“Ελλάδα-Η Γουατεμάλα της Ευρώπης;”

                      Για να γίνει κατα­νοητό το πρό­βλημα της χώρας μας είναι ανάγκη να ανα­φερ­θούμε σε οικο­νο­μι­κούς όρους τους οποίους είναι λογικό οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς να μην γνω­ρί­ζουμε.

Αν εξε­τά­σουμε και κατα­νο­ή­σουμε αυτούς τους οικο­νο­μι­κούς όρους ή αν προ­τι­μάτε την οικο­νο­μική ορο­λο­γία τότε θα γίνουν κατα­νοη­τοί οι λόγοι που φθάσαμε ως εδώ, το που οδη­γού­μεθα και το γιατί.

Ανα­φέρ­θηκα προχθές σε ορι­σμέ­νες παλι­νω­δίες του κ. Πρω­θυ­πουρ­γού και της Κυβέρ­νη­σής του με πολύ απλή ανάλυση η οποία όμως γίνεται κατα­νοητή από τον απλό πολίτη. Είναι όμως ανάγκη όλοι μας να προ­σέ­ξουμε διότι ήδη βρι­σκό­μα­στε σε πολύ επι­κίν­δυνο σημείο και αν δια­βούμε τον Ρου­βί­κωνα δεν θα υπάρξει επι­στροφή

Οι δύο οικο­νο­μι­κοί όροι που θα πρέπει να κατα­νο­ή­σουμε για να μπο­ρέ­σουμε να πάμε παρα­κάτω είναι η Μικρο­οι­κο­νο­μία και η Μακρο­οι­κο­νο­μία

Μικρο­οι­κο­νο­μία

Η μικρο­οι­κο­νο­μική εξε­τά­ζει την συμπε­ρι­φορά ενός συγκε­κρι­μέ­νου παρα­γω­γού ή ενός συγκε­κρι­μέ­νου κατα­να­λωτή κάνο­ντας ορι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις. Θέματα που ενδια­φέ­ρουν τη Μικρο­οι­κο­νο­μία είναι η δια­μόρ­φωση της τιμής του παρα­γό­με­νου προ­ϊ­ό­ντος, το πώς δαπανά ο κατα­να­λω­τής το εισό­δημά του, η λει­τουρ­γία των δια­φό­ρων μορφών αγοράς και ποιες απο­φά­σεις παίρνει ο παρα­γω­γός για την παρα­γωγή κάποιου αγαθού και με ποια κρι­τή­ρια παίρ­νο­νται αυτές οι απο­φά­σεις

Μακρο­οι­κο­νο­μία

Η μακρο­οι­κο­νο­μία εξε­τά­ζει τα οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα ως ένα σύνολο μεγεθών μεταξύ των οποίων υπάρχει κάποια εξάρ­τηση

Στην μακρο­οι­κο­νο­μία το ενδια­φέ­ρον βρί­σκε­ται στη συνο­λική παρα­γωγή μιας ολό­κλη­ρης οικο­νο­μίας. Για παρά­δειγμα της οικο­νο­μίας μιας χώρας που μας ενδια­φέ­ρει. Σ΄ αυτήν λοιπόν τη χώρα μετρούμε το συνο­λικό εισό­δημα, τη συνο­λική κατα­νά­λωση, την απα­σχό­ληση και άλλα οικο­νο­μικά μεγέθη.

Η διαφορά, επο­μέ­νως, μεταξύ της Μικρο­οι­κο­νο­μίας και της Μακρο­οι­κο­νο­μίας είναι το τι εξε­τά­ζουμε. Αν δηλαδή θέλουμε να εξε­τά­σουμε την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα ενός παρα­γω­γού ή κατα­να­λωτή ή την οικο­νο­μική συμπε­ρι­φορά μιας ολο­κλη­ρω­μέ­νης οικο­νο­μίας μιας κοι­νω­νίας.

Θα είναι μέγα σφάλμα αν εξε­τά­ζο­ντας κάποια μικρο­οι­κο­νο­μικά μεγέθη οδη­γη­θούμε σε συμπε­ρά­σματα που θεω­ρούμε ότι θα ισχύουν και για κάποια Μακρο­οι­κο­νο­μικά μεγέθη.

Αν κάνουμε αυτό το λάθος τότε θα φθά­σουμε σε λάθος συμπε­ρά­σματα

Παρά­δειγμα: Στη μικρο­οι­κο­νο­μική ανάλυση γίνεται δεκτό ότι, όταν μειωθεί ο εργα­τι­κός μισθός (που απο­τε­λεί στοι­χείο του κόστους παρα­γω­γής), η ατομική επι­χεί­ρηση μπορεί να αυξήσει το κέρδος της, εφόσον η τιμή του παρα­γό­με­νου προ­ϊ­ό­ντος παρα­μέ­νει σταθερή.

Από μακρο­οι­κο­νο­μική άποψη το συμπέ­ρα­σμα αυτό δεν είναι ανα­γκαία απο­δε­κτό, γιατί, αν μειω­θούν οι μισθοί σε όλους τους κλάδους για όλη την οικο­νο­μία, θα μειωθεί η αγο­ρα­στική δύναμη των κατα­να­λω­τών, με συνέ­πεια τη μείωση της συνο­λι­κής ζήτησης και στη συνέ­χεια των τιμών, άρα και των κερδών των επι­χει­ρή­σεων.

Ένα άλλο παρά­δειγμα είναι το εξής : Αν ένα άτομο απο­φα­σί­σει να μειώσει τα έξοδά του μειώ­νο­ντας την κατα­νά­λωση δια­φό­ρων προ­ϊ­ό­ντων για να απο­τα­μιεύ­σει όσο το δυνατός περισ­σό­τερα χρήματα έτσι ώστε να δημιουρ­γή­σει μια καλύ­τερη οικο­νο­μική κατά­σταση για τον ίδιο και την οικο­γέ­νειά του στο μέλλον δεν είναι δεδο­μένο ότι θα πετύχει το στόχο του.

Αυτό θα συμβεί διότι αν το παρά­δειγμά του το ακο­λου­θή­σουν πολλά μέλη της ίδιας κοι­νω­νίας τότε η κατα­νά­λωση και η ζήτηση για προ­ϊ­ό­ντα και υπη­ρε­σίες θα μειωθεί απότομα με απο­τέ­λε­σμα να ακο­λου­θή­σει και η μείωση της προ­σφο­ράς προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών κάτι το οποίο θα οδη­γή­σει στη μείωση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, στη μείωση των επεν­δύ­σεων, στη μείωση της ανάγκης για πρό­σληψη νέων εργα­ζο­μέ­νων αλλά ακόμη και για απα­σχό­ληση του ίδιου αριθμού εργα­ζο­μέ­νων με πριν, μείωση των εισο­δη­μά­των άρα μείωση των εσόδων του κράτους και τελικά στην ύφεση και τη διάλυση της οικο­νο­μίας.

Έτσι, ο απο­τα­μιευ­τής μας μπορεί να βρεθεί με μερικές κατα­θέ­σεις παρα­πάνω αλλά χωρίς εργασία και προ­ο­πτική.

Το παρά­δειγμα αυτό εξηγεί το πρό­βλημα της οικο­νο­μίας στη χώρα μας.

Τώρα θα ανα­ρω­τη­θεί κανείς , για ποιο λόγο επι­λέ­ξαμε αν οδη­γη­θούμε στα μονο­πά­τια της ύφεσης γνω­ρί­ζο­ντας το απο­τέ­λε­σμα.

Η απά­ντηση είναι απλή.

Οι δανει­στές μας οι οποίοι ασχο­λού­νται με τη Μακρο­οι­κο­νο­μία δια­πί­στω­σαν μια χαλα­ρό­τητα της Ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας στο σύνολό της μιας και δεν υπήρχε κεντρι­κός σχε­δια­σμός για την πορεία της οικο­νο­μίας αλλά  προ­σω­πι­κές κινή­σεις του καθενός με στόχο την οικο­νο­μική ευη­με­ρία του ατόμου αλλά χωρίς κεντρικό στόχο αυτό το αξιο­ποί­η­σαν οι εταίροι μας στην Ευρω­παϊκή Ένωση, προ­ε­ξάρ­χο­ντος της Γερ­μα­νίας για να προ­ω­θή­σουν τους στόχους τους που δεν ήσαν άλλοι από την οικο­νο­μική υπο­δού­λωση της χώρας.

Στο σχε­δια­σμό τους αυτό είχαν και έχουν σύμμαχό τους το ΔΝΤ.

Ένα ταμείο που έχει ιστορία σε παρό­μοιες κατα­στά­σεις .

‘Όπως η περί­πτωση της Γουα­τε­μά­λας.

Η χώρα αυτή είναι σε μέγεθος όπως η Ελλάδα έχει 14 εκα­τομ­μύ­ρια κατοί­κους και είναι υπό την επο­πτεία του ΔΝΤ από το 1984.

Την ίδια συνταγή εφάρ­μοσε το ΔΝΤ κι εκεί και από το 1984 μέχρι σήμερα 32 χρόνια μετά κανένα πρό­γραμμα δεν πέτυχε, πάντα κάποιος πολ­λα­πλα­σια­στής ήταν λάθος και η χώρα εξα­κο­λου­θεί να υπο­μέ­νει μια ιδιό­τυπη κατοχή.   Την οικο­νο­μική κατοχή

Και εκεί το ΔΝΤ δέσμευσε όλο τον πλούτο της χώρας που εκεί ήταν η μπανάνα. Την εκμε­τάλ­λευση πήρε με τις γνωστές δια­δι­κα­σίες η πολυ­ε­θνική εται­ρεία American  Fruit Company δίνο­ντας στη χώρα δάνεια από το ΔΝΤ τα οποία από τότε δεν απο­πλη­ρώ­θη­καν  και είναι άγνωστο πότε και αν θα απο­πλη­ρω­θούν ποτέ.

Σήμερα η Γουα­τε­μάλα έχει ετήσιο ρυθμό ανά­πτυ­ξης 4% έναν από τους μεγα­λύ­τε­ρους ρυθμούς ανά­πτυ­ξης. Κτί­σθη­καν ουρα­νο­ξύ­στες για να εγκα­τα­στα­θούν οι πολυ­ε­θνι­κές εται­ρείες οι οποίες εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τον πλούτο της χώρας.

Τι συμ­βαί­νει εκεί;

Ο παρα­γό­με­νος πλούτος εγγρά­φετε στο ΑΕΠ της Γουα­τε­μά­λας και έτσι παρου­σιά­ζει ανά­πτυξη 4% ετησίως όμως τα χρήματα δεν μένουν εκεί φεύγουν για άλλες πατρί­δες και εκεί μένει η πείνα και η δυστυ­χία των κατοί­κων με χιλιά­δες νεκρούς κάθε χρόνο και χιλιά­δες παιδιά χωρίς καμία ιατρική βοήθεια τα οποία είναι χρονίως  άρρωστα από ασιτία  .

Αυτό που πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει και να μας φοβίζει είναι να έχουν σχε­διά­σει οι «σύμ­μα­χοί» μας το ίδιο να γίνει και στη χώρα μας

Αυτό που παρα­πέ­μπει στην περί­πτωση της Γουα­τε­μά­λας είναι η δέσμευση της περιου­σίας του Κράτους  για 100 χρόνια.

Να έρθουν δηλαδή στη χώρα μας κάποιες πολυ­ε­θνι­κές εται­ρείες οι οποίες θα ανα­λά­βουν την εκμε­τάλ­λευση κάθε πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κής πηγής του τόπου, ιδιαί­τερα του υπε­δά­φους μας και οι Έλληνες να λιμο­κτο­νούν..

Εάν αυτό συμβεί τότε κιν­δυ­νεύ­ουμε να δούμε ξαφνικά να υπάρ­χουν απί­στευ­τοι ρυθμοί ανά­πτυ­ξης, όμως ο πλούτος θα φεύγει από τη χώρα το ΑΕΠ θα διο­γκώ­νε­ται σε μια πλα­σμα­τικά πλούσια και με υψηλούς ρυθμούς ανά­πτυ­ξης χώρα  ενώ οι Έλληνες θα δυστυ­χούν .

Ζητού­μενο : Μια Κυβέρ­νηση που να λει­τουρ­γή­σει με σοβα­ρό­τητα με στόχο της σωτηρία της χώρας στην οποία να μην μετέ­χουν άτομα τα οποία με δηλώ­σεις τύπου «εμείς δεν τρο­μά­ξαμε από τη σκλαβιά 400 χρόνων των Τούρκων και θα φοβη­θούμε τα 99 χρόνια των Ευρω­παίων».

Με την ευχή ΠΟΤΕ να μην επι­βε­βαιω­θούν τα παρα­πάνω……

Χατζής Ν. Χατζηευ­θυ­μίου