Κώστας μπο­ρούσε να που­λή­σει ακόμη και πάγο στην Αλάσκα». Από το σχολείο μαθαί­νει τα συμ­βα­τικά και απα­ραί­τητα, στο δρόμο όμως μαθαί­νει τη ζωή, τους νόμους της αγοράς, πως να βελ­τιώ­νε­ται και πάνω απ’ όλα πως να προ­βλέ­πει τι θα έχει ζήτηση, τι θέλει ο πελάτης. Με πνεύμα δυνατό, ανήσυχο και δημιουρ­γικό, ο Κων­στα­ντί­νος Μήτσης αφου­γκρά­ζε­ται την αγορά και πριν ακόμη ενη­λι­κιω­θεί αρχίζει τη δική του επι­χει­ρη­μα­τική πορεία.

Η κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γία

Σε ηλικία μόλις 17 ετών, με τα λεφτά που είχε μαζέψει, ανοίγει την πρώτη του βιο­τε­χνία, με αντι­κεί­μενο την κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γία. Από την πρώτη κιόλας αυτή επι­χει­ρη­μα­τική από­πειρα δια­φαί­νε­ται η επι­τυ­χία. Στην αρχή απα­σχο­λεί περί τα τριάντα άτομα, όσο όμως οι δου­λειές και οι παραγ­γε­λίες μεγα­λώ­νουν, τόσο αυξά­νε­ται και το προ­σω­πικό, που μέσα σε δέκα χρόνια φτάνει τα 170 άτομα.

Στο μεσο­διά­στημα είχε αγο­ρά­σει ένα μεγάλο εργο­στά­σιο παρα­γω­γής νημάτων (ΕΡΙΟΤΕΚ) και μετά ένα βαφείο (ΒΑΦΗ), δημιουρ­γώ­ντας έτσι μία κάθετη βιο­μη­χα­νία που την εποχή εκείνη πρω­το­πο­ρούσε. Πλη­ρώ­νο­ντας τοις μετρη­τοίς, πετύ­χαινε καλύ­τε­ρες τιμές στην πρώτη ύλη και κάπως έτσι κατά­φερνε οι τιμές του στις προ­σφο­ρές να είναι σχεδόν πάντα καλύ­τε­ρες από αυτές των αντα­γω­νι­στών του.

Τα ξενο­δο­χεία

Στα­διακά επι­κε­ντρώ­νε­ται στον τομέα της φιλο­ξε­νίας και το 1977 το διο­ρα­τικό μυαλό του τον ωθεί να ανοίξει το πρώτο του ξενο­δο­χείο, το Ramira Beach στην Κω. Είναι η πρώτη σελίδα, ο πρώτος σταθμός σε μια μεγάλη πορεία. Ακο­λου­θεί ένα δεύτερο ξενο­δο­χείο στην Καρ­δά­μαινα και εν συνε­χεία στην Κρήτη, στη Ρόδο, στα Καμένα Βούρλα, στη Μύκονο, στην Κέρκυρα, στα Ιωάν­νινα και στην Αθήνα.

Τα ξενο­δο­χεία χτί­ζο­νται και δημιουρ­γού­νται, έχοντας δια­φο­ρε­τικό και μονα­δικό χαρα­κτήρα το καθένα, αλλά η ίδια φιλο­σο­φία και το ίδιο όραμα διέπει τη λει­τουρ­γία τους: πρέπει να προ­σφέ­ρουν μια ολο­κλη­ρω­μένη εμπει­ρία στους επι­σκέ­πτες τους μέσα από την ποιο­τική διαμονή, τις προ­τά­σεις για δρα­στη­ριό­τη­τες, τις άψογες εγκα­τα­στά­σεις, το προ­σεγ­μένο φαγητό πραγ­μα­τώ­νο­ντας όλες τις δια­στά­σεις της πραγ­μα­τι­κής ελλη­νι­κής φιλο­ξε­νίας. «Τα πάντα θέλουν φρο­ντίδα, καλή προ­αί­ρεση και προσοχή, οι επι­σκέ­πτες χρειά­ζο­νται περι­ποί­ηση», σημεί­ωνε, κου­βα­λώ­ντας τη γνώση και την εμπει­ρία μιας επι­τυ­χη­μέ­νης πορείας ενός ανθρώ­που που βρι­σκό­ταν πάντα στην πρώτη γραμμή, στην υποδοχή των επι­σκε­πτών των ξενο­δο­χείων και της Ελλάδας.

Η Οινο­ποιία

Στα μέσα της δεκα­ε­τίας του ’80, ο Κων­στα­ντί­νος Μήτσης εισέρ­χε­ται με επι­τυ­χία και σε έναν άλλο τομέα, αυτόν της Οινο­ποι­ίας. Αγο­ρά­ζει την εταιρία “Κάβει­ρος” και μέσα σε λίγους μήνες κατα­φέρ­νει να την εξυ­γιά­νει, μετα­τρέ­πο­ντάς την σε κερ­δο­φόρα.

Οι εκδό­σεις

Την περίοδο που ο «Ελεύ­θε­ρος Τύπος» ταλα­νί­ζε­ται από την εσω­τε­ρική κρίση και την αντι­πα­ρά­θεση του Γιώργου Κύρτσου με τον Δημήτρη Ρίζο, ο τελευ­ταίος που είναι στενός φίλος του Κ. Μήτση δέχεται την πρότασή του να ανοί­ξουν μια και­νού­ρια εφη­με­ρίδα, τον «Αδέ­σμευτο Τύπο» (1994) , ενώ αργό­τερα ο αεί­μνη­στος επι­χει­ρη­μα­τίας θα αγο­ρά­σει και την ιστο­ρική «Βραδυνή» (1997), παρεμ­βαί­νο­ντας καίρια στο δημόσιο βίο της χώρας.

Η γυναίκα της ζωής του ακούει στο όνομα Τζένη. Θα του χαρίσει δύο παιδιά, τον Σταύρο και τη Χρι­στίνα, που συνε­χί­ζουν το σπου­δαίο έργο του πατέρα τους. Το πρότυπό του ήταν εξάλλου ένας άνθρω­πος, που μέχρι την τελευ­ταία στιγμή της ζωής του, δεν στα­μά­τησε το καθη­με­ρινό πρό­γραμμά του. Ακού­ρα­στος, αστα­μά­τη­τος και αει­κί­νη­τος, ο πατέρας του εξα­κο­λου­θούσε να επι­σκέ­πτε­ται τις επι­χει­ρή­σεις και την ξενο­δο­χειακή αυτο­κρα­το­ρία, που έχτισε από το μηδέν, για να βεβαιώ­σει ότι όλα λει­τουρ­γούν στην εντέ­λεια.

Η τελειό­τητα είναι δύσκο­λος στόχος αλλά για κάποιους είναι ανάγκη και όχι μόνο επιλογή.

Πηγή: vradyni.gr