FT: Μάρτιν Σουλτς- Η ζωή μετά τον αλκοολισμό

Το αγα­πη­μένο εστια­τό­ριο του Μάρτιν Σουλτς στο Στρα­σβούργο βρί­σκε­ται σε έναν ήσυχο δρόμο πλάι στον Ιλ, τον παρα­πό­ταμο του Ρήνου που δια­σχί­ζει την πόλη.

Παρότι το μικρό, κομψό Le Gavroche ουδεμία σχέση έχει με το ομώνυμο, μεγάλο, ακριβό εστια­τό­ριο στο Λονδίνο, είναι φανερό ότι προ­σελ­κύει ανθρώ­πους οι οποίοι αντι­λαμ­βά­νο­νται το φαγητό ως μία πολύ σοβαρή υπόθεση.

Δια­κρι­τικό, με χαμηλό φωτισμό και έχοντας τότε κερ­δί­σει -πριν από έναν χρόνο- το πρώτο του αστέρι Michelin, δεν είναι να απορεί κανείς, που είχε επι­λε­γεί από τον πρόεδρο του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου ως σημείο συνά­ντη­σης και «σκηνικό» της συνέ­ντευ­ξης του στον δημο­σιο­γράφο των Financial Times, Γκί­ντεον Ράχμαν.

Δείπνο με τον Μάρτιν Σουλτς

Συνεπής, συνο­δευό­με­νος από τον εκπρό­σωπο Τύπου του και προ­φα­σι­ζό­με­νος ότι, η παρου­σία του συνερ­γάτη του θεω­ρεί­ται απα­ραί­τητη για τη διερ­μη­νεία (πρόφαση περιττή, ο Γερ­μα­νός Μάρτιν Σουλτς μιλά άπται­στα αγγλικά και γαλλικά), ο πρό­ε­δρος πρό­τεινε στον Ράχμαν για πρώτο πιάτο «φουά γκρα» και για κυρίως πιάτο «λαβράκι».

Αυτό που ακο­λού­θησε ήταν το πρώτο «κομβικό» σημείο εκείνου του δείπνου, αφού ενώ ο Ράχμαν ζήτησε κρασί, ο Σουλτς προ­τί­μησε μεταλ­λικό νερό, συνέ­χισε με τομα­το­χυμό και κατέ­ληξε με άλλον έναν φυσικό χυμό, αυτή τη φορά από σταφύλι.

Άρχισα να πίνω -να πίνω πολύ

«Ήταν η από­δειξη της εγκρά­τειας του» έγραφε τον Απρίλιο του 2013, ο Ράχμαν, ενάμισι περίπου χρόνο αφότου ο Σουλτς εξελέγη πρώτη φορά πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου.

Ήταν επίσης, η στιγμή που ο Μάρτιν Σουλτς άρχισε να μιλά για τον εαυτό του: Τα εφηβικά χρόνια στη Δυτική Γερ­μα­νία, το εξαι­ρε­τικό ταλέντο στο ποδό­σφαιρο, το όνειρο για καριέρα επαγ­γελ­μα­τία ποδο­σφαι­ρι­στή. «Δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να παίζω ποδό­σφαιρο στο σχολείο» είπε.

Αλλά δύο σοβαροί τραυ­μα­τι­σμοί στο γόνατο, σε ηλικία 18 χρονών, έκαναν το όνειρο του κομ­μά­τια.

«Οι βαθμοί μου πήγαι­ναν από το κακό στο χει­ρό­τερο, το ποδό­σφαιρο είχε τελειώ­σει για μένα, ήταν μια περί­ο­δος βαθιάς κρίσης, άρχισα να πίνω -να πίνω πολύ… Κάποια στιγμή απο­φά­σισα να το κόψω. Ήταν 26 Ιουνίου 1980».

Στο μονο­πάτι της ενδο­σκό­πη­σης

Πώς είναι τόσο σίγου­ρος για την ημε­ρο­μη­νία; «Κρατώ ημε­ρο­λό­γιο» εκμυ­στη­ρεύ­θηκε. «Στο τέλος κάθε μέρας, ακόμη και σήμερα, για μισή ώρα στο δωμάτιο του ξενο­δο­χείου, θα γράψω στο ημε­ρο­λό­γιο μου. Τη χθεσινή νύχτα για παρά­δειγμα, παρότι κατά­κο­πος, έγραψα τη μία σελίδα μου και μετά απο­κοι­μή­θηκα…»

Ναι, το φουά γκρα ήταν εξαι­ρε­τικό, ακριβώς όπως είχε υπο­σχε­θεί ο Σουλτς, παρα­δε­χό­ταν τότε ο Ράχμαν και επι­πλέον, μαρι­να­ρι­σμένο ελαφρά σε αλκοόλ, πιθανώς σέρι…

Ο Σουλτς δεν διστά­ζει να μιλήσει δημόσια για το πρό­βλημα που είχε στο παρελ­θόν με το αλκοόλ. Ίσως, επειδή όπως έγραφε η Deutsche Welle «… περ­πά­τησε το μονο­πάτι της ενδο­σκό­πη­σης στο πιο πρώιμο στάδιο της ενή­λι­κης ζωής του». Πάντως, ο άνθρω­πος που τον «ανέσυρε», που τον βοήθησε να σταθεί ξανά όρθιος, ήταν ο αδελφός του Ερβίν, ο οποίος είναι γιατρός.

Όχι πανε­πι­στή­μιο –βιβλιο­πώ­λης, δήμαρ­χος

Ο νεαρός Μάρτιν δεν φοίτησε στο πανε­πι­στή­μιο. Ήταν 18 χρονών και λάτρης των βιβλίων. Το και­νούρ­γιο του όνειρο ήταν να γίνει βιβλιο­πώ­λης και το ακολούθησε- στην αρχή ως μαθη­τευό­με­νος.

Παράλ­ληλα, άρχισε να ασχο­λεί­ται με την πολι­τική, έναν χρόνο αργό­τερα γίνεται μέλος του Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος, αλλά στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο βρί­σκε­ται πρώτη φορά το 1994.

Γιατί μέχρι τότε, από το 1982 μέχρι το 1994, ο κ. Σουλτς ήταν βιβλιο­πώ­λης στο Wurselen.

Και παράλ­ληλα, δήμαρ­χος της μικρής αυτής πόλης επί 11 ολό­κληρα χρόνια (εκλέ­χτηκε πρώτη φορά σε ηλικία 33 χρονών). «Ήξερα από πρώτο χέρι τα καθη­με­ρινά προ­βλή­ματα των ανθρώ­πων» λέει για εκείνη την εποχή με υπε­ρη­φά­νεια.

Μετω­πική με τον Μπερ­λου­σκόνι

Αλλά το γεγονός που εκτό­ξευσε την πολι­τική του καριέρα, αυτό που έστρεψε τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας πάνω του, ήταν η θεα­μα­τική σύγκρουση του με τον Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι το 2003. Ο Σουλτς χαμο­γε­λάει καθώς ανα­κα­λεί στη μνήμη τα γεγο­νότα, τον τρόπο με τον οποίο «στρί­μωξε» τον ιταλό πρω­θυ­πουργό για το ευρω­παϊκό ένταλμα σύλ­λη­ψης, αλλά συγ­χρό­νως, θλί­βε­ται όταν θυμάται το σχόλιο του Μπερ­λου­σκόνι «Στην Ιταλία γυρί­ζουμε ταινία για τα στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης των Ναζί, θα σε προ­τείνω για τον ρόλο του δεσμο­φύ­λακα…»

Ευθύς, θρασύς, φιλό­δο­ξος

Ο Μάρτιν Σουλτς δεν μασάει τα λόγια του και δεν έκρυψε ποτέ τις φιλο­δο­ξίες του. Είναι ευθύς, ακόμη και θρασύς, αν και οι τρόποι του δεν είναι πάντα ευπρόσ­δε­κτοι στις Βρυ­ξέλ­λες -ούτε στην υπό­λοιπη Ευρώπη όταν περνά την «κόκκινη γραμμή».

Επίσης, είναι «εύφλε­κτος». Η φράση «Απο­λύ­ε­στε όλοι!» ακού­γε­ται μάλλον συχνά, αν και ο ίδιος επα­να­λαμ­βά­νει στους συνερ­γά­τες του ότι πρό­κει­ται περί αστείου –ένα από τα προ­σό­ντα του είναι ότι παρα­δέ­χε­ται τα λάθη του αμέσως.

Ο Σουλτς είναι πολύ σίγου­ρος για τον εαυτό του.

Όπως είναι σίγου­ρος για το τι επι­θυ­μεί, γεγονός που επι­βε­βαιώ­θηκε πλήρως, ειδικά όταν μετά τις εκλογές του 2013 μαλά­κωσε τους τόνους απέ­να­ντι στην Άνγκελα Μέρκελ, με την οποία το κόμμα του, το SPD, συνερ­γά­ζε­ται στην κυβέρ­νηση.

Η υπο­ψη­φιό­τητα Ζαν Κλοντ Γιούν­κερ για την προ­ε­δρία της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και Μάρτιν Σουλτς για την προ­ε­δρία του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου ήταν απο­τέ­λε­σμα της συμ­φω­νίας Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών (CDU) και Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών (SPD).

Τα sms της Ίνε

Παντρε­μέ­νος με την Ίνε -αρχιτέκτων κήπων στο επάγγελμα- με την οποία έχει απο­κτή­σει δύο κόρες, είναι η περί­πτωση ενός ευτυ­χι­σμέ­νου συζύγου και πατέρα, που ακόμη και στις προ­ε­κλο­γι­κές εκστρα­τείες του κου­βα­λούσε πάντα, έναν μικρό, πλα­στικό ιππο­πό­ταμο, δώρο που του είχε κάνει η κόρη του όταν ήταν έξι χρονών.

Άλλωστε, όπως ο ίδιος συχνά λέει, τα sms της Ίνε είναι πιο σημα­ντικά από αυτά που κατά καιρούς του στέλνει η Μέρκελ…

Λάτρης του μαρ­ξι­στή Έρικ Χομπ­σμπά­ουμ

Εξέ­χουσα θέση στη βιβλιο­θήκη του Μάρτιν Σουλτς έχουν τα βιβλία του βρε­τα­νού μαρ­ξι­στή δια­νο­ού­με­νου, από τους κορυ­φαί­ους ιστο­ρι­κούς του 20ου αιώνα, Έρικ Χομπ­σμπά­ουμ.

Ο Μάρτιν εξα­κο­λου­θεί να είναι εραστής της ανά­γνω­σης -διαβάζει τρία βιβλία συγχρόνως- λατρεύει την Ιστορία, παίζει ποδό­σφαιρο – είναι φανα­τι­κός οπαδός της Κολω­νίας.

Το αγα­πη­μένο του χρώμα είναι το κόκκινο. «Ανήκω στους Κόκ­κι­νους. Αυτή είναι η ζωή μου…» λέει.

thetoc.gr