Απάντηση του Γραφείου Τύπου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου σε σημερινή ανακοίνωση της παράταξης «Ανοιχτοί ορίζοντες στο Νότιο Αιγαίο»

Απαι­τεί­ται πο­λι­τι­κό θρά­σος με­γα­τό­νων ή μήπως μνήμη αμοι­βά­δας (;) από εκεί­νους που πι­στεύ­ουν ότι οι πο­λί­τες αυτού του τόπου έχουν υπο­στεί μα­ζι­κή λο­βο­το­μή.

Απαι­τεί­ται πο­λι­τι­κό θρά­σος με­γα­τό­νων για να υπο­τι­μούν με τόση αναί­δεια τη νοη­μο­σύ­νη των πο­λι­τών, που ο δικός τους πο­λι­τι­κός χώρος βύ­θι­σε σε μια πρω­το­φα­νή οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση, υπο­σχό­με­νος  τη δια­γρα­φή των μνη­μο­νί­ων με ένα άρθρο και έναν νόμο.

Απαι­τεί­ται πο­λι­τι­κό θρά­σος και πο­λι­τι­κή χυ­δαιό­τη­τα να επι­κα­λού­νται την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά, ξε­χνώ­ντας ότι απο­τε­λεί δικό τους «επί­τευγ­μα» η κα­τάρ­γη­σή τους, πα­ρα­δί­δο­ντας στους δα­νει­στές ένα ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας ανα­πτυ­ξια­κό κε­κτη­μέ­νο των νη­σιών και μά­λι­στα στο όνομα της δι­καιο­σύ­νης!!!  Πόσο ηθικό αλή­θεια!!!

Να τους θυ­μί­σου­με λοι­πόν  ότι τη συ­γκε­κρι­μέ­νη σε­λί­δα από τα γε­γο­νό­τα εκεί­νης της σκο­τει­νής πε­ριό­δου, την έγρα­ψε ο Γιά­νης (με ένα “ν”). Όταν με έγ­γρα­φό του  προς τους δα­νει­στές, στις 21 Ιου­νί­ου 2015 και με “ερ­γα­λείο” τον κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό που υπο­δαύ­λι­σαν, προ­φα­νώς για να προ­λειαν­θεί το έδα­φος και να πέσει όλο αυτό στα μα­λα­κά,   ο τότε Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης επι­κα­λέ­στη­κε την προ­ώ­θη­ση της δι­καιο­σύ­νης (promote fairness) και τον εξορ­θο­λο­γι­σμό των εξαι­ρέ­σε­ων  (streamline exemptions)   για να αι­τιο­λο­γή­σει την πρό­τα­σή του στον τότε Πρό­ε­δρο της Ευ­ρω­παι­κής Επι­τρο­πής  Jean-Claude Juncker,  για την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά του Αι­γαί­ου.

«As part of efforts to promote fairness, the reform will eliminate discounts including on islands, and streamline exemptions», έγρα­φε ο Γιά­νης στην πρό­τα­σή του στους δα­νει­στές.

Εκεί­νη την αλή­στου μνή­μης μαύρη πε­ρί­ο­δο από την οποία η χώρα και τα νησιά ακόμη πα­λεύ­ουν να ξε­φύ­γουν, ο πο­λι­τι­κός χώρος της Χρύ­σας Κα­ρα­γιάν­νη έδει­ξε στην πράξη πόσο υπο­κρι­τι­κά υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα νησιά και τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα . Ήταν άραγε κι αυτό έκ­φρα­ση του «ηθι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος»;

Αν όντως ήταν προ­συμ­φω­νη­μέ­νη η κα­τάρ­γη­ση, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη,  τότε προς τι η ανά­γκη αι­τιο­λό­γη­σης της πρό­τα­σης κα­τάρ­γη­σης  από τον Βα­ρου­φά­κη, με το επι­χεί­ρη­μα της… δι­καιο­σύ­νης;

Ας βρουν λοι­πόν άλλο αφή­γη­μα, αυτό δεν πεί­θει κα­νέ­ναν. Όπως δεν πεί­θουν κα­νέ­ναν οι συ­νε­χείς πα­ρο­ξυ­σμι­κές προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις κατά του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ούτε η εμ­μο­νι­κή προ­σπά­θεια ακύ­ρω­σης του έργου του, του έργου που έχει κρι­θεί και  απο­τι­μη­θεί με τον πλέον αντι­κει­με­νι­κό τρόπο από τους αρ­μό­διους Ορ­γα­νι­σμούς στο εξω­τε­ρι­κό και εσω­τε­ρι­κό της χώρας,  αλλά  κυ­ρί­ως, από την κοι­νω­νία των νη­σιών μας, μέσα από τους δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς έκ­φρα­σης της βού­λη­σή τους.

Όχι βέ­βαια ότι πε­ρι­μέ­νου­με από τη Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη να σε­βα­στεί τους θε­σμούς. Όχι ότι πε­ρι­μέ­νου­με να σε­βα­στεί την Eurostat, την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, την ΕΛ­ΣΤΑΤ, την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος τους ίδιους τους νό­μους (η απά­ντη­ση  – δι­καιο­λο­γία για τις εκλο­γι­κές της δα­πά­νες, μόνο φαι­δρή μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί).

Και σί­γου­ρα, δεν πε­ρι­μέ­νου­με να σε­βα­στεί τη Δη­μο­κρα­τία. Η στάση της δεί­χνει ότι έχει δυ­σα­νε­ξία στη Δη­μο­κρα­τία, υιο­θε­τώ­ντας φα­σι­στι­κές λο­γι­κές τις οποί­ες υπο­τί­θε­ται ότι κα­τα­δι­κά­ζει.

Διότι είναι πρω­το­φα­νές και σί­γου­ρα δεν είναι υγιές ούτε δεί­χνει ίχνος δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τας, ένας τόπος, ο μό­χθος και η πρό­ο­δος των αν­θρώ­πων του μέσα σε εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λες συν­θή­κες και μέσα από απα­νω­τές κρί­σεις,  να αμ­φι­σβη­τού­νται, να ακυ­ρώ­νο­νται, να μη­δε­νί­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά, απλώς και μόνο για να επι­πλεύ­σει στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο η κα Κα­ρα­γιάν­νη. Η πο­λι­τι­κή σχολή της κα­κο­μοι­ριάς ψά­χνει απε­γνω­σμέ­να αφή­γη­μα και μόνο στη μι­ζέ­ρια μπο­ρεί να το βρει. Αυτή είναι, αυτό μπο­ρεί, μέχρι εκεί φτά­νει.

Στον αντί­πο­δα του δικού της το­ξι­κού, δη­λη­τη­ριώ­δους πα­ρα­λη­ρή­μα­τος που συ­νε­χί­ζε­ται με ύβρεις και προ­σβο­λές, βρί­σκε­ται η κοι­νω­νία του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Απο­φα­σι­σμέ­νη να προ­χω­ρή­σει μπρο­στά και να μην επι­τρέ­ψει ξανά σε μα­θη­τευό­με­νους μά­γους να κά­νουν πάνω της τα πει­ρά­μα­τά τους, ούτε να υλο­ποι­ή­σουν τις φα­ντα­σιώ­σεις τους. Στο όνομα του… «ηθι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος» και του… «promote fairness” φυ­σι­κά!

ΥΓ. Η τε­λευ­ταία πα­ρά­γρα­φος της ανα­κοί­νω­σης της κας Κα­ρα­γιάν­νη βάζει τη σφρα­γί­δα του πο­λι­τι­κού αμο­ρα­λι­σμού. Με την ανα­φο­ρά της στην τρα­γω­δία των Τε­μπών. Αυτό κι αν είναι η πιο απρο­κά­λυ­πτη, η πιο  αναί­σχυ­ντη, η πιο επαί­σχυ­ντη κομ­μα­τι­κή ερ­γα­λειο­ποί­η­ση!

Ντρο­πή…