Καμπανάκι

Η άλλη ανά­γνωση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος στη Γαλλία είναι ότι με 41,8% η ακρο­δε­ξιά πετυ­χαί­νει το υψη­λό­τερο ποσοστό σε προ­ε­δρι­κές εκλογές. Καλό δεν το λες. Όταν η γενέ­τειρα του Δια­φω­τι­σμού, του Βολ­ταί­ρου, του Μοντε­σκιέ, του Ζαν Ζακ Ρουσώ και του περί­φη­μου «Κοι­νω­νι­κού Συμ­βο­λαίου» ψηφίζει κατά το ήμισυ ένα ακρο­δε­ξιό κόμμα, τότε μιλάμε για την απόλυτη απο­τυ­χία των δημο­κρα­τι­κών δυνά­μεων να απο­τρέ­ψουν τέτοιους κιν­δύ­νους. Στο βαθμό που η Γαλλία ως μία χώρα στην καρδιά της Ευρώπης εκφρά­ζει ή επη­ρε­ά­ζει τα πολι­τικά ρεύματα,  όση σημασία και αν έχει η πιθανή νίκη του Μακρόν, άλλη τόση – ίσως και μεγα­λύ­τερη – έχει το ποιος θα βρί­σκε­ται απέ­να­ντι του τα επόμενα χρόνια. Τι θα εκφρά­ζει, τι κλίμα θα καλ­λιερ­γεί και πώς θα «φτιά­χνει ατμό­σφαιρα» και εκτός Γαλλίας. Στο 41%, που συγκέ­ντρωσε η ακρο­δε­ξιά Λεπέν, δεν ανήκουν μόνο σκληροί ομοϊ­δε­ά­τες της, φίλοι της. Ανήκουν πρω­τί­στως θυμω­μέ­νοι άνθρω­ποι που μπορεί και να μην έχουν ιδέα για τον πολι­τικό προ­σα­να­το­λι­σμό της Λεπέν, αλλά γιατί αισθά­νο­νταν ξεχα­σμέ­νοι ως πολίτες. Το ποσοστό αυτό δηλώνει θυμό, υπεν­θυ­μί­ζει στους Ευρω­παί­ους ότι κάτι δεν πάει καλά και επι­βε­βαιώ­νει ότι στο επι­κοι­νω­νιακό περι­βάλ­λον των καιρών μας ο λαϊ­κί­στι­κος ακρο­δε­ξιός λόγος έχει τερά­στια διεισ­δυ­τι­κό­τητα. Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν σε μία περίοδο κατά την οποία το μέλλον είναι άδηλο, ο βημα­τι­σμός της Ευρώπης διστα­κτι­κός, η νέα κρίση ορατή και ο πλη­θω­ρι­σμός ορθώ­νε­ται ως απειλή για μεγάλα τμήματα του πλη­θυ­σμού, παντού.