Ο Μίκης Θεοδωράκης κατά της «αντικομμουνιστικής υστερίας»

Επι­στολή με αφορμή την συζή­τηση που άνοιξε μετά την απόφαση της κυβέρ­νη­σης να μην παρα­στεί στο συνέ­δριο της Εσθο­νι­κής Προ­ε­δρίας της ΕΕ σχετικά με τα «εγκλή­ματα από τα κομ­μου­νι­στικά καθε­στώτα», έστειλε στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα», ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης.

Ο δημο­φι­λής μου­σι­κο­συν­θέ­της ανα­φέ­ρει προς την εφη­με­ρίδα «με τρο­μά­ζει η αντι­κομ­μου­νι­στική υστερία που κατα­κλύ­ζει την εφη­με­ρίδα σας. Ως νέος κομ­μου­νι­στής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατά­κτηση της Ελευ­θε­ρίας. Αργό­τερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριω­τικό Μέτωπο για την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας».

Στην επι­στολή – άρθρο συνε­χί­ζει γρά­φο­ντας «όμως για την πάντοτε ενιαία εθνι­κο­φρο­σύνη και για σας που την εκπρο­σω­πείτε μαζί με τα υπό­λοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αρι­στερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημα­ντι­κές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την ανα­γνω­ρι­σμένη από εχθρούς και φίλους, ντό­πιους και ξένους προ­σφορά μας στην ανά­δειξη του νεο­ελ­λη­νι­κού πολι­τι­σμού, την αγνο­είτε επι­δει­κτικά.

Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενό­χλησή σας γιατί η ιδε­ο­λο­γία της Αρι­στε­ράς εξα­κο­λου­θεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγ­μούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικη­θή­καμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέ­βαλε απο­φα­σι­στικά στην κατά­κτηση της Ελευ­θε­ρίας και της Δημο­κρα­τίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρ­νηση, Παιδεία, Πολι­τι­σμό, Στρατό, Αστυ­νο­μία, Τρά­πε­ζες, Τύπο, Τηλε­ο­ρά­σεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσια­στικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατη­γο­ρίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλή­ματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγα­νητό ανθρώ­πινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχι­στρά­τηγο του Κόκ­κι­νου Στρατού με τις νίκες στο Στά­λιν­γκραντ, στη Μόσχα, στο Λένιν­γκραντ και στο Βερο­λίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε;

Αν έλειπε ο Κόκ­κι­νος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Αραγε το σκε­φτή­κατε; Ποιος θα εμπό­διζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιά­δες Αου­σβιτς; Φαντά­ζε­στε την Ελλάδα γεμάτη με στρα­τό­πεδα εξό­ντω­σης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσι­στικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομ­μου­νι­σμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυα­γα­πη­μένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ!

Ομως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομ­μου­νι­στές τους σκο­τώ­νατε σαν μύγες. Με τις συμ­μο­ρίες τύπου Σούρλα και Βρετ­τά­κου. Με τα στρα­το­δι­κεία και τις εκτε­λέ­σεις 16.000, νέων κυρίως κομ­μου­νι­στών. Αγοριών και κορι­τσιών. Με τα Μακρο­νή­σια όπου μαρ­τύ­ρη­σαν 100.000 Ελληνες κομ­μου­νι­στές. Με τα σφαγεία της Ασφά­λειας, όπου βασα­νί­στη­καν με τις πιο φρι­κα­λέες μεθό­δους χιλιά­δες κομ­μου­νι­στές και κομ­μου­νί­στριες.

Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκλη­μα­τίες ή θύματα; Και γιατί παλεύ­αμε; Δεν αγω­νι­ζό­μα­σταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελλη­νικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπή­δη­σαν ο θρόνος, οι παρα­κρα­τι­κές οργα­νώ­σεις που σκό­τω­σαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην ανα­φερθώ στους συνερ­γά­τες των ξένων κατα­κτη­τών που πάνω τους στη­ρί­χτηκε η Αμε­ρι­κα­νο­κρα­τία που ζει και βασι­λεύει μεταμ­φιε­σμένη σε Μνη­μό­νια και Τρόικες που μας έχουν οδη­γή­σει στο χείλος της εθνικής κατα­στρο­φής».

Ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης, κατα­λή­γει λέγο­ντας: «Πιστεύω ότι εύκολα μπο­ρείτε να κατα­νο­ή­σετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιά­δες άλλους, η στρά­τευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία απο­τε­λεί την ιερό­τερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύ­θερο, ανε­ξάρ­τητο και ευτυ­χι­σμένο».