Πώς θα κινηθεί η κυβέρνηση για την ακρίβεια: Η «συνταγή» για μέτρα και εισοδήματα

Με την ακρί­βεια να πιέζει τα νοι­κο­κυ­ριά, η κυβέρ­νηση βάζει φρένο –του­λά­χι­στον για τώρα– σε μια γενι­κευ­μένη μείωση του ΦΠΑ και επι­λέ­γει ένα δια­φο­ρε­τικό μοντέλο στή­ρι­ξης, βασι­σμένο σε στο­χευ­μέ­νες ενι­σχύ­σεις και πακέτα μέτρων. Σύμφωνα με το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο, ο λόγος είναι απλός: οι ορι­ζό­ντιες μειώ­σεις φόρων δεν περνούν στην κατα­νά­λωση, με απο­τέ­λε­σμα μεγάλο μέρος του οφέλους να χάνεται στην αγορά και να μην φτάνει τελικά στον πολίτη.

Η γραμμή αυτή απο­τυ­πώ­νει τη συνο­λική φιλο­σο­φία της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, όπως παρου­σιά­στηκε από τον αντι­πρό­ε­δρο της κυβέρ­νη­σης Κωστή Χατζη­δάκη στο 11ο Οικο­νο­μικό Φόρουμ των Δελφών. Εκεί εξήγησε ότι η επιλογή των στο­χευ­μέ­νων μέτρων δεν είναι συγκυ­ριακή, αλλά συνει­δητή στρα­τη­γική, με στόχο το όφελος να φτάνει απευ­θείας στον πολίτη.

Στο ίδιο πλαίσιο, υπο­στή­ριξε ότι η κυβέρ­νηση έχει ήδη προ­χω­ρή­σει σε εκτε­τα­μέ­νες μειώ­σεις φόρων και ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών τα τελευ­ταία χρόνια, από τον ΕΝΦΙΑ και τον εται­ρικό φόρο μέχρι τα μερί­σματα και τις εισφο­ρές για εργα­ζο­μέ­νους και επι­χει­ρή­σεις. Όπως ανέφερε, η αρχική δέσμευση για μείωση της φορο­λο­γίας υλο­ποι­ή­θηκε, αλλά με δια­φο­ρε­τικό μείγμα παρεμ­βά­σεων και όχι μέσω μιας ορι­ζό­ντιας μείωσης του ΦΠΑ.

Το βασικό επι­χεί­ρημα για την απόρ­ριψη μιας τέτοιας κίνησης είναι η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Σύμφωνα με τα στοι­χεία που επι­κα­λέ­στηκε, μόνο ένα μικρό μέρος της μείωσης του ΦΠΑ περνά τελικά στον κατα­να­λωτή, ενώ το μεγα­λύ­τερο απορ­ρο­φά­ται στην αγορά. Αντί­θετα, οι επι­δο­τή­σεις και οι άμεσες ενι­σχύ­σεις έχουν μετρή­σιμο απο­τέ­λε­σμα, καθώς κατα­λή­γουν κατευ­θείαν στον δικαιούχο.

Η επιλογή αυτή συν­δέ­ε­ται άμεσα με τη δημο­σιο­νο­μική πολι­τική. Η κυβέρ­νηση δίνει έμφαση στη δια­τή­ρηση πλε­ο­να­σμά­των και στη συνο­λική στα­θε­ρό­τητα της οικο­νο­μίας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι μόνο έτσι μπορεί να δημιουρ­γεί­ται ο απα­ραί­τη­τος δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος για παρεμ­βά­σεις στή­ρι­ξης. Με απλά λόγια, πρώτα εξα­σφα­λί­ζο­νται τα έσοδα και στη συνέ­χεια δια­νέ­μο­νται στο­χευ­μένα.

Σημα­ντικό ρόλο σε αυτό το μοντέλο παίζει και η αντι­με­τώ­πιση της φορο­δια­φυ­γής. Όπως τονί­στηκε, η μείωση του κενού ΦΠΑ τα τελευ­ταία χρόνια έχει ενι­σχύ­σει τα δημόσια έσοδα, δίνο­ντας τη δυνα­τό­τητα για πρό­σθε­τες παροχές χωρίς αύξηση φόρων. Η πολι­τική αυτή παρου­σιά­ζε­ται ως εργα­λείο κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, με στόχο να πλη­ρώ­νουν όσοι πρέπει και να στη­ρί­ζο­νται όσοι έχουν μεγα­λύ­τερη ανάγκη.

Απα­ντώ­ντας στην κριτική περί επι­δο­μα­τι­κής πολι­τι­κής, η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει ότι τα μέτρα στή­ρι­ξης δεν είναι απο­σπα­σμα­τικά, αλλά εντάσ­σο­νται σε μια συνο­λική στρα­τη­γική που περι­λαμ­βά­νει και διαρ­θρω­τι­κές παρεμ­βά­σεις, όπως η αύξηση της απα­σχό­λη­σης και του κατώ­τα­του μισθού, καθώς και η ενί­σχυση των δαπανών για την υγεία.

Την ίδια ώρα, απορ­ρί­πτο­νται οι αιτιά­σεις ότι τα πακέτα στή­ρι­ξης έχουν προ­ε­κλο­γικό χαρα­κτήρα. Η γραμμή είναι ότι κάθε φορά που προ­κύ­πτει δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος, αυτός επι­στρέ­φει στην κοι­νω­νία, με τη μορφή είτε φορο­ε­λα­φρύν­σεων είτε στο­χευ­μέ­νων ενι­σχύ­σεων. Στο ίδιο πλαίσιο, αφή­νε­ται ανοιχτό το ενδε­χό­μενο νέων παρεμ­βά­σεων τους επό­με­νους μήνες, ανάλογα με την πορεία της οικο­νο­μίας και τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις.

Παράλ­ληλα, ιδιαί­τερο βάρος δίνεται και στο επι­χεί­ρημα της απα­σχό­λη­σης. Όπως σημειώ­θηκε, η μείωση της ανερ­γίας από τα επίπεδα του 18% περίπου στο 8% θεω­ρεί­ται βασικός δείκτης βελ­τί­ω­σης της οικο­νο­μίας και χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως απά­ντηση στην κριτική για υπο­χώ­ρηση των εισο­δη­μά­των.

Την ίδια ώρα, στο τραπέζι μπαίνει και η συζή­τηση για το ποιοι δείκτες απο­τυ­πώ­νουν καλύ­τερα την πραγ­μα­τική εικόνα της οικο­νο­μίας. Σύμφωνα με την προ­σέγ­γιση που παρου­σιά­στηκε, η κατά κεφαλήν κατα­νά­λωση θεω­ρεί­ται πιο αξιό­πι­στο μέτρο σε σχέση με άλλους δείκτες εισο­δή­μα­τος, με στόχο να αντι­κρου­στεί η εικόνα σύγκλι­σης με χαμη­λό­τε­ρες οικο­νο­μίες της Ευρώπης.

Στο επίπεδο της καθη­με­ρι­νής πολι­τι­κής, το μοντέλο που εφαρ­μό­ζε­ται φαί­νε­ται ότι θα συνε­χι­στεί και τους επό­με­νους μήνες. Όπως προ­κύ­πτει, κάθε φορά που δημιουρ­γεί­ται πρό­σθε­τος δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος από την πορεία των εσόδων, ενερ­γο­ποιού­νται νέες παρεμ­βά­σεις στή­ρι­ξης, είτε με τη μορφή επι­δο­τή­σεων είτε με φορο­ε­λα­φρύν­σεις.

Σημα­ντικό στοι­χείο είναι επίσης η έμφαση που δίνεται στη διάρ­κεια των μέτρων. Σε αντί­θεση με τις ορι­ζό­ντιες μειώ­σεις φόρων που έχουν μόνιμο δημο­σιο­νο­μικό κόστος, οι στο­χευ­μέ­νες παρεμ­βά­σεις μπορούν να ενερ­γο­ποιού­νται και να απο­σύ­ρο­νται ανάλογα με τις συν­θή­κες, κάτι που επι­τρέ­πει μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία στη δια­χεί­ριση της οικο­νο­μίας.

Τέλος, η πολι­τική αυτή συν­δέ­ε­ται άμεσα με τη συνο­λική εικόνα της χώρας στις αγορές. Η δια­τή­ρηση πλε­ο­να­σμά­των και η συγκρά­τηση του χρέους παρου­σιά­ζο­νται ως βασικά στοι­χεία αξιο­πι­στίας, τα οποία εξα­σφα­λί­ζουν χαμη­λό­τερο κόστος δανει­σμού και δημιουρ­γούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη χρη­μα­το­δό­τηση των μέτρων στή­ρι­ξης χωρίς νέες επι­βα­ρύν­σεις.

Πηγή: newmoney.gr