ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η μάνα της 9χρονης που λιποθύμησε από πείνα βάζει τέλος στα fake news που κυκλοφορούν!

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
46χρονη

Η 46χρονη άνεργη ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος Μαρία, από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε στο επί­κε­ντρο της δημο­σιό­τη­τας μαζί με την ανήλικη κόρη της η οποία λιπο­θύ­μησε από την πείνα μέσα σε έναν φούρνο.

Στη συνέ­ντευξή της σήμερα στη «δημο­κρα­τική», θέτει τα πράγ­ματα στην πραγ­μα­τική τους διά­σταση, μιλά για τη ζωή της και δίνει απα­ντή­σεις σε εκεί­νους που την επι­κρί­νουν, ανα­πα­ρά­γο­ντας ακόμα και πλη­ρο­φο­ρίες που, όπως λέει, δεν ευστα­θούν.

Σε όλη τη διάρ­κεια της συνέ­ντευ­ξης το τηλέ­φωνό της δεν στα­μά­τησε να χτυπά. «Είναι εντυ­πω­σιακό πώς εμείς οι Ελληνες που τρώμε τις σάρκες μας, σε περί­πτωση που παρα­στεί ανάγκη συσπει­ρω­νό­μα­στε και γινό­μα­στε μια γροθιά. Εγώ αυτές τις μέρες πήρα πάρα πολλή αγάπη και η αγάπη είναι μεγα­λύ­τερη από τις κακο­ή­θειες που ακού­στη­καν», λέει πριν ξεκι­νή­σουμε τη συζή­τησή μας. Και κάθε φορά που το τηλέ­φωνό της χτυπά για βοήθεια, τα μάτια της γεμί­ζουν δάκρυα γιατί «τόση ανθρω­πιά δεν πίστευα ότι θα συνα­ντήσω ποτέ στη ζωή μου», ψελ­λί­ζει με σπα­σμένη φωνή.

Συνέ­ντευξη στη Μαίρη Φώτη 

Μαρία, θέλω να μου πεις από την ημέρα που δημο­σιο­ποι­ή­θηκε η λιπο­θυ­μία του παιδιού μέχρι σήμερα, τι έχει αλλάξει.

Πήρα πάρα πάρα πολλή αγάπη, από τον κόσμο. Ιδιαι­τέ­ρως από την κυρία Σοφία Μανιά και από το Σωμα­τείο των Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων, που στά­θη­καν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή. Με έχουν πάρει τηλέ­φωνο από όλη την Ελλάδα, από το εξω­τε­ρικό, Αμερική, Καναδά, Γερ­μα­νία… Με κάλεσαν μητέρες, επίσης από μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες για να με βοη­θή­σουν… Αυτό είναι πολύ συγκι­νη­τικό, αλλά δεν δέχθηκα βοήθεια από αυτές τις γυναί­κες γιατί ξέρω τον αγώνα που δίνουν για να μεγα­λώ­σουν τις οικο­γέ­νειές τους… Κι εγώ έχω βοη­θή­σει μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες στο παρελ­θόν, όταν είχα δουλειά.

Το παιδί πώς είναι σήμερα;

Είναι μια χαρά.

Εχεις δύο παιδιά, έχουν κατα­λά­βει τι ακριβώς συμ­βαί­νει;

Ναι. Η κόρη μου, μου είπε επί λέξει «έπρεπε μαμά να λιπο­θυ­μήσω για να το κατα­λά­βουν»;

Πού ζείτε με τα παιδιά;

Μέσα στην πόλη της Ρόδου, σε ένα σπίτι που φιλο­ξε­νού­μα­στε χωρίς να πλη­ρώ­νουμε ενοίκιο.

Οι ανάγκες σας σήμερα έχουν καλυ­φθεί; Τι χρειά­ζε­στε;

Από τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης έχουμε καλυ­φθεί. Αυτό που χρειά­ζο­μαι είναι μια δουλειά.

Προ­τά­σεις για εργασία είχες φαντά­ζο­μαι…

Εχω προ­τά­σεις αλλά παρα­μένω χωρίς δουλειά. Δεν είχα κάποια πρόταση για άμεση πρό­σληψη, για να πάω από σήμερα να δουλέψω. Περι­μένω… Εγώ θέλω μια δουλειά, χειμώνα-καλοκαίρι για να μπορώ να στηρίξω τα παιδιά μου.

Πόσο καιρό είναι που δυσκο­λεύ­ε­σαι να εξα­σφα­λί­σεις φαγητό για την οικο­γέ­νειά σου;

Τους τελευ­ταί­ους δύο μήνες, ήταν πολύ δύσκολα τα πράγ­ματα. Είχα ψωνίσει με τα τελευ­ταία χρήματα που πήρα από το Α21 (επίδομα παιδιών), 168 ευρώ. Με αυτά πήρα φαγητό και απορ­ρυ­πα­ντικά. Ετυχε να γνωρίσω κι έναν άνθρωπο στη λαϊκή, ο οποίος προ­φα­νώς κατά­λαβε ότι δυσκο­λεύ­ο­μαι και μου έδινε από αυτά που του περίσ­σευαν φρούτα και λαχα­νικά για τα παιδιά. Δεν έχει σημασία αν ήταν πρώτης ή τρίτης δια­λο­γής… Για εμένα ήταν σημα­ντική προ­σφορά. Μου έλεγε «έλα να πάρεις ό,τι θέλεις» αλλά από ένα σημείο και μετά ντρε­πό­μουν. Και ο κρε­ο­πώ­λης της γει­το­νιάς μου, μου έδωσε μια φορά δύο τσάντες με κρέας χωρίς να ξέρει ακριβώς τι συμ­βαί­νει μέσα στο σπίτι μου. Τελευ­ταία, μου τελεί­ωσε και το λάδι… Περί­μενα να πάρω αυτό το επίδομα των 533 ευρώ.

Εχεις κάποιον που να σε στη­ρί­ζει;

Είμαι μονο­γο­νεϊκή οικο­γέ­νεια, η μόνη που με βοηθάει είναι η μαμά μου η οποία μετά από μεγάλο κόπο κατά­φερε να πάρει μια σύνταξη της πρό­νοιας, της τάξης των 340 ευρώ τον μήνα. Όμως δεν φτάνουν… Όταν λιπο­θύ­μησε το παιδί, δεν είχα χρήματα να του αγοράσω γάλα. Ηταν μια εβδο­μάδα χωρίς γάλα. Περί­μενα το επίδομα των 533 ευρώ που θα μπει την Τετάρτη. Αν δεν λιπο­θυ­μούσε το παιδί μέσα στον φούρνο, δεν θα είχε δημο­σιο­ποι­η­θεί η ιστορία. Θα περί­μενα βουβή μέσα στο σπίτι μου να περά­σουν οι ημέρες να πάρω το επίδομα.

Μέχρι να φτάσει το παιδί να λιπο­θυ­μή­σει, φαντά­ζο­μαι ότι προη­γή­θη­καν δύσκο­λες μέρες…

Πολύ. Περί­μενα την 1η Ιουλίου να μπουν τα χρήματα για να πάρω λάδι. Οσο είχα δουλειά, δεν στε­ρη­θή­καμε φαγητό.

Στο διά­στημα που δεν έχεις δουλειά, πόσες φορές μείνατε χωρίς φαγητό;

Χρειά­στηκε να στε­ρη­θούμε και το φαγητό, και το ψωμί…

Υπήρξαν μέρες που εσύ δεν έτρωγες για να φάνε τα παιδιά;

Πολλές, αλλά αυτό δεν με νοιάζει καθόλου. Το επίδομα ανερ­γίας είναι 478 ευρώ, κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν ζει οικο­γέ­νεια με αυτά τα χρήματα. Τα παιδιά είναι 9 ετών και πάνε στα 10. Δεν έχω τη δύναμη να τους προ­σφέρω πολλά πράγ­ματα. Τα παιδιά μου δεν έχουν πάει σε φρο­ντι­στή­ριο για να μάθουν αγγλικά για παρά­δειγμα, δεν έχω αυτή τη δυνα­τό­τητα. Προ­τε­ραιό­τητά μου είναι να μην λείψει το φαγητό και να πηγαί­νουν στο σχολείο αξιο­πρε­πώς.

Πόσα χρόνια παλεύ­εις μόνη σου;

Από το 2012, δεν είμαστε μαζί με τον πατέρα των κορι­τσιών. Είχα τη δουλειά μου και τα έβγαζα πέρα. Εγώ ζήτησα εργασία, δεν ζήτησα ελε­η­μο­σύνη, ούτε χρήματα. Πήρα τηλέ­φωνο στο σωμα­τείο μου για να ρωτήσω αν γνω­ρί­ζουν πότε θα πάρουμε το επίδομα και πάνω στην αγωνία μου, είπα στον συνά­δελφο ότι χρειά­ζο­μαι τα χρήματα αυτά για να αγοράσω φαγητό. Τότε ανέφερα ότι το παιδί μου λιπο­θύ­μησε επειδή δεν είχε φάει. Δεν το δημο­σιο­ποί­ησα εγώ το περι­στα­τικό. Ηρθε στιγμή που μετά­νιωσα που το είπα, γιατί δέχομαι τερά­στια πίεση από τα κανάλια των Αθηνών.  Δεν ήθελα να βγω στην τηλε­ό­ραση για να κλαφτώ, παρότι περά­σαμε δύσκολα. Ντρέ­πο­μαι, δεν θέλω να φέρω σε δύσκολη θέση τα παιδιά μου, την οικο­γέ­νειά μου. Τα παιδιά μου έχουν φάει και ελιές σκέτες και φρυ­γα­νιές σκέτες, και ρύζι νερό­βρα­στο και μακα­ρό­νια σκέτα…  Δεν είχα κρέας, τι να κάνω; Προ­σπα­θούσα να τους εξηγήσω ότι είναι δύσκολα τα πράγ­ματα και να κάνουν υπομονή μέχρι να πάρουμε το επίδομα.

Πρέπει να μάθουμε να κρατάμε την πείνα μας, αυτό τους έλεγα.

Εσύ πόσες φορές χρειά­στηκε να κρα­τή­σεις την πείνα σου για να φάνε τα παιδιά σου;

Πάρα πολλές φορές. Αλλά όμως, εγώ όσο ήμουν στο ξενο­δο­χείο δούλευα σε μπουφέ και είχα το δικαί­ωμα να φάω, προ­σπα­θούσα να μην τρώω από το φαγητό που είχαμε στο σπίτι για να μένει για τα παιδιά. Ξέρεις πόσες φορές είπα «μακάρι να μπο­ρούσα να πάρω στο σπίτι φαγητό για τα παιδιά μου…»; Δεν γίνεται όμως αυτό, απα­γο­ρεύ­ε­ται.

Υπήρξε κάτι που σε ενό­χλησε από όλη αυτή την έκταση που πήρε το περι­στα­τικό με τη λιπο­θυ­μία του παιδιού;

Ακού­στη­καν και ακού­γο­νται πράγ­ματα που δεν ισχύουν. Όμως η αγάπη που πήρα από τον κόσμο, είναι πολύ μεγα­λύ­τερη.

Θέλεις να μας πεις τι ακού­στηκε που δεν ευστα­θεί;

Καταρ­χήν εγώ δεν έχω κανένα αυτο­κί­νητο πολυ­τε­λείας. Εχω ένα αυτο­κί­νητο που αγόρασα με δόσεις πριν από πέντε χρόνια και ακόμα το χρωστάω.

Και μάλιστα επειδή έχω να πληρώσω ένα χρόνο δόσεις, μου έστειλε μήνυμα η εται­ρεία ότι θα μου το πάρουν πίσω.

Τους είπα άμα θέλουν να το πάρουν, δεν έχω χρήματα να το ξεχρε­ώσω. Ο λόγος που το πήρα είναι για να εξυ­πη­ρετώ τα δύο κορί­τσια μου, και όταν το πήρα είχα δουλειά και μπο­ρούσα να πληρώνω τις δόσεις. Αυτό θεω­ρεί­ται πολυ­τέ­λεια; Δεν έχω περιου­σιακά στοι­χεία, ας έρθουν να με ελέγ­ξουν. Δεν δημο­σιο­ποί­ησα εγώ την λιπο­θυ­μία του παιδιού μου. Πήρα τηλέ­φωνο στο σωμα­τείο για να ρωτήσω πότε θα πάρουμε το επίδομα και πάνω στη συζή­τηση ανέφερα ότι το παιδί δεν είχε γάλα για μια εβδο­μάδα.

Ο συνά­δελ­φος με ρώτησε αν μπορεί να το δημο­σιο­ποι­ή­σει και συμ­φώ­νησα για να κατα­λά­βουν σε τι σημείο έχουμε φτάσει οι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι… Δεν φαντά­στηκα ποτέ ότι θα έπαιρνε τέτοια έκταση.

Εγώ μπήκα μέσα στον φούρνο για να πάρω λίγο ψωμί και είχα μαζί μου και τα δύο κορί­τσια, τα οποία μου έλεγαν ότι πεινάνε και τους είπα να κάνουν υπομονή μέχρι να φτά­σουμε στο σπίτι. Τότε λιπο­θύ­μησε το ένα κορίτσι.

Μάλιστα εκείνη την ημέρα, τηλε­φώ­νησα στον κρε­ο­πώλη αν είχε λίγο συκώτι να μου δώσει και να τον πληρώσω όταν θα έπαιρνα το επίδομα, για να φάει η κόρη μου η οποία είναι πιο αδύναμη από την άλλη και έχει ανάγκη από κόκκινο κρέας, αλλά δεν τον είχα βρει στο τηλέ­φωνο. Και πάλι ντρε­πό­μουν τόσο πολύ…

Πέρυσι, που ήρθα πάλι σε ανάγκη είχα πάει και του ζήτησα κρέας μέχρι να πληρωθώ και μου έδωσε και μάλιστα δεν ήθελε να πάρει χρήματα. Το τι ζούμε μέσα στο σπίτι και πώς κι αν τα βγά­ζουμε πέρα, δεν το γνω­ρί­ζει κανείς. Ακού­στηκε ότι ήρθε η Πρόνοια για να μου πάρει τα παιδιά… Είναι δυνατόν να λέγο­νται τέτοιες ανα­κρί­βειες; Γιατί να μου πάρει η Πρόνοια τα παιδιά; Ετυχε αυτό λόγω της γενι­κό­τε­ρης, κατά­στα­σης που επι­κρα­τεί…

Δεν το προ­κά­λεσα εγώ, είναι χιλιά­δες ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι στην ίδια μοίρα. Αυτό που έχω να πω είναι να είμαστε πολύ προ­σε­κτι­κοί όλοι με όσα λέμε και όσα ανα­πα­ρά­γουμε, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να σου τα φέρει η ζωή. Από την μια στιγμή στην άλλη μπορείς πολύ εύκολα να βρεθείς από τα ψηλά στα χαμηλά και να γυρίσει τούμπα όλη σου η ζωή.

Μισθός από πότε έχει να μπει στο πορ­το­φόλι σου;

Από πέρυσι τον Σεπτέμ­βριο.

Στις κοι­νω­νι­κές δομές απευ­θύν­θη­κες;

Τι να σας πω… Είχα κλείσει δουλειά σε ξενο­δο­χείο. Δεν θεώρησα ότι αυτή η κατά­σταση θα τρα­βή­ξει τόσο πολύ. Αλλά και πάλι, θέλουν εκκα­θα­ρι­στικά και ένα σωρό χαρτιά. Εμένα το εκκα­θα­ρι­στικό μου πέρσι που δούλευα μαζί με τα επι­δό­ματα και τα δώρα είναι 9.800 ευρώ.

Μου έκοψαν το ΚΕΑ, επειδή το εκκα­θα­ρι­στικό μου είναι αυτό. Εσείς θεω­ρείτε ότι 9.800 ευρώ το χρόνο είναι πολλά χρήματα για μια μονο­γο­νεϊκή οικο­γέ­νεια με δύο παιδιά; Ούτε φαντά­στηκα ότι θα ερχό­μουν σε αυτό το σημείο. Περί­μενα να περά­σουν οι ημέρες για να πάρω το επίδομα και να πάω να ψωνίσω. Μου έχουν κόψει το ρεύμα άπειρες φορές…

Εχω πει­νά­σει άπειρες φορές. Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν είμαι η μόνη που της συμ­βαί­νει αυτό. Υπάρ­χουν πολλές οικο­γέ­νειες στην ίδια κατά­σταση. Εμένα έτυχε το παιδί μου να λιπο­θυ­μή­σει και να δημο­σιο­ποι­η­θεί το θέμα μέσω του σωμα­τείου των ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων το οποίο αγω­νί­ζε­ται για να μην μεί­νουμε όλοι οι συνά­δελ­φοι στο δρόμο.

Ενας αγώνας επι­βί­ω­σης η ζωή σου Μαρία…

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παλεύω. Όταν δούλευα καμα­ριέρα επειδή δεν περίσ­σευαν χρήματα για να πάρω πάνες στα παιδιά, παρα­κα­λούσα άλλες καμα­ριέ­ρες αν έμπαι­ναν σε δωμάτιο που είχε παιδιά, να παίρ­νουν καμία πάνα και να μου δίνουν για τα δικά μου. Εχω περάσει πολύ δύσκολα, αλλά δεν ήξερε κανένας τίποτα…

Πότε γέλασες τελευ­ταία φορά;

Με τις κόρες μου γελάω, μόνο αυτές μου δίνουν χαρά. Δεν έχω άλλο λόγο για να γελάω, αυτές με κάνουν ευτυ­χι­σμένη. Πολλές φορές παίρνω το αυτο­κί­νητο και πηγαίνω μια βόλτα για να ηρεμήσω.

Αυτή είναι η έξοδός μου. Βέβαια τώρα ούτε αυτό είναι εφικτό, αφού ούτε λεφτά για καύσιμα έχω και το αυτο­κί­νητο είναι ακι­νη­το­ποι­η­μένο γιατί τρύπησε το λάστιχο.

Σήμερα τι θα σε έκανε να χαμο­γε­λά­σεις, πέρα από τα παιδιά σου;

Να ηρεμήσω με τα παιδιά μου… Να είμαστε ξέγνοια­στες, να μην χρειά­ζε­ται να ανησυχώ για το φαγητό τους, και να ξαπλώ­σουμε στο κρεβάτι μας -γιατί κοι­μό­μα­στε μαζί- και να χαλα­ρώ­σουμε αγκαλιά… Είμαι ανα­κου­φι­σμένη που ξέρω ότι θα υπάρχει φαγητό, μέχρι να βρω δουλειά και να σταθώ στα πόδια μου.

Κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη, τι θα ήθελες να πεις;

Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στον κόσμο που με στήριξε με τόση αγάπη, δεν το περί­μενα… Στέ­κο­νται δίπλα μου κυρίως άνθρω­ποι της διπλα­νής πόρτας και δεν νιώθω πλέον μόνη μου. Υπάρ­χουν -δυστυχώς- κι άλλες οικο­γέ­νειες στην ίδια κατά­σταση με τη δική μου και χρειά­ζο­νται κι εκείνες βοήθεια και στήριξη και θα ήθελα να επω­φε­λη­θούν κι εκείνες μέσα από τη δημο­σιο­ποί­ηση της δικιάς μου ιστο­ρίας και από αυτό το μεγάλο κύμα στή­ρι­ξης…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.