Εκλογές: ευκαιρία για one night stand και… σεξουαλική χαλαρότητα

Τα πολι­τικά πάθη οξύνουν τα ερωτικά πάθη. Μη ρωτάτε γιατί. Διότι έτσι. Η ελλη­νική ιστορία διδά­σκει πως η πολι­τική απο­χα­λί­νωση απο­τε­λεί την ιδανική κοπριά, από τα έγκατα της οποίας προ­βάλ­λει, βλα­στά­νει και ανθο­φο­ρεί η ανθρώ­πινη libido, στην πιο ελλη­νική από τις εκδοχές της.

Μην προ­τρέ­ξετε αμφι­σβη­τώ­ντας την εσω­τε­ρική ερωτική ενέρ­γεια των ευρω­ε­κλο­γών (ως ανού­σιες), των δημο­τι­κών (ως τοπικής σημα­σίας), ή των περι­φε­ρεια­κών (ως ξενέ­ρω­τες). Και μην πιστέ­ψετε τους ασέ­ξουαλ γκα­τζε­τά­κη­δες, που λένε ότι η ιντερ­νε­τική εποχή μας έχει κονιορ­το­ποι­ή­σει τα γνήσια ερωτικά πάθη. Ούτε τους ανέ­ρα­στους πολι­τι­κούς ινστρού­χτο­ρες, που δια­τεί­νο­νται ότι τα μνη­μό­νια αλλά­ζουν τόσο καθο­ρι­στικά τον κόσμο γύρω μας, ώστε γίνο­νται ανάχωμα στα προ­αιώ­νια ελλη­νικά χούγια.

Τρίχες. Οι εκλογές κάθε είδους απο­τε­λού­σαν ανέ­κα­θεν προ­νο­μιακό πεδίο για πρό­σκαι­ρους μεγά­λους έρωτες, σεξουα­λικά ξεσπά­σματα, συζυ­γι­κές παρα­νο­μίες και χαμερπή στιγ­μιαία ερωτικά σμι­ξί­ματα. Οι ιαχές των μικρο­φώ­νων, η αδρε­να­λίνη της πλα­τείας, οι ανθρώ­πι­νες θάλασ­σες που συρ­ρέ­ουν στα σταυ­ρο­δρό­μια, η αναμονή της μεγάλης μάχης, η αίσθηση της καθο­ρι­στι­κής ιστο­ρι­κής στιγμής, οι σημαίες που ανε­μί­ζουν μπροστά στις προ­σω­πο­γρα­φίες των ηγετών, η ταύτιση με τη μάζα που ακο­νί­ζει τα μαχαί­ρια για το μεγάλο γιου­ρούσι ή για την παλ­λαϊκή άμυνα, η θριαμ­βική συνει­δη­το­ποί­ηση της σαρω­τι­κής νίκης ή ο θρήνος της ολο­κλη­ρω­τι­κής ανέλ­πι­δης ήττας, προ­α­ναγ­γέλ­λουν ασφαλώς νέες εποχές, κοι­νω­νι­κές αλλαγές, κυβερ­νη­τι­κές σαρώ­σεις, ταξικές ανα­κα­τα­τά­ξεις, ιδε­ο­λο­γι­κές ηγε­μο­νίες και γυρί­σματα της σελίδας. Μα πριν απ’ όλα τούτα, προ­α­ναγ­γέλ­λουν ένα καλό …..

Ο άνδρας κυνηγός, η γυναίκα αράχνη, ο πρό­θυ­μος αφι­σο­κολ­λη­τής, η παντα­χού παρούσα συνα­γω­νί­στρια, ο άριστος γνώστης των θέσεων, η σαμα­τα­τζού συντρό­φισσα που μπαίνει μέσα στα όλα, ο εξαί­ρε­τος οργα­νω­τής του αρχη­γείου, η πιτσι­ρίκα που σταυ­ρώ­νει σωρούς ψηφο­δελ­τίων, ο χει­ρι­στής του facebook και του twitter του συν­δυα­σμού, η μικρή που του φέρνει τους καφέδες, ο κου­νιά­δος του τάδε υπο­ψή­φιου, η ξαδέρφη του β’ γραμ­μα­τέα της οργά­νω­σης, ο μπρα­τσω­μέ­νος της περι­φρού­ρη­σης, η πολυά­σχολη γραμ­μα­τέας των καθο­δη­γη­τών… όλες οι προ­ε­κλο­γι­κές φυλές τέλος πάντων, που σμίγουν ξαφνικά για λίγες βδο­μά­δες εθε­λο­ντι­κής μάχης ή απλής απα­σχό­λη­σης μέσα στην εκλο­γική παρα­ζάλη, νιώθουν κάτι να τους γαρ­γα­λάει τα σωθικά. Η ψευ­δαί­σθηση της συμ­με­το­χής σε κάτι μεγάλο αλλά και πρό­σκαιρο μαζί, δεν αφήνει ούτε στον άντρα ούτε στη γυναίκα το περι­θώ­ριο της ανα­βο­λής. Οι στιγμές κάνουν επι­τα­κτική την ολο­κλή­ρωση του βιώ­μα­τος, έχοντας πλήρη γνώση ότι το πιθα­νό­τερο είναι πως το μεγα­λο­πρε­πές ερωτικό ξέσπα­σμα που θα γίνει χωρίς πολλά-πολλά, θα τελειώ­σει μαζί με τη μάχη. Θα έχει την τύχη που έχουν τα φυλ­λά­δια και τα πλα­στικά σημαιά­κια μετά το τέλος της συγκέ­ντρω­σης, που γίνο­νται ένας σωρός σκου­πί­δια που μένουν πίσω, καθώς η πλατεία αδειά­ζει και όλοι επι­στρέ­φουν απο­κα­μω­μέ­νοι στα σπίτια τους.

(ένα άρθρο των πρω­τα­γω­νι­στών)