Στο δρόμο για μια πυρηνική Τουρκία: Το όνειρο των γειτόνων εφιάλτης για την περιοχή

Το πρό­γραμμα της Άγκυρας και οι ανη­συ­χη­τι­κές προ­ε­κτά­σεις του

Ο πυρη­νι­κός σταθμός του Ακου­γιού είναι ένα έργο που βρί­σκε­ται στα σκαριά περίπου δύο δεκα­ε­τίες.

Ωστόσο, σήμερα φαί­νε­ται πως μπαίνει στην τελική ευθεία η υλο­ποί­ηση του.

Το έργο, όπως ανα­φέ­ρει η «Καθη­με­ρινή της Κυρια­κής» περι­λαμ­βά­νει τέσ­σε­ρις πυρη­νι­κούς αντι­δρα­στή­ρες ισχύος 1200 Megawatt και έχει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που προ­σεγ­γί­ζει τα 20 δισ. δολάρια.

Την υλο­ποί­ηση του έργου έχει ανα­λά­βει η Rosatom με την αρχική συμ­φω­νία Ρωσίας – Τουρ­κίας να επι­τυγ­χά­νε­ται το 2010.

Η τουρ­κική ρυθ­μι­στική αρχή ενέρ­γειας έχει ήδη δώσει το «ΟΚ» και το έργο ανα­μέ­νε­ται να ολο­κλη­ρω­θεί το 2023 και ανα­μέ­νε­ται να καλύ­πτει 6-7% της εγχώ­ριας ζήτησης για ηλε­κτρική ενέρ­γεια.

Να σημειώ­σουμε πως η Rosatom έχει λάβει άδεια λει­τουρ­γίας του σταθμού για 49 έτη και η ενέρ­γεια της εντάσ­σε­ται στην στρα­τη­γική της Ρωσίας για κατα­σκευή και λει­τουρ­γία πυρη­νι­κών σταθμών σε ανα­πτυσ­σό­με­νες χώρες.

Μόλις τον περα­σμένο Ιούλιο ψήφισμα του ευρω­κοι­νο­βου­λίου σημεί­ωσε πως η περιοχή είναι σει­σμο­γε­νής και τόνιζε ότι η απειλή δεν αφορά μόνο την Τουρκία αλλά και την ευρύ­τερη περιοχή.

Συνι­στούσε, δε, στην Άγκυρα να μην προ­χω­ρή­σει στην κατα­σκευή του και να προβεί σε δια­βου­λεύ­σεις με Ελλάδα και Κύπρο.

Η Τουρκία απέρ­ριψε το κάλεσμα αυτό αφού όπως λένε διπλω­μα­τι­κές πηγές στην Καθη­με­ρινή: «Έχουν λάβει έγκριση από τον Διεθνή Οργα­νι­σμό Ατο­μι­κής Ενέρ­γειας, οπότε δεν έχουν κίνητρο να το κάνουν».

Σει­σμο­γε­νής περιοχή

Οι κατα­σκευα­στές του πυρη­νι­κού σταθμού ισχυ­ρί­ζο­νται ότι θα είναι ικανός να αντέχει σει­σμούς μέχρι 6,5 Ρίχτερ.

Όμως η περιοχή Ακου­γιού έχει πληγεί και από ακόμα μεγα­λύ­τε­ρες δονή­σεις.

Greenpeace και άλλες περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις κάνουν πολυετή αγώνα για να ακυ­ρω­θεί το έργο αλλά χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

Το σκε­πτικό της Άγκυρας

Ο Ίαν Λέσερ, αντι­πρό­ε­δρος για θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής του German Marshall Fund of the United States εξηγεί το σκε­πτικό της Άγκυρας.

«Υπάρχει προ­βλη­μα­τι­σμός εδώ και καιρό στην Τουρκία για τη συντρι­πτική της εξάρ­τηση από εισα­γω­γές ενέρ­γειας» ανα­φέ­ρει και προ­σθέ­τει: «Η επι­θυ­μία για σύσφιξη των σχέσεων με τη Μόσχα πιθα­νό­τατα επι­τά­χυνε την υλο­ποί­ηση του εγχει­ρή­μα­τος».

Τονίζει, επίσης, πως για την τουρ­κική κυβέρ­νηση «απο­τε­λεί συνει­σφορά στην τεχνο­λο­γική ανα­βάθ­μιση της χώρας και απο­τε­λεί σύμβολο εθνικού κύρους, κάτι σημα­ντικό σε μια περίοδο εμφα­νούς εθνι­κι­σμού».

Και οπλο­στά­σιο;

Ο δρ Παντε­λής Οικο­νό­μου, πρώην ανώτερο στέ­λε­χος του Διε­θνούς Οργα­νι­σμού Ατο­μι­κής Ενέρ­γειας, ο εμπλου­τι­σμός ουρα­νίου και η παρα­γωγή πλου­τω­νίου, «ως μέρος ενός ειρη­νι­κού πυρη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος δεν απα­γο­ρεύ­ο­νται από το ισχύον διεθνές νομικό καθε­στώς».

Προ­σθέ­τει πάντως πως «απο­τε­λούν την αχίλ­λειο πτέρνα της εν λόγω συν­θή­κης (NPT) διότι απο­τε­λούν την καθο­ρι­στική προ­ϋ­πό­θεση για την κατα­σκευή πυρη­νικό όπλων».

Τις τελευ­ταίες δύο δεκα­ε­τίας η Τουρκία συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται σταθερά στις χώρες που η κοι­νό­τητα των πυρη­νι­κών δυνά­μεων θεωρεί ότι έχουν φιλο­δο­ξίες από­κτη­σης πυρη­νι­κού οπλο­στα­σίου.