Όπως και το περσινό καμένο;

Γρά­φει ο Δή­μαρ­χος κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος στον προ­σω­πι­κό του λο­γα­ρια­σμό, σχε­τι­κά με την προ­χθε­σι­νή φωτιά στον Μόντε Σμιθ: «Το πρωί έγρα­φα ότι επα­γρυ­πνού­με. Το από­γευ­μα το απο­δεί­ξα­με. Ολοι μαζί. Μπο­ρεί να πλη­γω­θή­κα­με, όμως μέσα σε 2 ώρες κερ­δί­σα­με την μάχη. Ο λόφος του Αγ. Στέ­φα­νου (Μόντε Σμιθ) για 2η φορά σώ­θη­κε από τους ασυ­νεί­δη­τους, ή τους εγκλη­μα­τί­ες. Τώρα όλοι μαζί θα τον κά­νου­με πιο όμορ­φο. Σας ευ­χα­ρι­στώ όλους.»

Αλή­θεια είναι πως όλοι γρή­γο­ρα έσπευ­σαν, Πυ­ρο­σβε­στι­κή, Πε­ρι­φέ­ρεια, Δήμος, ΕΤΑΙ­ΠΡΟ­ΦΥ­ΚΑ, εθε­λο­ντές και απο­φύ­γα­με τα χει­ρό­τε­ρα. Και εύγε σε όλους!

Ως προς το δεύ­τε­ρο σκέ­λος της ανα­κοί­νω­σης  πως «Τώρα όλοι μαζί θα τον κά­νου­με πιο όμορ­φο.» (τον λόφο) ας μας επι­τρα­πεί να δια­τη­ρή­σου­με τις επι­φυ­λά­ξεις μας. Το  ίδιο, ακού­σα­με και πέρσι στην σύ­σκε­ψη της Τε­τάρ­της 6 Σε­πτεμ­βρί­ου 2017  που συ­γκά­λε­σε ο Δή­μαρ­χος «για την απο­κα­τά­στα­ση των ζη­μιών που προ­κά­λε­σε η πρό­σφα­τη πυρ­κα­γιά, έχο­ντας στόχο τόσο την αι­σθη­τι­κή απο­κα­τά­στα­ση του το­πί­ου αυτού που απο­τε­λεί βι­τρί­να της Ρόδου, αλλά και την ασφά­λεια των πο­λι­τών από πι­θα­νές κα­το­λι­σθή­σεις.» Μά­λι­στα συ­μπλή­ρω­νε πως «Οι πα­ρεμ­βά­σεις θα είναι άμε­σες ξε­κι­νώ­ντας τη Δευ­τέ­ρα 11 Σε­πτεμ­βρί­ου με χρο­νο­διά­γραμ­μα απο­πε­ρά­τω­σής τους τα μέσα Οκτώ­βρη»

Εχου­με 28/7/2018, αλλά η βι­τρί­να της Ρόδου πα­ρα­μέ­νει κρα­νί­ου τόπος όχι μόνον αι­σθη­τι­κά, αλλά χωρίς ίχνος κορ­μο­δε­μά­των τα οποία θα το­πο­θε­τού­νταν  για πι­θα­νές κα­το­λι­σθή­σεις. Και εάν συ­νερ­γεία της Πε­ρι­φέ­ρειας δεν πή­γαι­ναν να κα­θα­ρί­σουν και να κό­ψουν τα κα­μέ­να, ακόμη εκεί θα ήταν θλι­βε­ρό ντε­κόρ  της βι­τρί­νας.

Οι φω­το­γρα­φί­ες αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας, μόλις χθε­σι­νές. γιατί καλό θα είναι να θυ­μό­μα­στε. Γιατί ασφά­λεια,  δεν προ­σφέ­ρουν τα λόγια στους πο­λί­τες, ούτε οι φω­το­γρα­φί­ες με τον Δή­μαρ­χο να σβή­νει φω­τιές με κλα­διά. Υπάρ­χουν οι ει­δι­κοί γι’ αυτό. Οι πο­λί­τες αι­σθά­νο­νται ασφά­λεια,  γιατί θα υπάρ­ξουν πα­ρεμ­βά­σεις να μην τους έρθει ο λόφος στο κε­φά­λι και ομορ­φιά γιατί δεν θα περ­πα­τούν στην ολό­μαυ­ρη ράχη. Και κυ­ρί­ως. γιατί οι υπο­σχέ­σεις (για να μην πω υπο­χρε­ώ­σεις) υλο­ποιού­νται.