Τι Πάσχα κι αυτό…

Πρό­περσι, με το φόβο από την άγνωστη απειλή ενός πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νου κορω­νοϊού,  μας βρήκε η Ανά­σταση στο μπαλ­κόνι. Πέρσι, κου­ρα­σμέ­νοι από τον εγκλει­σμό και την κοι­νω­νική απο­μό­νωση, κάναμε βια­στική Ανά­σταση στις 9. Φέτος υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες, θα ήταν η στιγμή της μεγάλης ανα­κού­φι­σης, η στιγμή που θα βγαί­ναμε από έναν εφιάλτη. Παρ’ όλα αυτά, η μελαγ­χο­λία των καιρών, βάραι­ναν την ατμό­σφαιρα. Οι σκηνές  πλήρους κατα­στρο­φής και ισο­πέ­δω­σης στην Ουκρα­νία, προ­σφύ­γων, νεκρών που κεί­το­νται άθαφτοι στους δρόμους,  κινέζων “αστρο­ναυ­τών” που συλ­λαμ­βά­νουν με δαγκά­νες μολυ­σμέ­νους συμπο­λί­τες τους για να τους μετα­φέ­ρουν σε στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης. Και παρα­δί­πλα ένας αστρο­νο­μι­κός λογα­ρια­σμός  της ΔΕΗ με φόντο μια φερό­μενη Μήδεια… Μια μελαγ­χο­λία που «φωτί­στηκε» φέτος από τα εκα­το­ντά­δες κεριά στις αυλές των εκκλη­σιών. Μια ανάγκη για φως μέσα στο σκοτάδι. Κι ας είναι ενός κεριού στο χέρι. Κι ότι αυτό συμ­βο­λί­ζει.