«Δεν θέλω να πεθάνω»

Οβίδες. Νάρκες. Θραύ­σματα. Εδώ και οκτώ χρόνια, ο φόβος έχει γεμίσει τη ζωή των παιδιών στην ανα­το­λική Ουκρα­νία. Τώρα, με την κλι­μά­κωση της σύγκρου­σης, τα παιδιά είναι πιο φοβι­σμένα από ποτέ. Το να μεγα­λώ­νουν εκεί σημαί­νει ότι δεν είχαν πραγ­μα­τικά την ευκαι­ρία να ανη­συ­χούν για πράγ­ματα που απα­σχο­λούν άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Με τις οικο­γέ­νειές τους, είχαν άλλα πράγ­ματα στο μυαλό τους, όπως πού μπορεί να χρεια­στεί να ανα­ζη­τή­σουν κατα­φύ­γιο σε περί­πτωση εκκέ­νω­σης. «Αν έχεις χρόνο να μαζέ­ψεις τα πράγ­ματά σου, το κάνεις. Αν δεν έχεις χρόνο, απλά τρέχεις. Πάντα ονει­ρευό­μουνα τέρατα και μαύρη άβυσσο. Αλλά το καλύ­τερο όνειρο που είχα ήταν ότι ήμουν σούπερ-ήρωας που βοη­θούσε τον κόσμο. Εύχομαι να μην ονει­ρεύ­ο­μαι αυτά τα τέρατα και τις μαύρες καται­γί­δες…» έλεγε στο ρεπορ­τάζ ένα 12χρονο αγόρι. Η μικρή Βλάντα σε ένα σπα­ρα­κτικό βίντεο που έκανε τον γύρο του δια­δι­κτύου ζητά να στα­μα­τή­σει ο πόλεμος και με δάκρυα στα μάτια λέει «δε θέλω να πεθάνω». Κάθε μέρα, περισ­σό­τερα από μισό εκα­τομ­μύ­ριο παιδιά ζουν, μελε­τούν και παίζουν με φόβο και με κατα­στρο­φι­κές επι­πτώ­σεις στην ψυχο­λο­γική ευη­με­ρία των παιδιών. Εκα­τομ­μύ­ρια παιδιά σχοι­νο­βα­τούν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στις εμπό­λε­μες περιο­χές του πλανήτη. Ο πολι­τι­σμός μας ανέ­χε­ται όσα συμ­βαί­νουν και εθε­λο­τυ­φλεί προ­κλη­τικά για το εάν τα κύρια θύματα του πολέμου είναι τα παιδιά. Τα παιδιά που αδυ­να­τούν να κατα­λά­βουν τι είναι αυτό που οδήγησε στον άγριο πόλεμο, και για ποιο λόγο να βιώνουν τη φρίκη του στο μεγα­λείο της! Ποιος είναι αυτός που μπορεί να δώσει εξη­γή­σεις στις αθώες ψυχές που σημα­δεύ­τη­καν για πάντα, στο τι εστί δίκαιο και τι άδικο και στο γιατί βιώνουν την φρι­κα­λε­ό­τητα του πολέμου; Ας δώσουμε μια απά­ντηση στη Βλάντα από την Μαριού­πολη, που θέλει να τελειώ­σει όλο αυτό γιατί δεν θέλει να πεθάνει, κοι­τώ­ντας την στα μάτια.