Επιστολή διαμαρτυρίας για την υποστελέχωση του Ιατρείου Γενναδίου

Από τον π. Αγα­θάγ­γελο Μανωλά Ιερέα και την  Ιωάννα Κλαδάκη πρε­σβυ­τέρα, εκδό­θηκε η ακό­λουθη επι­στολή:

Ζητάμε Κέντρο Υγείας και μόνιμο κλι­μά­κιο του ΕΚΑΒ στη Νότια Ρόδο

Η Νότια Ρόδος είναι ένα πανέ­μορφο κομμάτι του νησιού της Ρόδου και για εμάς τους

Νοτιο­ρο­δί­τες είναι το πιο όμορφο και λόγω της αγάπης που έχουμε στον τόπο μας

προ­σπα­θούμε με πείσμα και πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής μας να παρα­μεί­νουμε σε

αυτόν .

Με πείσμα γιατί οι δυσκο­λίες που καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει ένας κάτοι­κος της Νότιας

Ρόδου είναι πολλές, και με κίνδυνο ζωής διότι αρκετές είναι οι φορές όπου άνθρω­ποι

έχασαν τη ζωή τους, διότι στην Νότια Ρόδο , η οποία ανα­πτύσ­σε­ται με ταχύ­τα­τους ρυθμούς

και οι κάτοι­κοί της είναι κάποιες χιλιά­δες και το καλο­καίρι ο αριθμός αυτός

υπερ­δι­πλα­σιά­ζε­ται , στε­ρού­νται του πολύ­τι­μου αγαθού της υγείας ως προς την

αντι­με­τώ­πιση έκτα­κτων περι­στα­τι­κών που χρήζουν άμεσης επέμ­βα­σης αφού στην περιοχή

δεν κατοι­κο­ε­δρεύει μόνιμο κλι­μά­κιο του ΕΚΑΒ ώστε να αντι­με­τω­πι­στούν αυτά τα

περι­στα­τικά.

Ένα τέτοιο περι­στα­τικό βιώσαμε, τα παιδιά μου, τα οποία ακόμη δεν μπορούν να

συνέλ­θουν η σύζυγός μου κι εγώ , το οποίο και θα προ­σπα­θήσω να απο­τυ­πώσω

παρα­κάτω.

Στις 27/05/2023 ημέρα Σάββατο και ώρα 15:33 μμ βρί­σκο­μαι στο σπίτι μου στο Γεννάδι

μαζί με την σύζυγό μου και τα τέσσερα παιδιά μας, ετοι­μα­ζό­μα­σταν να πάμε σε μια

κοι­νω­νική υπο­χρέ­ωση ,όμως αυτό που είχε συμβεί στο διπλανό σπίτι θα έμενε ανε­ξί­τηλο

στις ψυχές των παιδιών μας και σε εμάς τους ίδιους.

Κατά την ώρα που αναφέρω παρα­πάνω χτυπάει το κου­δούνι του σπιτιού μας πολλές

φορές και η σύντρο­φος του γείτονά μας , έντρομη καλεί τη σύζυγό μου σε βοήθεια, η

σύζυγός μου με τη σειρά της καλεί εμένα σε βοήθεια διότι ο γεί­το­νάς μας έχει χάσει τις

αισθή­σεις του, έτρεξα να βοηθήσω, η εικόνα που είδα θα μείνει ανε­ξί­τηλη στο μυαλό μου ,

τον βρήκα πάνω στην καρέκλα του μπαλ­κο­νιού του να παίρνει βαριές ανάσες και αργές ,

έχοντας όμως παρα­κο­λου­θή­σει μαθή­ματα Πρώτων Βοη­θειών έκρινα ότι ο άνθρω­πος έχει

πάθει καρ­διακή ανακοπή ή έμφραγμα , με όσες δυνά­μεις είχα τον κατέ­βασα από την

καρέκλα που «καθόταν» και άρχισα να του κάνω ΚΑΡΠΑ , κατά τη διάρ­κεια που εγώ έκανα

ΚΑΡΠΑ η σύζυγός μου πήρε τηλέ­φωνο στο ιατρείο του Γεν­να­δίου και από εκεί της είπαν ότι

δεν μπορούν να φύγουν από το ιατρείο αφού εκεί βρι­σκό­ταν μόνο ο εφη­με­ρεύον ιατρός και

αυτό διότι δεν υπάρχει δια­σω­στικό προ­σω­πικό στο ιατρείο και ως εκ τούτου θα έπρεπε να

πάρει το 166 πράγμα που έκανε άμεσα, ενη­με­ρώ­θηκε από το ΕΚΑΒ ότι θα ερχόταν

ασθε­νο­φόρο από το ΚΥ Αρχαγ­γέ­λου, καθ ‘ολη τη διάρ­κεια της ανα­μο­νής για κάποια

επέμ­βαση από ειδι­κούς υγείας εγώ συνέ­χιζα να κάνω ΚΑΡΠΑ και φυσικά μέσα σε αυτή την

αγωνία που βρι­σκό­μουν δεν μπο­ρούσα να κατα­λάβω τον χρόνο που περ­νούσε και οι ώρες

και η διάρ­κεια που έκανα ΚΑΡΠΑ συνε­πά­γο­νται με τη χρονική στιγμή των κλήσεων της

συζύγου μου όπου καλούσε σε βοήθεια.

Τελικά στις 15:59 μμ κατέ­φθασε το και­νούρ­γιο «ασθε­νο­φόρο» με τον εφη­με­ρεύ­ο­ντα

ιατρό και τον οδηγό οι οποίοι πρέπει να τονί­σουμε ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την

καθυ­στέ­ρηση που υπήρξε εφόσον δεν υπάρχει στο ιατρείο το απαι­τού­μενο προ­σω­πικό και

το και­νούρ­γιο «ασθε­νο­φόρο» δεν δια­θέ­τει το πλήρωμα που πρέπει , δηλαδή ένα

πραγ­μα­τικά χρήσιμο εργα­λείο το οποίο βρί­σκε­ται εκεί για να σώζει ζωές, δεν μπορεί να

χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για τους παρα­πάνω λόγους .

Τον γείτονα μου δεν κατά­φερα να τον κρατήσω στη ζωή μέχρι να έρθει η ιατρική βοήθεια

και αυτό θα με κυνη­γάει συνεχώς, του­λά­χι­στον μέχρι και τώρα που το γράφω έτσι νιώθω ,

είμαι σίγου­ρος όμως ή έτσι θέλω να πιστεύω πως αν υπήρχε ΚΥ και κλι­μά­κιο του ΕΚΑΒ στην

περιοχή ο γεί­το­νάς μου , ένας αγνός άνθρω­πος , μόνιμος κάτοι­κος Καναδά, που αγα­πούσε

πολύ την Πατρίδα του και θέλησε τα καλο­καί­ρια να έρχεται στον τόπο κατα­γω­γής της

μητέρας του, θα είχε ελπίδες να ζήσει και όχι να έχει «φύγει» τόσο άδικα χωρίς να έχει

χαρεί το σπίτι που μόλις είχε αγο­ρά­σει και με μεγάλη χαρά μου έλεγε τα σχέδια του και πως

θέλει να το φτιάξει.

Ο γεί­το­νάς μου Ν.Γ. «έφυγε» μέσα από τα χέρια μου και στη μνήμη του , στη μνήμη του

Πατέρα μου , στη μνήμη του Αδελφού μου , στη μνήμη του Γ. του Α. όπως τον

απο­κα­λού­σαμε , στη μνήμη της Ε. Μ. και όσων δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ λέω ότι δεν θα

στα­μα­τήσω να αγω­νί­ζο­μαι για μια εκσυγ­χρο­νι­σμένη Νότια Ρόδο στο θέμα της υγείας και

στέλνω μια δυνατή κραυγή δια­μαρ­τυ­ρίας από εδώ που βρί­σκο­μαι λέγο­ντας τα εξής:

Εμείς , οι κάτοι­κοι της νότιας Ρόδου δεν ζητάμε ούτε παρα­κα­λάμε για το αυτο­νό­ητο,

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ , άμεσα, να λυθεί το τόσο σημα­ντικό ζήτημα της περιο­χής μας, θέλουμε τη

δημιουρ­γία Κέντρου Υγείας και μόνιμο προ­σω­πικό που θα το στε­λε­χώ­σει και μόνιμο

κλι­μά­κιο του ΕΚΑΒ με εξει­δι­κευ­μένο πλήρωμα για το και­νούρ­γιο ασθε­νο­φόρο το οποίο

προς το παρόν δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει αφού στε­ρεί­ται όλων των προ­α­να­φερ­θέ­ντων.

Ευχό­μα­στε σύντομα να λυθεί αυτό το τόσο σημα­ντικό ζήτημα και μέχρι τότε να μην

ξανα­συμ­βεί κανένα τέτοιο τραγικό περι­στα­τικό και κανείς να μην ζήσει αυτό που έζησε η

οικο­γέ­νειά μας και κυρίως τα παιδιά μας.

π. Αγα­θάγ­γε­λος Μανωλάς Ιερεύς

Ιωάννα Κλαδάκη πρε­σβυ­τέρα.