Μάσκες φθινοπώρου

Περ­πα­τά­με επί­ση­μα στο φθι­νό­πω­ρο, μετά την ιση­με­ρία της Κυ­ρια­κής. Πολ­λοί λένε πως δη­μιουρ­γεί σε αρ­κε­τούς με­λαγ­χο­λία. Πάντα ο Σε­πτέμ­βρης ήταν ένας μήνας που η προ­σαρ­μο­γή από την ξα­πλώ­στρα της πα­ρα­λί­ας στην κα­ρέ­κλα του γρα­φεί­ου, από την ανε­με­λιά των δια­κο­πών στην ρου­τί­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, μια με­λαγ­χο­λία, ακόμη και στους λά­τρεις του την έφερ­νε. Τώρα, την με­λαγ­χο­λία την πα­θαί­νεις κοι­τά­ζο­ντας γύρω σου, ακόμη κι αν ήσουν από τους αν­θρώ­πους που χαι­ρό­σουν τις αλ­λα­γές των χρω­μά­των του φθι­νό­πω­ρου. Την πα­θαί­νεις βλέ­πο­ντας αν­θρώ­πους  ιδίως στα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα, να περ­πα­τούν με αργά βή­μα­τα κου­ρα­σμέ­να με πρό­σω­πα που σαν να φο­ρούν όλοι την ίδια μάσκα. Μια μάσκα θλιμ­μέ­νη. Μια μάσκα που απο­τυ­πώ­νει εκ­φρά­σεις αγω­νί­ας και κα­τή­φειας. Ακόμη και αν δια­κρί­νεις χα­μό­γε­λο, είναι πιο δύ­σκο­λος γρί­φος κι απ’ αυτό της Τζο­κό­ντα. Μαυ­ρι­σμέ­νοι απ’ τον ήλιο του κα­λο­και­ριού, έτσι που σέρ­νουν τα βή­μα­τά τους, σε κάνει να ανα­ρω­τιέ­σαι σε ποιο ξε­ρο­νή­σι ήταν ναυα­γοί. Αυτές οι μά­σκες στα πρό­σω­πα όλων δεν πα­λεύ­ο­νται…. Αυτή η μαυ­ρί­λα που δεν χρω­μα­τί­ζε­ται με κα­νέ­να χα­μό­γε­λο για το μέλ­λον, αυτός ο φόβος που κλέ­βει τη χαρά και τα όνει­ρα, αυτή η αγω­νία που κόβει ανά­σες, η στοι­χειώ­δης επι­βί­ω­ση που έχει κλέ­ψει τις απλές χαρές της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας πως πα­λεύ­ο­νται;