Και η ζωή συνεχίζεται

Τα ίδια και τα ίδια στην Βουλή κατά την διάρ­κεια της συζή­τη­σης για τις πυρ­κα­γιές. Με ευφυο­λο­γή­ματα, με προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις και χαρα­κτη­ρι­σμούς, με ξερω­λι­σμούς και χάιδεμα αυτιών του κομ­μα­τι­κού ακρο­α­τη­ρίου. Αυτά που ακούμε τα τελευ­ταία 40 χρόνια από δια­φο­ρε­τικά χείλη ,μετά από κάθε φυσική κατα­στροφή. Τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης να κατη­γο­ρούν την κυβέρ­νηση για ανι­κα­νό­τητα, έλλειψη μέσων και συντο­νι­σμού, έλλειψη σχεδίων, για συγκά­λυψη ευθυνών και την εκά­στοτε κυβέρ­νηση να δικαιο­λο­γεί­ται, να μετα­θέ­τει στον χρόνο ευθύνες και παρα­λεί­ψεις, να αναλύει την κατά­σταση που παρέ­λαβε, μαζί με υπο­σχέ­σεις για απο­κα­τά­σταση των ζημιών και γρή­γο­ρες απο­ζη­μιώ­σεις στους πλη­γέ­ντες. Και μετά ταύτα, η ζωή συνε­χί­ζε­ται, με εμπλου­τι­σμό των στα­τι­στι­κών στοι­χείων με τα καμένα στρέμ­ματα δασών,  τους παθό­ντες που θα μετρούν για χρόνια τις πληγές τους, μέχρι την επόμενη κατα­στροφή που πάντα έρχεται.