Γ.Κατρούγκαλος για τη “δ” : «Οι πολιτικές των Μνημονίων ουσιαστικά έχουν θέσει την Ελλάδα εκτός Ευρώπης»

Της

Ρένας Παυ­λά­κη – Δια­κί­δη

Επι­κοι­νω­νια­κό παι­χνί­δι της κυ­βέρ­νη­σης χα­ρα­κτη­ρί­ζει την συ­ζή­τη­ση περί εξό­δου από το Μνη­μό­νιο ο Ευ­ρω­βου­λευ­τής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, συ­νταγ­μα­το­λό­γος κ. Γιώρ­γος Κα­τρού­γκα­λος, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην “δ” και εξη­γεί πως το αί­τη­μα για εξα­σφά­λι­ση προ­λη­πτι­κής πί­στω­σης από τους δα­νει­στές,  ανα­γκα­στι­κά θα συ­νο­δεύ­ε­ται από όρους αι­ρε­σι­μό­τη­τας, άρα νέο Μνη­μό­νιο.

Δη­λώ­νει ότι η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα κα­ταρ­γή­σει τους εκτε­λε­στι­κούς νό­μους των Μνη­μο­νί­ων που εξα­θλί­ω­σαν την χώρα, ενώ στο εν­δε­χό­με­νο τα κέ­ντρα εξου­σί­ας να επι­διώ­ξουν να προ­κα­λέ­σουν ασφυ­ξία στην κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς, ση­μειώ­νει πως «είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει ένα μα­ζι­κό, λαϊκό κί­νη­μα που θα αντι­δρά­σει σε πα­ρό­μοιες με­θο­δεύ­σεις και θα μας επι­τρέ­ψει να κυ­βερ­νιό­μα­στε όπως θέ­λου­με, και όχι όπως μας υπα­γο­ρεύ­ουν».

Για την δια­γρα­φή μέ­ρους του χρέ­ους,  ανα­φέ­ρει ότι η συ­ναι­νε­τι­κή λύση είναι η κα­λύ­τε­ρη, εάν όμως οι δα­νει­στές επι­λέ­ξουν την αδιαλ­λα­ξία και τις μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες, υπάρ­χουν ισχυ­ρά νο­μι­κά όπλα με βάση το Διε­θνές Δί­καιο, που μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει η Ελ­λά­δα.

Για την κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας, ο κ. Κα­τρού­γκα­λος δη­λώ­νει πως όσοι ονει­ρεύ­ο­νται –ή προ­τεί­νουν- πα­ρό­μοια σε­νά­ρια «με­γά­λου συ­να­σπι­σμού» πρα­κτι­κά απο­σκο­πούν στο να ευ­νου­χί­σουν το ρι­ζο­σπα­στι­κό δυ­να­μι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να τον εν­σω­μα­τώ­σουν στο πα­λαιο­κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα της δια­πλο­κής.

Η ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ:

• Η κυ­βέρ­νη­ση υπο­στη­ρί­ζει ότι “ο κύβος ερ­ρί­φθη” μετά τη συ­νά­ντη­ση Λα­γκάρντ – Χαρ­δού­βε­λη και ότι η χώρα οδεύ­ει στην έξοδο από το Μνη­μό­νιο. Το ερώ­τη­μα που τί­θε­ται είναι αν η έξο­δος είναι πραγ­μα­τι­κή ή αν απλώς το Μνη­μό­νιο θα αλ­λά­ξει όνομα.

Εφό­σον η κυ­βέρ­νη­ση δεν αλ­λά­ζει το κα­τα­στρο­φι­κό μείγ­μα πο­λι­τι­κής λι­τό­τη­τας που εφαρ­μό­ζει και δεν κα­ταρ­γεί τους εκτε­λε­στι­κούς νό­μους του Μνη­μο­νί­ου, συ­νε­χί­ζει να το εφαρ­μό­ζει. Ήδη, μετά την αντί­δρα­ση των αγο­ρών στις πε­ρί­φη­μες δη­λώ­σεις περί τέ­λους των μνη­μο­νί­ων,  έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει στρο­φή 180 μοι­ρών και ζητά την εξα­σφά­λι­ση προ­λη­πτι­κής πί­στω­σης από τους δα­νει­στές μας, πράγ­μα που ανα­γκα­στι­κά θα συ­νο­δεύ­ε­ται από όρους αι­ρε­σι­μό­τη­τας, άρα νέο μνη­μό­νιο. Πρό­κει­ται, συ­νε­πώς, για ένα ακόμη παι­χνί­δι επι­κοι­νω­νί­ας χωρίς ουσία, όπως άλ­λω­στε και η γε­νι­κό­τε­ρη ιστο­ρία του success story, στο οποίο εντάσ­σε­ται.

• Η κυ­βέρ­νη­ση υπο­στη­ρί­ζει ότι η έξο­δος από το Μνη­μό­νιο στε­ρεί την βα­σι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και γι’ αυτό αντι­δρά αρ­νη­τι­κά στις θε­τι­κές εξε­λί­ξεις. Τι απα­ντά­τε σ’ αυτό;

Για τους λό­γους που σας εξέ­θε­σα προη­γου­μέ­νως,  η ουσία της πο­λι­τι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η κα­τάρ­γη­ση των εκτε­λε­στι­κών νόμων των Μνη­μο­νί­ων, που απο­τε­λούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ένα πλή­ρες  σχέ­διο με­τα­σχη­μα­τι­σμού της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας σε νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κα­τεύ­θυν­ση. Η πλή­ρης ευ­ε­λι­ξία στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, η κα­τάρ­γη­ση των δι­καιω­μά­των του ατο­μι­κού και συλ­λο­γι­κού ερ­γα­τι­κού δι­καί­ου, η απο­σά­θρω­ση των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών, ιδίως στην υγεία και στην εκ­παί­δευ­ση, η κα­τάρ­γη­ση του οκτά­ω­ρου και της ανά­παυ­σης στις Κυ­ρια­κές, είναι με­ρι­κά από τα κε­φά­λαια του σχε­δί­ου αυτού. Για ποια έξοδο από το μνη­μό­νιο μας μι­λούν, όταν όλα αυτά τα έχουν υιο­θε­τή­σει ως ανα­πό­σπα­στα τμή­μα­τα της δικής τους πο­λι­τι­κής;

• Η αντί­δρα­ση των αγο­ρών τις τε­λευ­ταί­ες μέρες, στη φι­λο­λο­γία περί εξό­δου από το Μνη­μό­νιο, κατά μία ερ­μη­νεία, ήταν ένα μή­νυ­μα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εφό­σον γίνει κυ­βέρ­νη­ση. Δε­δο­μέ­νου ότι αυτό απο­τε­λεί και ένα πραγ­μα­τι­κά  κρί­σι­μο ζή­τη­μα, ποια εκτι­μά­τε ότι θα είναι η στάση των σκλη­ρών της Ευ­ρω­ζώ­νης  απέ­να­ντι σε μια κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και στα όσα εξαγ­γέλ­λει;

Είναι πολύ πι­θα­νό αυτό που υπαι­νίσ­σε­στε. Τα κέ­ντρα εξου­σί­ας, δη­λα­δή, που προ­σπα­θούν με νύχια και με δό­ντια να κρα­τή­σουν το πα­λαιο­κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα στην εξου­σία στην Ελ­λά­δα, να επι­διώ­ξουν να προ­κα­λέ­σουν ασφυ­ξία στην κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς. Και, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον δεν επι­τρέ­πει μα­γι­κές λύ­σεις. Για τον σκοπό αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει ένα μα­ζι­κό, λαϊκό κί­νη­μα που θα αντι­δρά­σει σε πα­ρό­μοιες με­θο­δεύ­σεις και θα μας επι­τρέ­ψει να κυ­βερ­νιό­μα­στε όπως θέ­λου­με, και όχι όπως μας υπα­γο­ρεύ­ουν.

• Τι θα συμ­βεί στην – όχι και τόσο απί­θα­νη –  πε­ρί­πτω­ση που οι δα­νει­στές αρ­νη­θούν τη δια­γρα­φή μέ­ρους του χρέ­ους; Υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα μο­νο­με­ρούς δια­γρα­φής και ποιες θα είναι οι συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας κί­νη­σης, εφό­σον γίνει;  Γε­νι­κό­τε­ρα, υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα νο­μι­κής δια­γρα­φής του χρέ­ους;

Η ιδα­νι­κή  λύση για την κα­τάρ­γη­ση του με­γα­λύ­τε­ρου τμή­μα­τος του χρέ­ους θα ήταν οι δα­νει­στές να δε­χθούν μια συ­ναι­νε­τι­κή λύση δια­γρα­φής του, στο πρό­τυ­πο της δια­γρα­φής του χρέ­ους της Γερ­μα­νί­ας από την Διε­θνή Διά­σκε­ψη του Λον­δί­νου του 1953. Και τούτο γιατί το χρέος δεν απο­τε­λεί μόνο ελ­λη­νι­κή εθνι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα, ούτε καν κοινό πρό­βλη­μα όλων των χωρών της πε­ρι­φέ­ρειας. Η συ­νέ­χι­ση της ση­με­ρι­νής κα­τά­στα­σης, της συσ­σώ­ρευ­σης δη­λα­δή ελ­λειμ­μά­των στο Νότο της Ευ­ρώ­πης, που αντι­κρύ­ζουν τα πλε­ο­νά­σμα­τα που συ­γκε­ντρώ­νει η Γερ­μα­νία και οι σύμ­μα­χοι της, ου­σια­στι­κά υπο­νο­μεύ­ει με­σο­πρό­θε­σμα την ίδια τη συ­νο­χή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Γιατί όμως οι δα­νει­στές να δε­χθούν μια πα­ρό­μοια λύση, εφό­σον μέχρι σή­με­ρα απο­κλεί­ουν με τον πιο κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό τρόπο πα­ρό­μοιο εν­δε­χό­με­νο; Μα ακρι­βώς γιατί η αδιαλ­λα­ξία τους μπο­ρεί να οδη­γή­σει στο να μην πά­ρουν πίσω τί­πο­τα από τα οφει­λό­με­να, εάν η χώρα μας απο­φα­σί­σει να ασκή­σει τα δι­καιώ­μα­τα της, σύμ­φω­να με το διε­θνές δί­καιο. Η συ­ναι­νε­τι­κή λύση είναι η κα­λύ­τε­ρη, εάν όμως επι­λέ­ξουν την αδιαλ­λα­ξία και τις μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες οι δα­νει­στές, κάθε άλλο παρά νο­μι­κά άο­πλοι δεν θα εί­μα­στε. Οι δύο βα­σι­κές νο­μι­κές κα­τα­σκευ­ές σχε­τι­κά είναι η «κα­τά­στα­ση ανά­γκης» και η θε­ω­ρία του «επο­νεί­δι­στου» ή «απε­χθούς» χρέ­ους (“odious debt”). Σύμ­φω­να με την τε­λευ­ταία η άρ­νη­ση πλη­ρω­μής δεν ανά­γε­ται σε αδυ­να­μία απο­πλη­ρω­μής, αλλά στην επί­κλη­ση του αντι­δη­μο­κρα­τι­κού ή κα­τα­χρη­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα του χρέ­ους. Έτσι έγινε -με πρω­το­βου­λία των ΗΠΑ- η δια­γρα­φή του επί Χου­σε­ΐν χρέ­ους του Ιράκ, αλλά και η κατά τα τρία τέ­ταρ­τα απο­μεί­ω­ση του χρέ­ους του Ιση­με­ρι­νού, βάσει των πο­ρι­σμά­των Διε­θνούς Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου.

• Με αφορ­μή τις επα­φές του Αλέξη Τσί­πρα στο εξω­τε­ρι­κό αλλά και στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας, πολ­λοί ισχυ­ρί­ζο­νται ότι “έβαλε πολύ νερό στο κρασί του”, προ­κει­μέ­νου να γίνει κυ­βέρ­νη­ση. Ο ση­με­ρι­νός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι ένα αρι­στε­ρό ή ένα κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό κόμμα;

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι ένα αρι­στε­ρό κόμμα, με συ­νι­στώ­σες που φτά­νουν μέχρι αυτό που συ­νη­θί­ζου­με να απο­κα­λού­με κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά. Να προ­σθέ­σω μόνον ότι πολ­λοί από τους εχθρούς του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που σή­με­ρα εμ­φα­νί­ζο­νται ως με­ταρ­ρυθ­μι­στές ή κε­ντρο­α­ρι­στε­ροί, δεν είναι τί­πο­τα από τα δύο.  Είναι κα­θα­ροί, βέροι νε­ο­δε­ξιοί. Ακρι­βώς για το λόγο αυτό χρη­σι­μο­ποιού­νται ως ανά­χω­μα στην άνοδο της αρι­στε­ράς.

 

«Η προ­ο­πτι­κή μιας
κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως κα­τα­λύ­της
που θα προ­κα­λέ­σει ένα ντό­μι­νο αλ­λα­γής των κοι­νω­νι­κών
συ­σχε­τι­σμών σε όλη την Ευ­ρώ­πη»

• Οι θέ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βρί­σκουν απή­χη­ση στο εξω­τε­ρι­κό; Και τι θα μπο­ρού­σε να ση­μα­το­δο­τή­σει για την ση­με­ρι­νή Ευ­ρώ­πη της ύφε­σης της λι­τό­τη­τας και της ανερ­γί­ας,  η εν­δε­χό­με­νη ανά­δει­ξή του στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας;

Ό,τι και να γίνει, εί­μα­στε ο κα­θρέ­φτης του μέλ­λο­ντος της Ευ­ρώ­πης. Μας προ­γραμ­μά­τι­ζαν για πει­ρα­μα­τό­ζωα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Τώρα που το πεί­ρα­μα των μνη­μο­νί­ων απέ­τυ­χε, η προ­ο­πτι­κή μιας κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως κα­τα­λύ­της που θα προ­κα­λέ­σει ένα ντό­μι­νο αλ­λα­γής των κοι­νω­νι­κών συ­σχε­τι­σμών σε όλη την Ευ­ρώ­πη.

• Πρό­σφα­τα ο  Ευ­ρω­παί­ος  Επί­τρο­πος κ. Κα­τάι­νεν απά­ντη­σε σε ερώ­τη­σή σας ως προς την εφαρ­μο­γή των μνη­μο­νί­ων στη Ελ­λά­δα, ότι δεν υπάρ­χει έδα­φος εφαρ­μο­γής το ευ­ρω­παϊ­κό δί­καιο, ούτε ισχύ­ει για εμάς  ο Χάρ­της Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Τι ση­μαί­νει πο­λι­τι­κά αυτή η δή­λω­ση, η οποία  στην Ελ­λά­δα υπο­βαθ­μί­στη­κε;

Ση­μαί­νει δύο πράγ­μα­τα: Πρώ­τον, ότι ακόμη και οι πρω­τερ­γά­τες των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών ανα­γνω­ρί­ζουν ότι βρί­σκο­νται σε προ­φα­νή αντί­θε­ση με τα θε­με­λιώ­δη δι­καιώ­μα­τα που προ­στα­τεύ­ει το ευ­ρω­παϊ­κό δί­καιο. Δεύ­τε­ρον, ότι οι πο­λι­τι­κές αυτές ου­σια­στι­κά έχουν θέσει τη χώρα μας εκτός Ευ­ρώ­πης και την έχουν απο­ξε­νώ­σει από τις εγ­γυ­ή­σεις του κοι­νού ευ­ρω­παϊ­κού νο­μι­κού πο­λι­τι­σμού.

Κι εδώ θέλω να το­νί­σω ότι η ερώ­τη­ση μου είχε ως αφορ­μή πρό­σφα­τη έκ­θε­ση του ει­δι­κού ει­ση­γη­τή  των Ηνω­μέ­νων Εθνών Σέφας Λού­μι­να  η οποία δια­πι­στώ­νει ότι τα μέτρα λι­τό­τη­τας που λαμ­βά­νει η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση στο πλαί­σιο του προ­γράμ­μα­τος δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής υπο­βαθ­μί­ζουν την προ­στα­σία θε­με­λιω­δών δι­καιω­μά­των που προ­στα­τεύ­ο­νται από Διε­θνείς Συμ­βά­σεις  των ΗΕ, αλλά και από το Χάρτη Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των της ΕΕ. Η έκ­θε­ση συ­στή­νει στους  δα­νει­στές να μην πα­ρέ­χουν βο­ή­θεια υπό όρους άσκη­σης πα­ρεμ­βα­τι­κών και τα­πει­νω­τι­κών πο­λι­τι­κών που υπο­νο­μεύ­ουν την ανά­πτυ­ξη και τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Κυ­βέρ­νη­ση και ΕΕ έγρα­ψαν στα παλιά τους πα­πού­τσια τις εκ­κλή­σεις του ΟΗΕ. Όταν ήρθε η γε­νι­κό­τε­ρη έκ­θε­ση του κ. Λού­μι­να ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου Δι­καιω­μά­των των ΗΕ η χώρα μας δεν την ψή­φι­σε. Όπως δεν ψή­φι­σε, δύο εβδο­μά­δες νω­ρί­τε­ρα, την από­φα­ση της Γε­νι­κής Συ­νέ­λευ­σης των ΗΕ ενα­ντί­ον των διε­θνών οίκων και την σύ­ντα­ξη μιας διε­θνούς συν­θή­κης για την δί­καιη ανα­διάρ­θρω­ση χρέ­ους των υπερ­χρε­ω­μέ­νων κρα­τών.

• Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα πλη­θαί­νουν οι φωνές υπέρ μιας κυ­βέρ­νη­σης εθνι­κής ενό­τη­τας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα μπο­ρού­σε να συμ­με­τέ­χει και υπό ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Υπάρ­χουν εθνι­κά θέ­μα­τα στα οποία είναι δυ­να­τή –και μά­λι­στα επι­βε­βλη­μέ­νη- η συ­νερ­γα­σία όλων των κομ­μά­των. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα η διεκ­δί­κη­ση των γερ­μα­νι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων. Η ομάδα ευ­ρω­βου­λευ­τών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μετά από πρό­τα­ση του Μα­νώ­λη Γλέ­ζου, πράγ­μα­τι πέ­τυ­χε τη συ­νερ­γα­σία όλων σχε­δόν των Ελ­λή­νων Ευ­ρω­βου­λευ­τών γύρω από το στόχο αυτό.

Για τα πε­ρισ­σό­τε­ρα όμως θέ­μα­τα, ιδίως αυτά που αφο­ρούν την οι­κο­νο­μία και τους θε­σμούς, οι δια­φο­ρές με­τα­ξύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας είναι αξε­πέ­ρα­στες. Όσοι ονει­ρεύ­ο­νται –ή προ­τεί­νουν- πα­ρό­μοια σε­νά­ρια «με­γά­λου συ­να­σπι­σμού» πρα­κτι­κά απο­σκο­πούν στο να ευ­νου­χί­σουν το ρι­ζο­σπα­στι­κό δυ­να­μι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να τον εν­σω­μα­τώ­σουν στο πα­λαιο­κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα της δια­πλο­κής.

• Πόσο πι­θα­νή θε­ω­ρεί­τε την επα­νά­λη­ψη μιας κυ­βερ­νη­τι­κής λύσης ανά­λο­γης με εκεί­νης της κυ­βέρ­νη­σης Πα­πα­δή­μου, προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί η προ­σφυ­γή στις κάλ­πες;

Αδύ­να­τη. Όχι μόνο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα αντι­στα­θεί σθε­να­ρά σε κάθε πα­ρό­μοια προ­ο­πτι­κή, αλλά και το σύ­νο­λο σχε­δόν του ελ­λη­νι­κού λαού απορ­ρί­πτει, θεωρώ, πα­ρό­μοιες λύ­σεις που στε­ρού­νται εντε­λώς δη­μο­κρα­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης.