Οταν η ρευματοκλοπή δεν αποδεικνύεται ποινικά, αλλά γεννά οικονομική ευθύνη

Η ρευ­μα­το­κλοπή απο­τε­λεί ένα από τα πλέον φορ­τι­σμένα ζητή­ματα στη σχέση πολίτη και παρόχων ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας καθώς αγγίζει άμεσα την καθη­με­ρι­νό­τητα, την αξιο­πι­στία των μετρή­σεων και το αίσθημα δικαιο­σύ­νης. Μια τέτοια υπόθεση απα­σχό­λησε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου και κατέ­ληξε στην απόφαση 4/2026 η οποία παρου­σιά­ζει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον καθώς δια­χω­ρί­ζει με σαφή­νεια την ποινική ευθύνη από την αστική και ανα­δει­κνύει τον ρόλο των τεχνι­κών ελέγχων και των συμ­βα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σεων.

Η υπόθεση αφο­ρούσε γυναίκα ελλη­νι­κής εθνι­κό­τη­τας ηλικίας άνω των 40 ετών, η οποία είχε στο παρελ­θόν επαγ­γελ­μα­τική μίσθωση κατα­στή­μα­τος στο όνομά της και αντί­στοιχη σύμβαση ηλε­κτρο­δό­τη­σης. Κατά τη διάρ­κεια της μίσθω­σης αλλά και μετά τη λήξη της ήρθε αντι­μέ­τωπη με κατα­λο­γι­σμό σημα­ντι­κού χρη­μα­τι­κού ποσού λόγω δια­πι­στω­μέ­νης ρευ­μα­το­κλο­πής σε μετρητή που συν­δε­ό­ταν με το κατά­στημα.

Η αρχή της δια­μά­χης και ο κατα­λο­γι­σμός των 3.665,84 ευρώ

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που τέθηκαν υπόψη του δικα­στη­ρίου μετά από αυτοψία που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 24.06.2020 δια­πι­στώ­θηκε εκτε­τα­μένη παρέμ­βαση στη μετρη­τική διάταξη της παροχής. Από τα τεχνικά ευρή­ματα προ­έ­κυψε αλλοί­ωση της κατα­γρα­φής της κατα­νά­λω­σης και εκτί­μηση δια­φυ­γού­σας ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας ύψους 11.039 kWh. Με βάση τα δεδο­μένα αυτά ο δια­χει­ρι­στής του δικτύου προ­χώ­ρησε σε κατα­λο­γι­σμό ποσού 3.665,84 ευρώ το οποίο περιε­λάμ­βανε τόσο την αξία της μη κατα­γρα­φεί­σας ενέρ­γειας όσο και δια­χει­ρι­στικό κόστος που απο­δί­δε­ται σε περι­πτώ­σεις ρευ­μα­το­κλο­πής.

Η ενά­γουσα αμφι­σβή­τησε εξαρχής τον κατα­λο­γι­σμό υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κατά τη σύνδεση της παροχής ήδη από τον Φεβρουά­ριο του 2019 είχαν δια­πι­στω­θεί προ­βλή­ματα στις σφρα­γί­δες του μετρητή χωρίς αυτά να απο­κα­τα­στα­θούν και ότι η ίδια είχε απο­χω­ρή­σει από το μίσθιο πριν από τη δια­πί­στωση της σοβαρής επέμ­βα­σης. Παράλ­ληλα κατήγ­γειλε ότι η διακοπή ρεύ­μα­τος δεν έγινε στο κατά­στημα αλλά στην κατοι­κία της, γεγονός που όπως ισχυ­ρί­στηκε της προ­κά­λεσε σοβαρή ανα­στά­τωση και ηθική βλάβη.

Η ποινική αθώωση και το όριο της σημα­σίας της

Ιδιαί­τερο βάρος στη συζή­τηση είχε το γεγονός ότι η ενά­γουσα είχε αθωωθεί σε ποινικό επίπεδο για το αδίκημα της κλοπής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Το δικα­στή­ριο ωστόσο ξεκα­θά­ρισε με σαφή τρόπο ότι η ποινική αθώωση δεν συνε­πά­γε­ται αυτο­μά­τως απαλ­λαγή από κάθε οικο­νο­μική υπο­χρέ­ωση. Όπως επι­ση­μάν­θηκε άλλο είναι η από­δειξη της τέλεσης αξιό­ποι­νης πράξης και άλλο η ύπαρξη ωφέ­λειας από κατα­νά­λωση ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας που δεν κατα­γρά­φηκε κατά το χρονικό διά­στημα που η παροχή βρι­σκό­ταν στη χρήση συγκε­κρι­μέ­νου προ­σώ­που.

Με αυτό το σκε­πτικό το δικα­στή­ριο έκρινε ότι, ακόμη και αν δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ποιος προέβη στην επέμ­βαση στον μετρητή, η υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής της αξίας της ενέρ­γειας που κατα­να­λώ­θηκε αλλά δεν μετρή­θηκε δεν εξα­λεί­φε­ται αυτο­δι­καίως.

Η διακοπή ρεύ­μα­τος σε άλλη παροχή και η κρίση του δικα­στη­ρίου

Ένα από τα πιο ευαί­σθητα σημεία της υπό­θε­σης ήταν η διακοπή της ηλε­κτρο­δό­τη­σης σε δια­φο­ρε­τικό ακίνητο από εκείνο στο οποίο εντο­πί­στηκε η ρευ­μα­το­κλοπή. Η ενά­γουσα υπο­στή­ριξε ότι η πρα­κτική αυτή ήταν κατα­χρη­στική και παρά­νομη. Το δικα­στή­ριο όμως δέχθηκε ότι, υπό συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες και όταν η επίμαχη παροχή έχει αλλάξει χρήστη ή δεν είναι εφικτή η απε­νερ­γο­ποί­ησή της, ο δια­χει­ρι­στής δύναται να προ­χω­ρή­σει σε διακοπή άλλης παροχής του ίδιου συμ­βαλ­λό­με­νου στο πλαίσιο των κανόνων λει­τουρ­γίας του δικτύου.

Η κρίση αυτή ανα­δει­κνύει το πώς οι τεχνι­κοί κανο­νι­σμοί και οι συμ­βα­τι­κές σχέσεις υπε­ρι­σχύ­ουν πολλές φορές της υπο­κει­με­νι­κής αίσθη­σης αδικίας που βιώνει ο κατα­να­λω­τής.

Η τελική απόφαση και η μερική δικαί­ωση

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου κατέ­ληξε σε μια ισορ­ρο­πη­μένη κατά το σκε­πτικό του απόφαση. Έκρινε ότι η ενά­γουσα δεν οφείλει το ποσό των 550,00 ευρώ πλέον ΦΠΑ 24% που αντι­στοι­χεί στο δια­χει­ρι­στικό κόστος της ρευ­μα­το­κλο­πής καθώς δεν απο­δεί­χθηκε ότι η ίδια ήταν το πρόσωπο που προέβη στην παρά­νομη επέμ­βαση στον μετρητή. Αντί­θετα έκρινε ότι παρα­μέ­νει υπο­χρε­ω­μένη να κατα­βά­λει την αξία της μη κατα­γρα­φεί­σας ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας για το χρονικό διά­στημα που η παροχή βρι­σκό­ταν στη χρήση της.

Παράλ­ληλα απέρ­ριψε τα αιτή­ματα για χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης και ανα­γνώ­ρισε μόνο μερική δικαί­ωση της ενά­γου­σας επι­δι­κά­ζο­ντας δικα­στικά έξοδα 300,00 ευρώ σε βάρος της ενα­γό­με­νης.

Για την ενά­γουσα παρα­στά­θηκε ο δικη­γό­ρος Ιωάννης Καρα­μι­χά­λης. Για την ενα­γό­μενη εται­ρεία παρα­στά­θηκε η δικη­γό­ρος Τζένη Πάπα του δικη­γο­ρι­κού γρα­φείου «Γ. Μαυ­ρομ­μά­της και Συνερ­γά­τες».