Stratfor: Πώς η τρομοκρατία αλλάζει τα εκλογικά δεδομένα στην Ευρώπη

Η τρο­μο­κρα­τι­κή επί­θε­ση στη καρ­διά της Γερ­μα­νί­ας άνοι­ξε το «κα­πά­κι της χύ­τρας» στην γερ­μα­νι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή. Οι αντι­δρά­σεις αλλά και οι εξε­λί­ξεις θα κα­θο­ρί­σουν σε με­γά­λο βαθμό όχι μόνο τη στάση του CDU και της ίδιας της Μέρ­κελ που δέ­χε­ται σκλη­ρή κρι­τι­κή για την πο­λι­τι­κή των «ανοι­κτών θυρών», αλλά συ­νο­λι­κά την προ­ε­κλο­γι­κή ατζέ­ντα της Ευ­ρώ­πης που ετοι­μά­ζε­ται να ει­σέλ­θει στη χρο­νιά του «δρά­κου»…

Οπως επι­ση­μαί­νει στην ανά­λυ­σή του το Stratfor, καθώς πλη­σιά­ζου­με προς τις γερ­μα­νι­κές βου­λευ­τι­κές εκλο­γές, οι οποί­ες θα διε­ξα­χθούν τον Σε­πτέμ­βριο ή τον Οκτώ­βριο η Μέρ­κελ μπαί­νει στο στό­χα­στρο από τους πο­λι­τι­κούς της αντι­πά­λους και η ίδια απα­ντά με μια στρο­φή… και ένα νέο «σκλη­ρό δόγμα» για την με­τα­νά­στευ­ση.

Εκτο­ξεύ­ε­ται η ακρο­δε­ξιά στη Γερ­μα­νία

Το ακρο­δε­ξιό κόμμα Εναλ­λα­κτι­κή για τη Γερ­μα­νία (ΑfD) έχει ήδη προ­ε­τοι­μά­σει το έδα­φος για να υπο­στη­ρί­ξει ότι η Μέρ­κελ δεν κα­τά­φε­ρε να προ­στα­τεύ­σει Γερ­μα­νούς πο­λί­τες: Αμέ­σως μετά το πε­ρι­στα­τι­κό στο Βε­ρο­λί­νο, η αρ­χη­γός του AfD Φρά­ου­κε Πέτρι ανα­κοί­νω­σε ότι η από­φα­ση της Μέρ­κελ να δια­τη­ρή­σει τα σύ­νο­ρα ανοι­χτά έβλα­ψε την εθνι­κή ασφά­λεια της Γερ­μα­νί­ας. Τα πο­σο­στά του AfD έχουν αυ­ξη­θεί από τότε που η Μέρ­κελ επέ­λε­ξε τον Αύ­γου­στο του 2015 να επι­τρέ­ψει σε Σύ­ρους πρό­σφυ­γες να υπο­βά­λουν αί­τη­ση για άσυλο στη Γερ­μα­νία. Πριν από την ανα­κοί­νω­ση, η στή­ρι­ξη προς το AfD βρι­σκό­ταν κοντά στο 4%. Από τότε, κι­νεί­ται στις δη­μο­σκο­πή­σεις κοντά στο 12% με 13%. Το κόμμα έχει ισχυ­ρές επι­δό­σεις και στις το­πι­κές εκλο­γές, ει­δι­κά στον Νότο της χώρας. Τους τε­λευ­ταί­ους μήνες όμως, η στή­ρι­ξη προς το κόμμα είχε ατο­νί­σει, εν μέσω δια­μα­χών για την ηγε­σία και ενώ δυ­σκο­λευό­ταν να διευ­ρύ­νει τη ρη­το­ρι­κή του πέρα από τη με­τα­νά­στευ­ση.

Μετά την επί­θε­ση στο Βε­ρο­λί­νο η δη­μο­τι­κό­τη­τα του γερ­μα­νι­κού ξε­νο­φο­βι­κού, αντι­με­τα­να­στευ­τι­κού κόμ­μα­τος Εναλ­λα­κτι­κή για την Γερ­μα­νία (AfD) ενι­σχύ­θη­κε ση­μα­ντι­κά και συ­γκέ­ντρω­σε πο­σο­στό άνω του 15% στην πρό­θε­ση ψήφου

Αν υπάρ­ξουν νέες επι­θέ­σεις οι Γερ­μα­νοί θα πάνε στις κάλ­πες -μια πι­θα­νό­τη­τα που δεν μπο­ρεί να απο­κλει­στεί- με το AfD να είναι ισχυ­ρό και να έχει πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­και­ρί­ες να επε­κτεί­νει την εκλο­γι­κή του βάση. Ανε­ξάρ­τη­τα από την επί­δο­σή του στις εκλο­γές του 2017, η άνο­δός του θα επη­ρε­ά­σει το γερ­μα­νι­κό πο­λι­τι­κό φάσμα, καθώς τα υπό­λοι­πα κόμ­μα­τα ανα­ζη­τούν να αντα­γω­νι­στούν μαζί του.

O εσω­τε­ρι­κός εχθρός

Η ακρο­δε­ξιά δεν είναι η μόνη απει­λή που αντι­με­τω­πί­ζει η Μέρ­κελ. Ορι­σμέ­νοι από τους συμ­μά­χους της εντός του Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος και του αδελ­φού κόμ­μα­τός του στη Βαυα­ρία, της Χρι­στια­νι­κής Κοι­νω­νι­κής Ένω­σης (CSU), έχουν ζη­τή­σει αυ­στη­ρό­τε­ρους με­τα­να­στευ­τι­κούς κα­νό­νες. Αν και η κυ­βέρ­νη­ση της Μέρ­κελ έχει σκλη­ρύ­νει τη στάση της απέ­να­ντι στους με­τα­νά­στες -για πα­ρά­δειγ­μα, πε­ριο­ρί­ζο­ντας την πρό­σβα­ση των με­τα­να­στών σε επι­δό­μα­τα και επι­σπεύ­δο­ντας τις απε­λά­σεις όσων δεν παίρ­νουν άσυλο-, το CSU έχει απαι­τή­σει την ει­σα­γω­γή πο­σο­στώ­σε­ων για τους αι­τού­ντες άσυλο. Μέχρι τώρα, η Μέρ­κελ έχει αρ­νη­θεί να ικα­νο­ποι­ή­σει την απαί­τη­ση αυτή. Το κόμμα θα ήθελε επί­σης πιο αυ­στη­ρούς ελέγ­χους στα σύ­νο­ρα και τη δη­μιουρ­γία ει­δι­κών ζωνών, όπου οι αι­τού­ντες άσυλο θα κρα­τού­νται για αξιο­λό­γη­ση προ­τού λά­βουν άδεια να μπουν στη χώρα.

Την ημέρα μετά την επί­θε­ση του Βε­ρο­λί­νου, ο αρ­χη­γός του CSU Χορστ Ζε­ε­χό­φερ ανέ­φε­ρε ότι η Γερ­μα­νία πρέ­πει να επα­νε­ξε­τά­σει τις πο­λι­τι­κές άμυ­νας και με­τα­νά­στευ­σης. Αντι­μέ­τω­πη με τον σκλη­ρό αντα­γω­νι­σμό από το AfD και την αμ­φι­σβή­τη­ση εντός του κόμ­μα­τός της, η Μέρ­κελ βρί­σκε­ται υπό με­γά­λη πίεση να σκλη­ρύ­νει τις πο­λι­τι­κές της ενό­ψει των εκλο­γών.

Τα γερ­μα­νι­κά κόμ­μα­τα της αρι­στε­ράς και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, τα οποία τεί­νουν να κα­λω­σο­ρί­ζουν τους με­τα­νά­στες, θα έχουν δυ­σκο­λία να προ­σαρ­μο­στούν στο με­τα­βαλ­λό­με­νο πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Καθώς το πα­ρα­δο­σια­κό κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό κόμμα της χώρας, οι Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, έχουν χάσει έδα­φος τα τε­λευ­ταία χρό­νια, άλλα κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά κόμ­μα­τα όπως οι Πρά­σι­νοι ανε­βαί­νουν στις δη­μο­σκο­πή­σεις. Αλλά τα κόμ­μα­τα αυτά θα δυ­σκο­λευ­τούν να πεί­σουν τους ψη­φο­φό­ρους ότι η Γερ­μα­νία θα μεί­νει ανοι­χτή για τους ξέ­νους και πιο ασφα­λής.

Η πε­ρί­φρα­ξη της ηπεί­ρου

Οι επι­πτώ­σεις από την επί­θε­ση στο Βε­ρο­λί­νο δεν θα πε­ριο­ρι­στούν στη Γερ­μα­νία. Η κυ­βέρ­νη­ση της Μέρ­κελ πιέ­ζει για με­γα­λύ­τε­ρη συ­νερ­γα­σία στην άμυνα και την ασφά­λεια στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Στον από­η­χο των πρό­σφα­των επι­θέ­σε­ων στη Γαλ­λία, στο Βέλ­γιο και στη Γερ­μα­νία και εν μέσω αυ­ξα­νό­με­νης αβε­βαιό­τη­τας για το μέλ­λον του ΝΑΤΟ, η άμυνα και η ασφά­λεια θα είναι πι­θα­νό­τα­τα δύο από τις λί­γους το­μείς όπου μπο­ρεί να βρε­θεί συ­ναί­νε­ση στο μπλοκ των 28.

Το εν­δια­φέ­ρον της Γερ­μα­νί­ας για την εξα­σφά­λι­ση ευ­ρω­παϊ­κής συ­νερ­γα­σί­ας στα θέ­μα­τα αυτά θα με­γα­λώ­σει, όπως και η στή­ρι­ξή της για πιο αυ­στη­ρούς ελέγ­χους στα εξω­τε­ρι­κά σύ­νο­ρα του μπλοκ. Η Ευ­ρώ­πη θα μπο­ρού­σε να κλεί­σει τις πόρ­τες της κατά μήκος των κύ­ριων με­τα­να­στευ­τι­κών μο­νο­πα­τιών. Τον τε­λευ­ταίο ενά­μι­ση χρόνο, αρ­κε­τές χώρες που βρί­σκο­νται πάνω στα μο­νο­πά­τια αυτά έχουν ει­σα­γά­γει αυ­στη­ρό­τε­ρα μέτρα στα σύ­νο­ρα, σε μια προ­σπά­θεια να πε­ριο­ρί­σουν τις ροές με­τα­να­στών μέσα από τα εδάφη τους. Αν και η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση θα ήθελε τα μέλη της Ε.Ε. να άρουν στα­δια­κά τους ελέγ­χους αυ­τούς, δεν θα είναι εύ­κο­λο να τα πεί­σει.

Ένα μέρος του προ­βλή­μα­τος είναι η πε­ριο­ρι­σμέ­νη επιρ­ροή που έχει η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση στις χώρες από τις οποί­ες προ­έρ­χο­νται οι με­τα­νά­στες και από τις οποί­ες τα­ξι­δεύ­ουν. Στο κε­ντρι­κό με­σο­γεια­κό μο­νο­πά­τι που συν­δέ­ει τη Βό­ρεια Αφρι­κή με τη Νότια Ιτα­λία για πα­ρά­δειγ­μα, δεν υπάρ­χουν πολλά που μπο­ρούν να κά­νουν οι Βρυ­ξέλ­λες για να στα­μα­τή­σουν τους οι­κο­νο­μι­κούς με­τα­νά­στες της Υπο­σα­χά­ριας Αφρι­κής από το να τα­ξι­δεύ­ουν προς τα βό­ρεια μέσω της Λι­βύ­ης. Κατά συ­νέ­πεια, η Ιτα­λία πι­θα­νό­τα­τα θα συ­νε­χί­σει να ση­κώ­νει το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος στο με­τα­να­στευ­τι­κό το 2017. Αν και η Ρώμη θα ζη­τή­σει με­γα­λύ­τε­ρη αλ­λη­λεγ­γύη από τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους της, οι εκ­κλή­σεις της δεν θα βρουν αντα­πό­κρι­ση.

Δεν υπάρ­χουν πολλά που μπο­ρούν να κά­νουν οι χώρες στη Βό­ρεια και Ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη για να βοη­θή­σουν την Ιτα­λία και έχουν συ­στη­μα­τι­κά αγνο­ή­σει τα σχέ­δια της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής για δια­μοι­ρα­σμό των με­τα­να­στών σε όλο το μπλοκ. Η κα­τά­στα­ση στο ανα­το­λι­κό με­σο­γεια­κό μο­νο­πά­τι που συν­δέ­ει την Τουρ­κία με την Ελ­λά­δα, που έχει στα­θε­ρο­ποι­η­θεί για την ώρα, μπο­ρεί να επι­δει­νω­θεί.

Η Άγκυ­ρα ακο­λου­θεί τη συμ­φω­νία στην οποία κα­τέ­λη­ξε με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση για τον πε­ριο­ρι­σμό των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών στην Ευ­ρώ­πη. Αλλά οι επερ­χό­με­νες εκλο­γές σε ση­μα­ντι­κά κράτη-μέλη της Ε.Ε., με­τα­ξύ των οποί­ων η Γαλ­λία και η Ολ­λαν­δία, δεν θα επι­τρέ­ψουν στο μπλοκ να εκ­πλη­ρώ­σει την υπό­σχε­σή του να πα­ρα­χω­ρή­σει ελεύ­θε­ρη με­τα­κί­νη­ση χωρίς βίζα για τους Τούρ­κους, ένα ση­μείο-κλει­δί για τη συμ­φω­νία.

Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, οι εντά­σεις αυ­ξά­νο­νται ανά­με­σα στην Ελ­λά­δα και τους πι­στω­τές της, οι οποί­οι έχουν κα­τη­γο­ρή­σει την Αθήνα ότι εφαρ­μό­ζει πο­λι­τι­κές που δεν ευ­θυ­γραμ­μί­ζο­νται με τις απαι­τή­σεις του προ­γράμ­μα­τος διά­σω­σης. Αν και η Αθήνα πι­θα­νό­τα­τα θα ξε­πε­ρά­σει τη δια­μά­χη, μια πο­λι­τι­κή κρίση στην Ελ­λά­δα θα πε­ριο­ρί­σει τη δυ­να­τό­τη­τά της και την προ­θυ­μία της να συ­ντο­νί­σει τις με­τα­να­στευ­τι­κές της πο­λι­τι­κές με την Άγκυ­ρα και τις Βρυ­ξέλ­λες.

Το πρό­σφα­το μπα­ράζ επι­θέ­σε­ων σε όλη την Ευ­ρώ­πη θα δια­μορ­φώ­σει τις προ­ε­κλο­γι­κές κα­μπά­νιες. Η ασφά­λεια θα είναι στο επί­κε­ντρο στους δύο γύ­ρους των προ­ε­δρι­κών εκλο­γών στη Γαλ­λία, τον Απρί­λιο και τον Μάιο.

Τα πιο δη­μο­φι­λή γαλ­λι­κά κόμ­μα­τα -το συ­ντη­ρη­τι­κό ρε­που­μπλι­κα­νι­κό κόμμα και το εθνι­κι­στι­κό Εθνι­κό Μέ­τω­πο- θα επι­διώ­ξουν τη στή­ρι­ξη ενός εκλο­γι­κού σώ­μα­τος που φο­βά­ται τη σύν­δε­ση ανά­με­σα στη με­τα­νά­στευ­ση και την τρο­μο­κρα­τία. Ανε­ξάρ­τη­τα από το ποιο κόμμα θα κερ­δί­σει, η επό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση στο Πα­ρί­σι πι­θα­νό­τα­τα θα ασκή­σει κρι­τι­κή στη συμ­φω­νία του Σέν­γκεν, η οποία κα­ταρ­γεί τους συ­νο­ρια­κούς ελέγ­χους και θα ει­σα­γά­γει πιο αυ­στη­ρές με­τα­να­στευ­τι­κές πο­λι­τι­κές.

Η Ολ­λαν­δία προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για βου­λευ­τι­κές εκλο­γές τον Μάρ­τιο. Το ξε­νο­φο­βι­κό Κόμμα της Ελευ­θε­ρί­ας προη­γεί­ται αυτή τη στιγ­μή στις δη­μο­σκο­πή­σεις. Ακόμα και αν τα εθνι­κι­στι­κά και αντι­με­τα­να­στευ­τι­κά κόμ­μα­τα της Ευ­ρώ­πης δεν κα­τα­φέ­ρουν να σχη­μα­τί­σουν κυ­βερ­νή­σεις, η αυ­ξα­νό­με­νη δη­μο­τι­κό­τη­τά τους θα ανα­γκά­σει τους πιο με­τριο­πα­θείς αντι­πά­λους τους να με­τα­το­πί­σουν την ατζέ­ντα τους, για να μη χά­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρες ψή­φους.

thetoc,gr