Στις 15 Οκτωβρίου εκδικάζεται η αίτηση αναίρεσης επιχειρηματία που καταδικάστηκε για ρευματοκλοπή μεγάλης κλίμακας

• Κα­τα­δί­κη για ρευ­μα­το­κλο­πή άνω των 500.000 ευρώ φέρ­νει την υπό­θε­ση στο ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό • Στο επί­κε­ντρο νο­μι­κές αι­τιά­σεις για δια­δι­κα­στι­κές πλημ­μέ­λειες, εσφαλ­μέ­νο νο­μι­κό χα­ρα­κτη­ρι­σμό και πα­ρα­γρα­φή

Στις 15 Οκτω­βρί­ου 2025 θα τεθεί ενώ­πιον του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου μία από τις πιο σύν­θε­τες και μα­κρο­χρό­νιες υπο­θέ­σεις ποι­νι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης για ρευ­μα­το­κλο­πή με­γά­λης οι­κο­νο­μι­κής αξίας, που έχει απα­σχο­λή­σει επα­νει­λημ­μέ­να τα δι­κα­στή­ρια της Δω­δε­κα­νή­σου.

Πρό­κει­ται για την αί­τη­ση αναί­ρε­σης που έχει κα­τα­θέ­σει κα­τα­δι­κα­σμέ­νος επι­χει­ρη­μα­τί­ας, εκ­προ­σω­πού­με­νος από τον ποι­νι­κο­λό­γο κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κο, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση της εις βάρος του από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, με την οποία κρί­θη­κε ένο­χος για δια­κε­κρι­μέ­νη ρευ­μα­το­κλο­πή και του επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης δύο ετών με ανα­στο­λή.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η υπό­θε­ση αφορά πο­λυ­κα­τά­στη­μα που λει­τουρ­γού­σε στη Ρόδο από το 2005 και επε­κτά­θη­κε στα­δια­κά σε άλλα τέσ­σε­ρα υπο­κα­τα­στή­μα­τα στο νησί, καθώς και σε ένα κα­τά­στη­μα στη Λέρο. Το 2016, μετά από έλεγ­χο της ΔΕΔ­ΔΗΕ στον με­τρη­τή ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος του κε­ντρι­κού κα­τα­στή­μα­τος, δια­πι­στώ­θη­κε – κατά την εκ­δο­χή της υπη­ρε­σί­ας – τε­χνι­κή πα­ρέμ­βα­ση που εμπό­δι­ζε την κα­τα­γρα­φή της κα­τα­να­λι­σκό­με­νης ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας.

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση κο­στο­λό­γη­σης, η δια­φυ­γού­σα ενέρ­γεια απο­τι­μή­θη­κε αρ­χι­κά στα 534.077 ευρώ προ ΦΠΑ, δη­λα­δή συ­νο­λι­κό ποσό άνω των 590.000 ευρώ. Ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας συ­νε­λή­φθη και πα­ρα­πέμ­φθη­κε σε δίκη για κα­κούρ­γη­μα. Το Πρω­το­βάθ­μιο Δι­κα­στή­ριο τον έκρι­νε ένοχο και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης τριών ετών με ανα­στο­λή, ποινή που μειώ­θη­κε σε δύο έτη κατά την εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης στο Εφε­τείο.

Το πε­ριε­χό­με­νο της αί­τη­σης αναί­ρε­σης

Στην αί­τη­ση αναί­ρε­σης που κα­τα­τέ­θη­κε και έγινε δεκτή για συ­ζή­τη­ση, δια­τυ­πώ­νο­νται σο­βα­ρές νο­μι­κές αι­τιά­σεις τόσο επί της ου­σί­ας όσο και επί της δια­δι­κα­σί­ας. Σύμ­φω­να με τον συ­νή­γο­ρο υπε­ρά­σπι­σης:

• Δεν απα­ντή­θη­κε ο ισχυ­ρι­σμός περί αο­ρι­στί­ας του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου. Το δι­κα­στή­ριο – όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται – δεν έλαβε υπόψη αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό της υπε­ρά­σπι­σης ότι δεν προσ­διο­ρί­στη­κε επα­κρι­βώς ο χρό­νος τέ­λε­σης της πρά­ξης, γε­γο­νός που κα­θι­στά ασαφή τη θε­με­λί­ω­ση της κα­τη­γο­ρί­ας.

• Η ΔΕΔ­ΔΗΕ δεν είχε νό­μι­μο δι­καί­ω­μα πα­ρά­στα­σης πο­λι­τι­κής αγω­γής. Σύμ­φω­να με τον δι­κη­γό­ρο, η ΔΕΔ­ΔΗΕ είναι δια­χει­ρι­στής του δι­κτύ­ου δια­νο­μής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας και όχι δι­καιού­χος της ενέρ­γειας – επο­μέ­νως δεν υπέ­στη άμεση ζημία αλλά έμ­με­ση, πράγ­μα που δεν της επι­τρέ­πει να συμ­με­τά­σχει στη δίκη ως πο­λι­τι­κώς ενά­γου­σα.

• Υπέρ­βα­ση του χρο­νι­κού ορίου για τον υπο­λο­γι­σμό της ζη­μί­ας. Η Ρυθ­μι­στι­κή Αρχή Ενέρ­γειας (ΡΑΕ) προ­βλέ­πει ότι σε πε­ρι­πτώ­σεις ρευ­μα­το­κλο­πής η απο­τί­μη­ση δεν μπο­ρεί να ξε­περ­νά τους 24 μήνες από τη δια­πί­στω­ση. Ωστό­σο, η ΔΕΔ­ΔΗΕ υπο­λό­γι­σε κα­τα­νά­λω­ση για χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο επτά ετών (2008–2015), γε­γο­νός που – σύμ­φω­να με την αί­τη­ση – κα­θι­στά τη ζημία αυ­θαί­ρε­τη και νο­μι­κά αβά­σι­μη.

• Αντι­φά­σεις και ελ­λεί­ψεις στην αι­τιο­λο­γία της από­φα­σης. Κατά τον συ­νή­γο­ρο, το δι­κα­στή­ριο δεν τεκ­μη­ρί­ω­σε επαρ­κώς τον τρόπο με τον οποίο προ­έ­κυ­ψε η ευ­θύ­νη του επι­χει­ρη­μα­τία, ενώ εντο­πί­ζο­νται αντι­φά­σεις ως προς τον χρόνο και την έκτα­ση της επί­μα­χης πρά­ξης.

• Εσφαλ­μέ­νος νο­μι­κός χα­ρα­κτη­ρι­σμός του αδι­κή­μα­τος. Η αί­τη­ση ανα­φέ­ρει ότι ακόμα και αν γίνει δε­κτός ο ισχυ­ρι­σμός περί ρευ­μα­το­κλο­πής, το ύψος της μη κα­τα­γε­γραμ­μέ­νης ενέρ­γειας δεν υπερ­βαί­νει τις 120.000 ευρώ, όριο κάτω από το οποίο η πράξη απο­τε­λεί πλημ­μέ­λη­μα και όχι κα­κούρ­γη­μα. Ως εκ τού­του, η υπό­θε­ση θα έπρε­πε να έχει κρι­θεί πα­ρα­γε­γραμ­μέ­νη.

Το δια­κύ­βευ­μα

Ο κα­τα­δι­κα­σθείς επι­χει­ρη­μα­τί­ας ζητά την αναί­ρε­ση της από­φα­σης με το επι­χεί­ρη­μα ότι πα­ρα­βιά­στη­καν θε­με­λιώ­δη δι­καιώ­μα­τά του στην ποι­νι­κή δια­δι­κα­σία και ότι η κα­τα­δί­κη του στη­ρί­ζε­ται σε νο­μι­κά επι­σφα­λή θε­μέ­λια. Πα­ράλ­λη­λα, ζητεί την πα­ρα­πο­μπή της υπό­θε­σης σε νέο δι­κα­στή­ριο για εκ νέου κρίση.

Η εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης στον Άρειο Πάγο έχει ευ­ρύ­τε­ρη ση­μα­σία. Δεν αφορά μόνο την ορ­θό­τη­τα μίας με­μο­νω­μέ­νης δι­κα­στι­κής από­φα­σης, αλλά επη­ρε­ά­ζει και το πώς ερ­μη­νεύ­ο­νται τα όρια με­τα­ξύ τε­χνι­κών δια­πι­στώ­σε­ων, κα­νο­νι­στι­κών πλαι­σί­ων και ποι­νι­κής αξιο­λό­γη­σης. Η ετυ­μη­γο­ρία του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού ανα­μέ­νε­ται με εν­δια­φέ­ρον από νο­μι­κούς, τε­χνι­κούς φο­ρείς και επι­χει­ρη­μα­τι­κούς κύ­κλους, ιδίως σε μία πε­ρί­ο­δο που εντεί­νε­ται ο έλεγ­χος για πα­ρα­βά­σεις σχε­τι­κές με την κα­τα­νά­λω­ση ενέρ­γειας.