Καμπανάκι

Η άλλη ανά­γνω­ση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος στη Γαλ­λία είναι ότι με 41,8% η ακρο­δε­ξιά πε­τυ­χαί­νει το υψη­λό­τε­ρο πο­σο­στό σε προ­ε­δρι­κές εκλο­γές. Καλό δεν το λες. Όταν η γε­νέ­τει­ρα του Δια­φω­τι­σμού, του Βολ­ταί­ρου, του Μο­ντε­σκιέ, του Ζαν Ζακ Ρουσώ και του πε­ρί­φη­μου «Κοι­νω­νι­κού Συμ­βο­λαί­ου» ψη­φί­ζει κατά το ήμισυ ένα ακρο­δε­ξιό κόμμα, τότε μι­λά­με για την από­λυ­τη απο­τυ­χία των δη­μο­κρα­τι­κών δυ­νά­με­ων να απο­τρέ­ψουν τέ­τοιους κιν­δύ­νους. Στο βαθμό που η Γαλ­λία ως μία χώρα στην καρ­διά της Ευ­ρώ­πης εκ­φρά­ζει ή επη­ρε­ά­ζει τα πο­λι­τι­κά ρεύ­μα­τα,  όση ση­μα­σία και αν έχει η πι­θα­νή νίκη του Μα­κρόν, άλλη τόση – ίσως και με­γα­λύ­τε­ρη – έχει το ποιος θα βρί­σκε­ται απέ­να­ντι του τα επό­με­να χρό­νια. Τι θα εκ­φρά­ζει, τι κλίμα θα καλ­λιερ­γεί και πώς θα «φτιά­χνει ατμό­σφαι­ρα» και εκτός Γαλ­λί­ας. Στο 41%, που συ­γκέ­ντρω­σε η ακρο­δε­ξιά Λεπέν, δεν ανή­κουν μόνο σκλη­ροί ομοϊ­δε­ά­τες της, φίλοι της. Ανή­κουν πρω­τί­στως θυ­μω­μέ­νοι άν­θρω­ποι που μπο­ρεί και να μην έχουν ιδέα για τον πο­λι­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό της Λεπέν, αλλά γιατί αι­σθά­νο­νταν ξε­χα­σμέ­νοι ως πο­λί­τες. Το πο­σο­στό αυτό δη­λώ­νει θυμό, υπεν­θυ­μί­ζει στους Ευ­ρω­παί­ους ότι κάτι δεν πάει καλά και επι­βε­βαιώ­νει ότι στο επι­κοι­νω­νια­κό πε­ρι­βάλ­λον των και­ρών μας ο λαϊ­κί­στι­κος ακρο­δε­ξιός λόγος έχει τε­ρά­στια διεισ­δυ­τι­κό­τη­τα. Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν σε μία πε­ρί­ο­δο κατά την οποία το μέλ­λον είναι άδηλο, ο βη­μα­τι­σμός της Ευ­ρώ­πης δι­στα­κτι­κός, η νέα κρίση ορατή και ο πλη­θω­ρι­σμός ορ­θώ­νε­ται ως απει­λή για με­γά­λα τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού, πα­ντού.