Η μάνα της 9χρονης που λιποθύμησε από πείνα βάζει τέλος στα fake news που κυκλοφορούν!

Η 46χρονη άνερ­γη ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος Μαρία, από την μια στιγ­μή στην άλλη βρέ­θη­κε στο επί­κε­ντρο της δη­μο­σιό­τη­τας μαζί με την ανή­λι­κη κόρη της η οποία λι­πο­θύ­μη­σε από την πείνα μέσα σε έναν φούρ­νο.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή», θέτει τα πράγ­μα­τα στην πραγ­μα­τι­κή τους διά­στα­ση, μιλά για τη ζωή της και δίνει απα­ντή­σεις σε εκεί­νους που την επι­κρί­νουν, ανα­πα­ρά­γο­ντας ακόμα και πλη­ρο­φο­ρί­ες που, όπως λέει, δεν ευ­στα­θούν.

Σε όλη τη διάρ­κεια της συ­νέ­ντευ­ξης το τη­λέ­φω­νό της δεν στα­μά­τη­σε να χτυπά. «Είναι εντυ­πω­σια­κό πώς εμείς οι Ελ­λη­νες που τρώμε τις σάρ­κες μας, σε πε­ρί­πτω­ση που πα­ρα­στεί ανά­γκη συ­σπει­ρω­νό­μα­στε και γι­νό­μα­στε μια γρο­θιά. Εγώ αυτές τις μέρες πήρα πάρα πολλή αγάπη και η αγάπη είναι με­γα­λύ­τε­ρη από τις κα­κο­ή­θειες που ακού­στη­καν», λέει πριν ξε­κι­νή­σου­με τη συ­ζή­τη­σή μας. Και κάθε φορά που το τη­λέ­φω­νό της χτυπά για βο­ή­θεια, τα μάτια της γε­μί­ζουν δά­κρυα γιατί «τόση αν­θρω­πιά δεν πί­στευα ότι θα συ­να­ντή­σω ποτέ στη ζωή μου», ψελ­λί­ζει με σπα­σμέ­νη φωνή.

Συ­νέ­ντευ­ξη στη Μαίρη Φώτη 

• Μαρία, θέλω να μου πεις από την ημέρα που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε η λι­πο­θυ­μία του παι­διού μέχρι σή­με­ρα, τι έχει αλ­λά­ξει.

Πήρα πάρα πάρα πολλή αγάπη, από τον κόσμο. Ιδιαι­τέ­ρως από την κυρία Σοφία Μανιά και από το Σω­μα­τείο των Ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων, που στά­θη­καν δίπλα μου από την πρώτη στιγ­μή. Με έχουν πάρει τη­λέ­φω­νο από όλη την Ελ­λά­δα, από το εξω­τε­ρι­κό, Αμε­ρι­κή, Κα­να­δά, Γερ­μα­νία… Με κά­λε­σαν μη­τέ­ρες, επί­σης από μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες για να με βοη­θή­σουν… Αυτό είναι πολύ συ­γκι­νη­τι­κό, αλλά δεν δέ­χθη­κα βο­ή­θεια από αυτές τις γυ­ναί­κες γιατί ξέρω τον αγώνα που δί­νουν για να με­γα­λώ­σουν τις οι­κο­γέ­νειές τους… Κι εγώ έχω βοη­θή­σει μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες στο πα­ρελ­θόν, όταν είχα δου­λειά.

• Το παιδί πώς είναι σή­με­ρα;

Είναι μια χαρά.

• Εχεις δύο παι­διά, έχουν κα­τα­λά­βει τι ακρι­βώς συμ­βαί­νει;

Ναι. Η κόρη μου, μου είπε επί λέξει «έπρε­πε μαμά να λι­πο­θυ­μή­σω για να το κα­τα­λά­βουν»;

• Πού ζείτε με τα παι­διά;

Μέσα στην πόλη της Ρόδου, σε ένα σπίτι που φι­λο­ξε­νού­μα­στε χωρίς να πλη­ρώ­νου­με ενοί­κιο.

• Οι ανά­γκες σας σή­με­ρα έχουν κα­λυ­φθεί; Τι χρειά­ζε­στε;

Από τρό­φι­μα και είδη πρώ­της ανά­γκης έχου­με κα­λυ­φθεί. Αυτό που χρειά­ζο­μαι είναι μια δου­λειά.

• Προ­τά­σεις για ερ­γα­σία είχες φα­ντά­ζο­μαι…

Εχω προ­τά­σεις αλλά πα­ρα­μέ­νω χωρίς δου­λειά. Δεν είχα κά­ποια πρό­τα­ση για άμεση πρό­σλη­ψη, για να πάω από σή­με­ρα να δου­λέ­ψω. Πε­ρι­μέ­νω… Εγώ θέλω μια δου­λειά, χει­μώ­να-κα­λο­καί­ρι για να μπορώ να στη­ρί­ξω τα παι­διά μου.

• Πόσο καιρό είναι που δυ­σκο­λεύ­ε­σαι να εξα­σφα­λί­σεις φα­γη­τό για την οι­κο­γέ­νειά σου;

Τους τε­λευ­ταί­ους δύο μήνες, ήταν πολύ δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα. Είχα ψω­νί­σει με τα τε­λευ­ταία χρή­μα­τα που πήρα από το Α21 (επί­δο­μα παι­διών), 168 ευρώ. Με αυτά πήρα φα­γη­τό και απορ­ρυ­πα­ντι­κά. Ετυχε να γνω­ρί­σω κι έναν άν­θρω­πο στη λαϊκή, ο οποί­ος προ­φα­νώς κα­τά­λα­βε ότι δυ­σκο­λεύ­ο­μαι και μου έδινε από αυτά που του πε­ρίσ­σευαν φρού­τα και λα­χα­νι­κά για τα παι­διά. Δεν έχει ση­μα­σία αν ήταν πρώ­της ή τρί­της δια­λο­γής… Για εμένα ήταν ση­μα­ντι­κή προ­σφο­ρά. Μου έλεγε «έλα να πά­ρεις ό,τι θέ­λεις» αλλά από ένα ση­μείο και μετά ντρε­πό­μουν. Και ο κρε­ο­πώ­λης της γει­το­νιάς μου, μου έδωσε μια φορά δύο τσά­ντες με κρέας χωρίς να ξέρει ακρι­βώς τι συμ­βαί­νει μέσα στο σπίτι μου. Τε­λευ­ταία, μου τε­λεί­ω­σε και το λάδι… Πε­ρί­με­να να πάρω αυτό το επί­δο­μα των 533 ευρώ.

• Εχεις κά­ποιον που να σε στη­ρί­ζει;

Είμαι μο­νο­γο­νεϊ­κή οι­κο­γέ­νεια, η μόνη που με βοη­θά­ει είναι η μαμά μου η οποία μετά από με­γά­λο κόπο κα­τά­φε­ρε να πάρει μια σύ­ντα­ξη της πρό­νοιας, της τάξης των 340 ευρώ τον μήνα. Όμως δεν φτά­νουν… Όταν λι­πο­θύ­μη­σε το παιδί, δεν είχα χρή­μα­τα να του αγο­ρά­σω γάλα. Ηταν μια εβδο­μά­δα χωρίς γάλα. Πε­ρί­με­να το επί­δο­μα των 533 ευρώ που θα μπει την Τε­τάρ­τη. Αν δεν λι­πο­θυ­μού­σε το παιδί μέσα στον φούρ­νο, δεν θα είχε δη­μο­σιο­ποι­η­θεί η ιστο­ρία. Θα πε­ρί­με­να βουβή μέσα στο σπίτι μου να πε­ρά­σουν οι ημέ­ρες να πάρω το επί­δο­μα.

• Μέχρι να φτά­σει το παιδί να λι­πο­θυ­μή­σει, φα­ντά­ζο­μαι ότι προη­γή­θη­καν δύ­σκο­λες μέρες…

Πολύ. Πε­ρί­με­να την 1η Ιου­λί­ου να μπουν τα χρή­μα­τα για να πάρω λάδι. Οσο είχα δου­λειά, δεν στε­ρη­θή­κα­με φα­γη­τό.

• Στο διά­στη­μα που δεν έχεις δου­λειά, πόσες φορές μεί­να­τε χωρίς φα­γη­τό;

Χρειά­στη­κε να στε­ρη­θού­με και το φα­γη­τό, και το ψωμί…

• Υπήρ­ξαν μέρες που εσύ δεν έτρω­γες για να φάνε τα παι­διά;

Πολ­λές, αλλά αυτό δεν με νοιά­ζει κα­θό­λου. Το επί­δο­μα ανερ­γί­ας είναι 478 ευρώ, κα­τα­λα­βαί­νε­τε ότι δεν ζει οι­κο­γέ­νεια με αυτά τα χρή­μα­τα. Τα παι­διά είναι 9 ετών και πάνε στα 10. Δεν έχω τη δύ­να­μη να τους προ­σφέ­ρω πολλά πράγ­μα­τα. Τα παι­διά μου δεν έχουν πάει σε φρο­ντι­στή­ριο για να μά­θουν αγ­γλι­κά για πα­ρά­δειγ­μα, δεν έχω αυτή τη δυ­να­τό­τη­τα. Προ­τε­ραιό­τη­τά μου είναι να μην λεί­ψει το φα­γη­τό και να πη­γαί­νουν στο σχο­λείο αξιο­πρε­πώς.

• Πόσα χρό­νια πα­λεύ­εις μόνη σου;

Από το 2012, δεν εί­μα­στε μαζί με τον πα­τέ­ρα των κο­ρι­τσιών. Είχα τη δου­λειά μου και τα έβγα­ζα πέρα. Εγώ ζή­τη­σα ερ­γα­σία, δεν ζή­τη­σα ελε­η­μο­σύ­νη, ούτε χρή­μα­τα. Πήρα τη­λέ­φω­νο στο σω­μα­τείο μου για να ρω­τή­σω αν γνω­ρί­ζουν πότε θα πά­ρου­με το επί­δο­μα και πάνω στην αγω­νία μου, είπα στον συ­νά­δελ­φο ότι χρειά­ζο­μαι τα χρή­μα­τα αυτά για να αγο­ρά­σω φα­γη­τό. Τότε ανέ­φε­ρα ότι το παιδί μου λι­πο­θύ­μη­σε επει­δή δεν είχε φάει. Δεν το δη­μο­σιο­ποί­η­σα εγώ το πε­ρι­στα­τι­κό. Ηρθε στιγ­μή που με­τά­νιω­σα που το είπα, γιατί δέ­χο­μαι τε­ρά­στια πίεση από τα κα­νά­λια των Αθη­νών.  Δεν ήθελα να βγω στην τη­λε­ό­ρα­ση για να κλα­φτώ, πα­ρό­τι πε­ρά­σα­με δύ­σκο­λα. Ντρέ­πο­μαι, δεν θέλω να φέρω σε δύ­σκο­λη θέση τα παι­διά μου, την οι­κο­γέ­νειά μου. Τα παι­διά μου έχουν φάει και ελιές σκέ­τες και φρυ­γα­νιές σκέ­τες, και ρύζι νε­ρό­βρα­στο και μα­κα­ρό­νια σκέτα…  Δεν είχα κρέας, τι να κάνω; Προ­σπα­θού­σα να τους εξη­γή­σω ότι είναι δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα και να κά­νουν υπο­μο­νή μέχρι να πά­ρου­με το επί­δο­μα.

Πρέ­πει να μά­θου­με να κρα­τά­με την πείνα μας, αυτό τους έλεγα.

• Εσύ πόσες φορές χρειά­στη­κε να κρα­τή­σεις την πείνα σου για να φάνε τα παι­διά σου;

Πάρα πολ­λές φορές. Αλλά όμως, εγώ όσο ήμουν στο ξε­νο­δο­χείο δού­λευα σε μπου­φέ και είχα το δι­καί­ω­μα να φάω, προ­σπα­θού­σα να μην τρώω από το φα­γη­τό που εί­χα­με στο σπίτι για να μένει για τα παι­διά. Ξέ­ρεις πόσες φορές είπα «μα­κά­ρι να μπο­ρού­σα να πάρω στο σπίτι φα­γη­τό για τα παι­διά μου…»; Δεν γί­νε­ται όμως αυτό, απα­γο­ρεύ­ε­ται.

• Υπήρ­ξε κάτι που σε ενό­χλη­σε από όλη αυτή την έκτα­ση που πήρε το πε­ρι­στα­τι­κό με τη λι­πο­θυ­μία του παι­διού;

Ακού­στη­καν και ακού­γο­νται πράγ­μα­τα που δεν ισχύ­ουν. Όμως η αγάπη που πήρα από τον κόσμο, είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρη.

• Θέ­λεις να μας πεις τι ακού­στη­κε που δεν ευ­στα­θεί;

Κα­ταρ­χήν εγώ δεν έχω κα­νέ­να αυ­το­κί­νη­το πο­λυ­τε­λεί­ας. Εχω ένα αυ­το­κί­νη­το που αγό­ρα­σα με δό­σεις πριν από πέντε χρό­νια και ακόμα το χρω­στάω.

Και μά­λι­στα επει­δή έχω να πλη­ρώ­σω ένα χρόνο δό­σεις, μου έστει­λε μή­νυ­μα η εται­ρεία ότι θα μου το πά­ρουν πίσω.

Τους είπα άμα θέ­λουν να το πά­ρουν, δεν έχω χρή­μα­τα να το ξε­χρε­ώ­σω. Ο λόγος που το πήρα είναι για να εξυ­πη­ρε­τώ τα δύο κο­ρί­τσια μου, και όταν το πήρα είχα δου­λειά και μπο­ρού­σα να πλη­ρώ­νω τις δό­σεις. Αυτό θε­ω­ρεί­ται πο­λυ­τέ­λεια; Δεν έχω πε­ριου­σια­κά στοι­χεία, ας έρ­θουν να με ελέγ­ξουν. Δεν δη­μο­σιο­ποί­η­σα εγώ την λι­πο­θυ­μία του παι­διού μου. Πήρα τη­λέ­φω­νο στο σω­μα­τείο για να ρω­τή­σω πότε θα πά­ρου­με το επί­δο­μα και πάνω στη συ­ζή­τη­ση ανέ­φε­ρα ότι το παιδί δεν είχε γάλα για μια εβδο­μά­δα.

Ο συ­νά­δελ­φος με ρώ­τη­σε αν μπο­ρεί να το δη­μο­σιο­ποι­ή­σει και συμ­φώ­νη­σα για να κα­τα­λά­βουν σε τι ση­μείο έχου­με φτά­σει οι ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι… Δεν φα­ντά­στη­κα ποτέ ότι θα έπαιρ­νε τέ­τοια έκτα­ση.

Εγώ μπήκα μέσα στον φούρ­νο για να πάρω λίγο ψωμί και είχα μαζί μου και τα δύο κο­ρί­τσια, τα οποία μου έλε­γαν ότι πει­νά­νε και τους είπα να κά­νουν υπο­μο­νή μέχρι να φτά­σου­με στο σπίτι. Τότε λι­πο­θύ­μη­σε το ένα κο­ρί­τσι.

Μά­λι­στα εκεί­νη την ημέρα, τη­λε­φώ­νη­σα στον κρε­ο­πώ­λη αν είχε λίγο συ­κώ­τι να μου δώσει και να τον πλη­ρώ­σω όταν θα έπαιρ­να το επί­δο­μα, για να φάει η κόρη μου η οποία είναι πιο αδύ­να­μη από την άλλη και έχει ανά­γκη από κόκ­κι­νο κρέας, αλλά δεν τον είχα βρει στο τη­λέ­φω­νο. Και πάλι ντρε­πό­μουν τόσο πολύ…

Πέ­ρυ­σι, που ήρθα πάλι σε ανά­γκη είχα πάει και του ζή­τη­σα κρέας μέχρι να πλη­ρω­θώ και μου έδωσε και μά­λι­στα δεν ήθελε να πάρει χρή­μα­τα. Το τι ζούμε μέσα στο σπίτι και πώς κι αν τα βγά­ζου­με πέρα, δεν το γνω­ρί­ζει κα­νείς. Ακού­στη­κε ότι ήρθε η Πρό­νοια για να μου πάρει τα παι­διά… Είναι δυ­να­τόν να λέ­γο­νται τέ­τοιες ανα­κρί­βειες; Γιατί να μου πάρει η Πρό­νοια τα παι­διά; Ετυχε αυτό λόγω της γε­νι­κό­τε­ρης, κα­τά­στα­σης που επι­κρα­τεί…

Δεν το προ­κά­λε­σα εγώ, είναι χι­λιά­δες ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι στην ίδια μοίρα. Αυτό που έχω να πω είναι να εί­μα­στε πολύ προ­σε­κτι­κοί όλοι με όσα λέμε και όσα ανα­πα­ρά­γου­με, γιατί ποτέ δεν ξέ­ρεις πώς μπο­ρεί να σου τα φέρει η ζωή. Από την μια στιγ­μή στην άλλη μπο­ρείς πολύ εύ­κο­λα να βρε­θείς από τα ψηλά στα χα­μη­λά και να γυ­ρί­σει τού­μπα όλη σου η ζωή.

• Μι­σθός από πότε έχει να μπει στο πορ­το­φό­λι σου;

Από πέ­ρυ­σι τον Σε­πτέμ­βριο.

• Στις κοι­νω­νι­κές δομές απευ­θύν­θη­κες;

Τι να σας πω… Είχα κλεί­σει δου­λειά σε ξε­νο­δο­χείο. Δεν θε­ώ­ρη­σα ότι αυτή η κα­τά­στα­ση θα τρα­βή­ξει τόσο πολύ. Αλλά και πάλι, θέ­λουν εκ­κα­θα­ρι­στι­κά και ένα σωρό χαρ­τιά. Εμένα το εκ­κα­θα­ρι­στι­κό μου πέρσι που δού­λευα μαζί με τα επι­δό­μα­τα και τα δώρα είναι 9.800 ευρώ.

Μου έκο­ψαν το ΚΕΑ, επει­δή το εκ­κα­θα­ρι­στι­κό μου είναι αυτό. Εσείς θε­ω­ρεί­τε ότι 9.800 ευρώ το χρόνο είναι πολλά χρή­μα­τα για μια μο­νο­γο­νεϊ­κή οι­κο­γέ­νεια με δύο παι­διά; Ούτε φα­ντά­στη­κα ότι θα ερ­χό­μουν σε αυτό το ση­μείο. Πε­ρί­με­να να πε­ρά­σουν οι ημέ­ρες για να πάρω το επί­δο­μα και να πάω να ψω­νί­σω. Μου έχουν κόψει το ρεύμα άπει­ρες φορές…

Εχω πει­νά­σει άπει­ρες φορές. Αλλά ξέ­ρε­τε κάτι; Δεν είμαι η μόνη που της συμ­βαί­νει αυτό. Υπάρ­χουν πολ­λές οι­κο­γέ­νειες στην ίδια κα­τά­στα­ση. Εμένα έτυχε το παιδί μου να λι­πο­θυ­μή­σει και να δη­μο­σιο­ποι­η­θεί το θέμα μέσω του σω­μα­τεί­ου των ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων το οποίο αγω­νί­ζε­ται για να μην μεί­νου­με όλοι οι συ­νά­δελ­φοι στο δρόμο.

• Ενας αγώ­νας επι­βί­ω­σης η ζωή σου Μαρία…

Από τότε που θυ­μά­μαι τον εαυτό μου πα­λεύω. Όταν δού­λευα κα­μα­ριέ­ρα επει­δή δεν πε­ρίσ­σευαν χρή­μα­τα για να πάρω πάνες στα παι­διά, πα­ρα­κα­λού­σα άλλες κα­μα­ριέ­ρες αν έμπαι­ναν σε δω­μά­τιο που είχε παι­διά, να παίρ­νουν καμία πάνα και να μου δί­νουν για τα δικά μου. Εχω πε­ρά­σει πολύ δύ­σκο­λα, αλλά δεν ήξερε κα­νέ­νας τί­πο­τα…

• Πότε γέ­λα­σες τε­λευ­ταία φορά;

Με τις κόρες μου γελάω, μόνο αυτές μου δί­νουν χαρά. Δεν έχω άλλο λόγο για να γελάω, αυτές με κά­νουν ευ­τυ­χι­σμέ­νη. Πολ­λές φορές παίρ­νω το αυ­το­κί­νη­το και πη­γαί­νω μια βόλτα για να ηρε­μή­σω.

Αυτή είναι η έξο­δός μου. Βέ­βαια τώρα ούτε αυτό είναι εφι­κτό, αφού ούτε λεφτά για καύ­σι­μα έχω και το αυ­το­κί­νη­το είναι ακι­νη­το­ποι­η­μέ­νο γιατί τρύ­πη­σε το λά­στι­χο.

• Σή­με­ρα τι θα σε έκανε να χα­μο­γε­λά­σεις, πέρα από τα παι­διά σου;

Να ηρε­μή­σω με τα παι­διά μου… Να εί­μα­στε ξέ­γνοια­στες, να μην χρειά­ζε­ται να ανη­συ­χώ για το φα­γη­τό τους, και να ξα­πλώ­σου­με στο κρε­βά­τι μας -γιατί κοι­μό­μα­στε μαζί- και να χα­λα­ρώ­σου­με αγκα­λιά… Είμαι ανα­κου­φι­σμέ­νη που ξέρω ότι θα υπάρ­χει φα­γη­τό, μέχρι να βρω δου­λειά και να σταθώ στα πόδια μου.

• Κλεί­νο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη, τι θα ήθε­λες να πεις;

Ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στον κόσμο που με στή­ρι­ξε με τόση αγάπη, δεν το πε­ρί­με­να… Στέ­κο­νται δίπλα μου κυ­ρί­ως άν­θρω­ποι της δι­πλα­νής πόρ­τας και δεν νιώθω πλέον μόνη μου. Υπάρ­χουν -δυ­στυ­χώς- κι άλλες οι­κο­γέ­νειες στην ίδια κα­τά­στα­ση με τη δική μου και χρειά­ζο­νται κι εκεί­νες βο­ή­θεια και στή­ρι­ξη και θα ήθελα να επω­φε­λη­θούν κι εκεί­νες μέσα από τη δη­μο­σιο­ποί­η­ση της δι­κιάς μου ιστο­ρί­ας και από αυτό το με­γά­λο κύμα στή­ρι­ξης…