Κ. Διακογεωργίου: Η μνήμη των θυμάτων στα Τέμπη απαιτεί από εμάς έργα

Με αφορμή τη συμπλή­ρωση δύο ετών από το σιδη­ρο­δρο­μικό δυστύ­χημα στα Τέμπη ο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Ενέρ­γειας και Βιο­μη­χα­νίας κ. Κ Δια­κο­γε­ωρ­γίου δήλωσε:

Με αφορμή την επί­σκεψή μου στη Λέρο, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τη βαθιά μου θλίψη και τον ανεί­πωτο πόνο που όλοι αισθα­νό­μα­στε οι Έλληνες για τα θύματα του τρα­γι­κού σιδη­ρο­δρο­μι­κού δυστυ­χή­μα­τος στα Τέμπη, που συμπλη­ρώ­νει δύο χρόνια από την ημέρα εκείνη.

Η γενική απεργία που έχει προ­κη­ρυ­χθεί σε όλη τη χώρα δεν απο­τε­λεί απλώς μια πράξη δια­μαρ­τυ­ρίας, αλλά μια κραυγή ευθύνης και αφύ­πνι­σης που μας καλεί να εργα­στούμε συλ­λο­γικά για την πρόληψη παρό­μοιων τρα­γω­διών στο μέλλον.

Η Λέρος, ένα νησί με έντονη κοι­νω­νική και ιστο­ρική ευαι­σθη­σία, απο­τε­λεί για εμένα όχι μόνο προ­ο­ρι­σμό εργα­σίας, αλλά και χώρο συλ­λο­γι­σμού και αλλη­λεγ­γύης. Ερχό­με­νος εδώ, δεσμεύ­ο­μαι ότι η δική μας προ­σπά­θεια στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου θα επι­κε­ντρώ­νε­ται πάντα στην προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής και στην ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής συνοχής.

Επι­πρό­σθετα, επι­ση­μαίνω την επι­τα­κτική ανάγκη για την άμεση ολο­κλή­ρωση του ανα­κρι­τι­κού έργου που αφορά το τραγικό δυστύ­χημα, ώστε να απο­δο­θούν οι ευθύνες στους υπεύ­θυ­νους. Η δικαιο­σύνη πρέπει να λει­τουρ­γεί γρήγορα και απο­τε­λε­σμα­τικά, επα­να­φέ­ρο­ντας την εμπι­στο­σύνη των πολιτών στα θεσμικά όργανα και δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι τέτοια περι­στα­τικά δεν θα επα­να­λη­φθούν. Η δίκαιη και ανε­μπό­δι­στη διε­ρεύ­νηση όλων των περι­στά­σεων απο­τε­λεί θεμέλιο λίθο για την απο­κα­τά­σταση της δικαιο­σύ­νης και την προ­στα­σία της κοι­νω­νι­κής συνοχής.

Οι κρί­σι­μες ώρες απαι­τούν υπεύ­θυ­νες απο­φά­σεις, συλ­λο­γική δράση και άμεση αντα­πό­κριση στις ανάγκες της κοι­νω­νίας. Ως πολίτες και εκπρό­σω­ποι των τοπικών αρχών, οφεί­λουμε να πιέ­σουμε για ένα ασφαλές, αξιό­πι­στο και ανθρώ­πινο σύστημα υπο­δο­μών, που δε θέτει σε κίνδυνο τις ζωές συμπο­λι­τών μας.

Η επί­σκεψη στη Λέρο, εν μέσω αυτής της εθνικής συγκυ­ρίας, δεν περιο­ρί­ζε­ται στις θεσμι­κές μου υπο­χρε­ώ­σεις. Αντί­θετα, απο­τε­λεί μια ευκαι­ρία να ακού­σουμε και να κατα­νο­ή­σουμε τις ανη­συ­χίες της τοπικής κοι­νω­νίας, να ενδυ­να­μώ­σουμε τις προ­σπά­θειες για βιώσιμη ανά­πτυξη και να δια­βε­βαιώ­σουμε ότι κάθε βήμα μας σχε­διά­ζε­ται με γνώμονα το ανθρώ­πινο μέτρο.

Η μνήμη των θυμάτων απαιτεί από εμάς έργα, όχι μόνο λόγια. Ας πορευ­τούμε όλοι μαζί, με υπευ­θυ­νό­τητα και απο­φα­σι­στι­κό­τητα, ώστε να χτί­σουμε ένα μέλλον που θα τιμά τη ζωή και θα εγγυά­ται την ασφά­λεια όλων μας.

Με σεβασμό,