Προβλήµατα στα λιµάνια 77 νησιών

«Ναρ­κο­θε­τη­μένα» με εκα­το­ντά­δες προ­βλή­ματα, που δυνη­τικά μπορούν να προ­κα­λέ­σουν σοβα­ρό­τα­τες κρίσεις αλλά και ατυ­χή­ματα, είναι τα λιμάνια των ελλη­νι­κών νησιών. Η απα­ρά­δε­κτη κατά­σταση στη Σαμο­θράκη έφερε στο φως, για άλλη μία φορά, τις σοβα­ρό­τα­τες ανε­πάρ­κειες στα ελλη­νικά λιμάνια. Από τον Μάρτιο του 2018 η Πανελ­λή­νια Ενωση Πλοιάρ­χων Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού (ΠΕΠΕΝ) έχει προει­δο­ποι­ή­σει επι­σή­μως και ενδε­λε­χώς για τα σοβα­ρό­τατα αυτά ζητή­ματα ενώπιον των οποίων η ελλη­νική πολι­τεία έχει πρα­κτικά αδρα­νή­σει. Η τελευ­ταία έμοιαζε να έχει εγκα­τα­λεί­ψει στην τύχη του ένα μεγάλο μέρος νησιω­τών, αλλά και ξένων επι­σκε­πτών που ανά πάσα στιγμή απει­λού­νται με διακοπή της ακτο­πλοϊ­κής σύν­δε­σης και ένα σοβαρό δυστύ­χημα που μπορεί να έχει, εκτός από υλικές ζημιές, και κόστος σε ανθρώ­πι­νες ζωές. Κι όμως, ευρω­παϊκά κον­δύ­λια και εθνικοί πόροι δια­θέ­σι­μοι υπάρ­χουν τόσο από το ΕΣΠΑ όσο και από το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, αλλά δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν παρά μόνον ελά­χι­στα. Συνο­λικά, από το ΠΔΕ, το ΕΣΠΑ 2014-2020 και το Ταμείο Εσω­τε­ρι­κής Ασφά­λειας, αλλά και άλλες πηγές, υπάρχει χρη­μα­το­δο­τική στήριξη για τις διά­φο­ρες δράσεις, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των λιμε­νι­κών υπο­δο­μών, που υπερ­βαί­νει το ένα δισε­κα­τομ­μύ­ριο ευρώ, σύμφωνα με κυβερ­νη­τι­κές πηγές. Η απορ­ρό­φηση μέχρι τα μέσα του 2019 ήταν μόλις περί τα 30 εκα­τομ­μύ­ρια. Ομως τα ελλη­νικά νησιά «πονάνε» για καλύ­τε­ρες υπο­δο­μές.

«Μπαί­νουμε στα λιμάνια κάνο­ντας την προ­σευχή μας», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά στην «Κ» πολύ­πει­ρος Ελληνας αρχι­κα­πε­τά­νιος που γνω­ρί­ζει από πρώτο χέρι την κατά­σταση. «Η Σαμο­θράκη δεν είναι παρά μία από τις ωρο­λο­για­κές βόμβες των ελλη­νι­κών θαλασ­σών». Γνω­στό­τερα και πολύ μεγα­λύ­τερα σε του­ρι­στική κίνηση νησιά, όπως η Σαντο­ρίνη, έχουν ακόμη περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα. Τόσο η ΠΕΠΕΝ όσο και ο Σύν­δε­σμος Επι­χει­ρή­σεων Επι­βα­τη­γού Ναυ­τι­λίας ΣΕΕΝ ζητούν επι­μό­νως παρεμ­βά­σεις των αρμο­δίων υπη­ρε­σιών εδώ και χρόνια, αλλά, φευ, οι αρμό­διοι κωφεύ­ουν.

Με επι­στολή της από τον Μάρτιο του 2018, η ΠΕΠΕΝ έχει προει­δο­ποι­ή­σει επι­σή­μως και ενδε­λε­χώς για τα σημα­ντι­κό­τατα αυτά ζητή­ματα, ενώπιον των οποίων η ελλη­νική πολι­τεία έχει πρα­κτικά αδρα­νή­σει. Ενδει­κτικό είναι ότι απά­ντηση του υπουρ­γείου Ναυ­τι­λίας στην ΠΕΠΕΝ, που υπο­γρά­φει ο τότε Γενικός Γραμ­μα­τέας Λιμένων, Λιμε­νι­κής Πολι­τι­κής και Ναυ­τι­λια­κών Επεν­δύ­σεων Χρήστος Λαμπρί­δης, εστάλη τον Φεβρουά­ριο του 2019, 11 μήνες αργό­τερα. Στην επι­στολή εκείνη (Αριθ. Πρωτ.: 3122.5/14825/2019) εκφρά­ζο­νται «ευχο­λό­για» περί συντο­νι­σμού των αρμο­δίων υπη­ρε­σιών «ώστε να επι­τυγ­χά­νε­ται εκσυγ­χρο­νι­σμός και ανα­βάθ­μιση των λιμε­νι­κών υπο­δο­μών της χώρας στα πλαίσια υλο­ποί­η­σης της Εθνικής Λιμε­νι­κής Πολι­τι­κής, καθώς και η βελ­τί­ωση των παρε­χό­με­νων λιμε­νι­κών υπη­ρε­σιών». Ανα­φέ­ρε­ται ότι «ο τομέας αυτός του κυβερ­νη­τι­κού έργου έχει ανα­τε­θεί εν πολλοίς στη Γενική Γραμ­μα­τεία Λιμένων και Λιμε­νι­κής Πολι­τι­κής και Ναυ­τι­λια­κών Επεν­δύ­σεων (ΓΓΛΛΠΝΕ) του ΥΝΑΝΠ», αλλά στην επόμενη παρά­γραφο επι­ση­μαί­νε­ται ότι «η ΓΓΛΛΠΝΕ από την κείμενη νομο­θε­σία δεν έχει αρμο­διό­τητα να εκτελεί λιμε­νικά έργα».

Σημα­ντικά προ­βλή­ματα αντι­με­τω­πί­ζουν τα λιμάνια σε 77 ελλη­νικά νησιά. Και ενώ θα πίστευε κανείς ότι αφορούν μικρά, μη του­ρι­στικά, απο­μο­νω­μένα και μη ανε­πτυγ­μένα μέρη, προς μεγάλη του και δυσά­ρε­στη έκπληξη δια­πι­στώ­νει ότι μερικά από τα γνω­στό­τερα και πολύ μεγα­λύ­τερα σε του­ρι­στική κίνηση νησιά διεκ­δι­κούν μεγάλο μερίδιο από τα ανε­πί­λυτα προ­βλή­ματα, όπως η Μύκονος και η Σαντο­ρίνη – δύο από τα πλέον διάσημα και διεθνώς προ­βε­βλη­μένα.

Οικο­νο­μι­κοί ανα­λυ­τές σημειώ­νουν ότι η προ­σπά­θεια της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης να πετύχει υπερ­πλε­ο­νά­σματα μέσω της συγκρά­τη­σης των δαπανών του Προ­γράμ­μα­τος Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων έβαλε φρένο στη χρη­μα­το­δό­τηση των λιμε­νι­κών υπο­δο­μών. Ενας άλλος βασικός παρά­γο­ντας για την προ­βλη­μα­τική και επι­κίν­δυνη εικόνα σε πληθώρα ελλη­νι­κών λιμα­νιών είναι η πολύ χαμηλή απορ­ρο­φη­τι­κό­τητα των πόρων του ΕΣΠΑ. Οπως προ­α­να­φέρ­θηκε στο τρέχον Πρό­γραμμα ΕΣΠΑ –που το υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας είχε χαρα­κτη­ρί­σει ως ένα από τα «βασικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία που υπάρ­χουν στη διάθεση των Φορέων Υλο­ποί­η­σης»– δια­θέ­σιμα στο υπουρ­γείο ήταν περίπου 600 εκατ. ευρώ.

Ενδει­κτικό είναι, ωστόσο, ότι το υπουρ­γείο κατόρ­θωσε να απορ­ρο­φή­σει λιγό­τερα από 30 εκατ., όπως ανα­φέ­ρει το ίδιο στην απα­ντη­τική επι­στολή του (Φεβρουά­ριος 2019) προς την ΠΕΠΕΝ: «Αξίζει να σημειω­θεί ότι την τετρα­ε­τία (2015-2018) συμπε­ριε­λή­φθη­σαν στο ΠΔΕ της ΓΓΛΛΠΝΕ λιμε­νικά έργα αξίας 29.484.021,39 ευρώ».

Σε μία χώρα που τα τελευ­ταία χρόνια επαί­ρε­ται για τη θεα­μα­τική άνοδο του του­ρι­σμού της, ο οποίος απο­τε­λεί και το βαρύ πυρο­βο­λικό της οικο­νο­μίας της, η ύπαρξη τέτοιων χρόνιων –και σε κάποιες περι­πτώ­σεις εντυ­πω­σια­κών– ανε­παρ­κειών απο­τε­λεί κατα­φανή αντί­φαση και προ­κα­λεί θλίψη αλλά και οργή στους νησιώ­τες και όχι μόνον.

Μεγάλα προ­βλή­ματα σε Μύκονο, Σαντο­ρίνη και Κρήτη

Η κρίση της Σαμο­θρά­κης είχε προ­βλε­φθεί. Ειδι­κό­τερα η επι­στολή της Πανελ­λή­νιας Ενωσης Πλοιάρ­χων Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού (ΠΕΠΕΝ) που αφορά σε όλα τα λιμάνια της χώρα και όχι μόνον της Σαμο­θρά­κης ανα­φέ­ρει τα εξής προ­βλή­ματα, επι­ση­μάν­σεις και παρεμ­βά­σεις που απαι­τού­νται: «Εκβά­θυνση λιμε­νο­λε­κά­νης, προ­σκρου­στή­ρες, στέ­γα­στρα, WC. Επι­κίν­δυνο λιμάνι για τις προ­σεγ­γί­σεις μεγάλων πλοίων. Είναι ταυ­τό­χρονα επι­βα­τικό λιμάνι, εμπο­ρικό λιμάνι, αλιευ­τικό κατα­φύ­γιο και μαρίνα. Εκτε­θει­μένο στους βόρειους ανέμους». Οι παρα­τη­ρή­σεις της ΠΕΠΕΝ για την κατά­σταση των λιμα­νιών μεγάλων του­ρι­στι­κών νησιών είναι εξίσου σοβαρές: στη Σαντο­ρίνη η συντή­ρηση και η απο­κα­τά­σταση υπο­θα­λάσ­σιας ζημιάς στους προ­βλή­τες που κρί­νε­ται απο­λύ­τως απα­ραί­τητη υπο­νο­μεύει τη βασική του θαλάσ­σια πύλη προς την ηπει­ρω­τική χώρα εδώ και χρόνια. Μεγάλα προ­βλή­ματα όμως έχουν οι λιμε­νι­κές υπο­δο­μές και στη Μύκονο. Με την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα σε έκαστο από τα δύο αυτά νησιά να φθάνει το 1 δισ. ευρώ ελέω του­ρι­σμού και να απο­δί­δουν υψη­λό­τατα φορο­λο­γικά έσοδα στο Δημόσιο, είναι απορίας άξιον το μεν λιμάνι της Μυκόνου να χρειά­ζε­ται «ενί­σχυση φωτι­σμού προ­βλη­τών και τοποθέτηση-επισκευή προ­σκρου­στή­ρων», στη δε Σαντο­ρίνη να υπάρχει «δια­θέ­σιμη προς χρήση μία θέση, με απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γού­νται καθυ­στε­ρή­σεις με τις ταυ­τό­χρο­νες αφίξεις και ανα­χω­ρή­σεις, να είναι δύσκολη η αγκυ­ρο­βο­λία και παρα­μονή πλοίου λόγω ιδιαι­τε­ρό­τη­τας του βυθού, να χρειά­ζε­ται απο­κα­τά­σταση ζημιών και παρά­δοση σε λει­τουρ­γία όλων των θέσεων πρυ­μνο­δέ­τη­σης».

Αντί­στοιχα προ­βλή­ματα δεν λείπουν ούτε από την Κρήτη, άλλον ένα βασικό πυλώνα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού. Παρά τα ευρω­παϊκά περι­φε­ρειακά επι­χει­ρη­σιακά προ­γράμ­ματα, στην επιστολή-έκθεση της ΠΕΠΕΝ ανα­φέ­ρε­ται, για παρά­δειγμα, ότι στον προ­βλήτα 2 του λιμένα Ηρα­κλείου χρειά­ζε­ται επι­σκευή ράμπας, «καθώς υπάρ­χουν στρε­βλω­μέ­νες προ­ε­ξέ­χου­σες μεταλ­λι­κές ράγες». Στο Ρέθυμνο, είναι ανα­γκαία «η εκβά­θυνση της λιμε­νο­λε­κά­νης λόγω των συνεχών προ­σχώ­σεων, η ενί­σχυση φωτο­βο­λίας πρά­σι­νου φανού γιατί χάνεται στα φώτα της πόλης και η ενίσχυση-επέκταση του λιμε­νο­βρα­χί­ονα». Στο Καστέλλι Κισ­σά­μου απαι­τεί­ται εκβά­θυνση της λιμε­νο­λε­κά­νης.

Ωστόσο, πέραν πάσης λογικής, πολύ σοβαρά προ­βλή­ματα ελλο­χεύ­ουν και στα μεγάλα λιμάνια της χώρας. Στην Ηγου­με­νί­τσα, η ΠΕΠΕΝ επι­ση­μαί­νει ότι χρειά­ζε­ται «περαι­τέρω δια­πλά­τυνση διαύλου και εξέταση δυνα­τό­τη­τας δημιουρ­γίας διαύλου δύο κατευ­θύν­σεων», για μεγάλα πλοία και για μικρά. Στο Λαύριο απαι­τεί­ται ενί­σχυση της φωτο­βο­λίας φανών εισόδου και απο­μά­κρυνση των παρο­πλι­σμέ­νων πλοίων. Το λιμάνι της Ραφήνας στε­ρεί­ται ικανού αριθμού προ­σκρου­στή­ρων, οι υπάρ­χο­ντες χρειά­ζο­νται επι­σκευές και πρέπει να γίνει εκβά­θυνση πέριξ συγκε­κρι­μέ­νων θέσεων. Και στα μικρό­τερα, όμως, ηπει­ρω­τικά λιμάνια οι ελλεί­ψεις καλά κρατούν. Στη Νεάπολη απαι­τεί­ται εκβά­θυνση λιμε­νο­λε­κά­νης, επέ­κταση προ­βλήτα, τοπο­θέ­τηση προ­σκρου­στή­ρων και στε­γά­στρων επι­βα­τών. Κατα­σκευή λιμε­νο­βρα­χί­ονα και επι­σκευές στους προ­βλή­τες σε Ρίο και Αντίρ­ριο. Στην Κερα­μωτή Καβάλας, εκβά­θυνση λιμε­νο­λε­κά­νης και τοπο­θέ­τηση προ­σκρου­στή­ρων.

Στα προ­α­να­φερ­θέ­ντα προ­βλή­ματα, που ο υπερ­του­ρι­σμός επι­δει­νώ­νει, δεν λείπει ο αντί­λο­γος. Οι φωνές όσων υπο­στη­ρί­ζουν ότι το φυσικό περι­βάλ­λον πρέπει να δια­τη­ρη­θεί, όλων εκείνων που ενα­ντιώ­νο­νται στις παρεμ­βά­σεις γιατί θεωρούν ότι η γρα­φι­κό­τητα και ο τοπικός χαρα­κτή­ρας σε πολλά μικρά ελλη­νικά νησιά δεν έχουν αλλοιω­θεί ακριβώς επειδή δεν υπάρ­χουν οι κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές. Στην πολύ­παθη Σαντο­ρίνη, πάντως, η απουσία σοβαρών λιμε­νι­κών υπο­δο­μών και μαρινών δεν ήταν αρκετή για να απο­φευ­χθεί η κατα­στροφή του νησιού από τον υπερ­του­ρι­σμό, ούτε κατά­φερε να απο­τρέ­ψει τα κρουα­ζιε­ρό­πλοια από το να απο­βι­βά­ζουν καθη­με­ρινά στρα­τιές ολι­γό­ω­ρων επι­σκε­πτών με τις λάντζες.

Χωρίς προ­βλή­τες, με ανε­παρκή φωτισμό και σε ακα­τάλ­ληλα βάθη ο ελλι­με­νι­σμός 

Τα μεγα­λύ­τερα υφι­στά­μενα προ­βλή­ματα των νησιω­τι­κών λιμα­νιών αφορούν στους προ­βλή­τες, στον ελλιπή φωτισμό, στην έλλειψη προ­σκρου­στή­ρων και λοιπών βασικών υπο­δο­μών. Ανε­πάρ­κειες που δύσκολα αντι­σταθ­μί­ζο­νται με την ομορφιά κάθε τόπου, τα γαλανά νερά και τη φιλο­ξε­νία των ντόπιων. Ενδει­κτικά θα ανα­φερ­θούν μερικά μόνον από όσα κατα­γρά­φο­νται στην ανα­λυ­τική επι­στολή της Πανελ­λή­νιας Ενωσης Πλοιάρ­χων Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού, απ’ όπου ακόμα και χωρίς ενδε­λεχή γνώση της σχε­τι­κής ορο­λο­γίας εύκολα μπορεί καθένας να κατα­νο­ή­σει το εύρος και το μέγεθος των ελλεί­ψεων:

Το λιμάνι της Αίγινας χρειά­ζε­ται κατα­σκευή λιμε­νο­βρα­χί­ονα, εκβά­θυνση λιμε­νο­λε­κά­νης και νέα χαρ­το­γρά­φησή της, καθα­ρι­σμό από υπάρ­χο­ντες υφάλους ή σήμανσή τους, επι­σκευή στρε­βλω­μέ­νων προ­ε­ξε­χου­σών μεταλ­λι­κών ραγών στις ράμπες. Λείπουν δέστρες και χρη­σι­μο­ποιού­νται ως προ­σκρου­στή­ρες ελα­στικά αυτο­κι­νή­των. Η φωτο­βο­λία φανού του προ­βλήτα χάνεται στα φώτα της πόλης. Επίσης, λείπουν αίθουσα ανα­μο­νής επι­βα­τών και WC. Ολα αυτά δε, σε ένα τόσο πολυ­σύ­χνα­στο και κοντινό στην Αθήνα νησί, το οποίο πολύς κόσμος έχει επι­λέ­ξει ως μόνιμη κατοι­κία του.

Ανάλογα προ­βλή­ματα αντι­με­τω­πί­ζει το μικρο­σκο­πικό Αγκί­στρι. Στα Κύθηρα, στα Μέθανα, στη Σίφνο, ακόμα και στην κοσμο­πο­λί­τικη Υδρα χρειά­ζε­ται, εκτός των άλλων, «κατα­σκευή χώρων υγιει­νής και αίθου­σας ανα­μο­νής». Παρό­μοια θέματα ανα­κύ­πτουν στον Πόρο, που ταλα­νί­ζε­ται επίσης από τα «συνεχή μπερ­δέ­ματα των αγκυρών των επι­βα­τη­γών πλοίων». Στην Ανδρο, σοβαρό είναι το ζήτημα που δημιουρ­γεί­ται «λόγω του περιο­ρι­σμέ­νου βυθί­σμα­τος και του λασπώ­δους βυθού», ενώ απαι­τεί­ται εκβά­θυνση σε όλη τη λιμε­νο­λε­κάνη. Κυμα­το­θραύ­στης, προ­σκρου­στή­ρες, χώροι υγιει­νής και αίθουσα ανα­μο­νής είναι μερικές από τις υπο­δο­μές που στε­ρού­νται οι Σπέτσες. Στην Κέα, εκτός από την εκβά­θυνση της λιμε­νο­λε­κά­νης, πρέπει επίσης να τοπο­θε­τη­θούν προ­σκρου­στή­ρες, να επε­κτα­θεί ο λιμε­νο­βρα­χί­ο­νας κατά του­λά­χι­στον 30 μέτρα και να φωτο­ση­μαν­θεί ο υφι­στά­με­νος.

Η Φολέ­γαν­δρος θεω­ρεί­ται «ίσως το πιο επι­κίν­δυνο λιμάνι της χώρας». Προ­βλη­μα­τική αγκυ­ρο­βο­λία, κυρίως για τα μεγάλα πλοία παρου­σιά­ζουν η Θηρασιά, η Σαντο­ρίνη, η Ανάφη, η Σύρος, το Γαύριο (Ανδρος), η Αλόν­νη­σος, το λιμάνι του Πρίνου στη Θάσο, η Κάσος. Η Σάμος δεν υπο­λεί­πε­ται ανε­παρ­κειών στα τρία λιμάνια της – στο Πυθα­γό­ρειο ειδι­κό­τερα «η θέση είναι πολύ χαμηλή, με απο­τέ­λε­σμα η επι­βί­βαση και η απο­βί­βαση οχη­μά­των να είναι δύσκολη».

Στην Ανάφη είναι «άκρως επι­σφα­λής και επι­κίν­δυνη η προ­σέγ­γιση και η ασφαλής πρόσ­δεση πλοίου όταν επι­κρα­τεί υψηλή απο­θα­λασ­σιά και κυμα­τι­σμός». Τα Αντι­κύ­θηρα θεω­ρού­νται «από τα πλέον δύσκολα και προ­βλη­μα­τικά λιμάνια λόγω μικρού εύρους λιμε­νο­λε­κά­νης και μη προ­στα­σίας από ΒΑ ανέμους». Στην Ιο κρί­νε­ται ανα­γκαίο να τοπο­θε­τη­θούν δια­χω­ρι­στικά και σημα­ντή­ρες ώστε να οριο­θε­τη­θεί η περιοχή των λουο­μέ­νων για την αποφυγή ατυ­χή­μα­τος, ειδικά κατά τους θερι­νούς μήνες. Στην Κάσο, «άκρως επι­σφα­λής και επι­κίν­δυνη» χαρα­κτη­ρί­ζε­ται η προ­σέγ­γιση και η ασφαλής πρόσ­δεση του πλοίου όταν επι­κρα­τούν νότιοι και νοτιο­να­το­λι­κοί άνεμοι. Στην Κίμωλο δεν υπάρχει φωτο­σή­μανση βρα­χο­νη­σί­δων.

Στην Πάρο, παρά τα πλήθη Ελλήνων και ξένων επι­σκε­πτών, δεν έχει κατα­σκευα­στεί κλειστή κλι­μα­τι­ζό­μενη αίθουσα ανα­μο­νής επι­βα­τών. Στο λιμάνι Κολοσ­σός της Ρόδου χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως «τοπο­θέ­τηση προ­σκρου­στή­ρων για την ασφαλή παρα­μονή του πλοίου» και δυστυ­χώς δεν είναι η μονα­δική προ­βλη­μα­τική λιμε­νική τοπο­θε­σία στο Νησί των Ιπποτών. Στην δε Κω επι­ση­μαί­νε­ται ότι πρέπει να γίνουν, μεταξύ άλλων, «έργα απο­κα­τά­στα­σης προ­βλήτα», ο οποίος κατα­στρά­φηκε από τον σεισμό το 2017 αλλά αφέθηκε στην τύχη του.

Ο ανε­παρ­κής φωτι­σμός στον προ­βλήτα της Μήλου έχει ως απο­τέ­λε­σμα να μη δια­κρί­νε­ται η θέση του σε σχέση με τα φώτα της πόλης. Παρό­μοιο πρό­βλημα εντο­πί­ζε­ται στα λιμάνια της Νάξου, της Νισύρου, της Τήλου, της Χάλκης, της Χίου, καθώς και στα Πηγάδια Καρ­πά­θου (εδώ ο φωτι­σμός κατα­γρά­φε­ται ως «ανύ­παρ­κτος»), ακόμα και στο νέο λιμάνι της Τήνου. Στα Ψαρά, πέραν της ελλι­πούς φωτο­σή­μαν­σης του υφάλου, ο προ­βλή­τας πρέπει να δια­μορ­φω­θεί ώστε όλος να είναι ιδίου ύψους και στις Οινούσ­σες χρειά­ζε­ται εκβά­θυνση ανα­το­λικά του προ­βλήτα πρόσ­δε­σης.

Η λίστα με τα προ­βλή­ματα συνε­χί­ζε­ται και είναι τόσο μεγάλη, που δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει και πού να τελειώ­σει.

Στην Αμοργό απαι­τεί­ται τοπο­θέ­τηση προ­σκρου­στή­ρων και επι­σκευή προ­βλη­τών (στην Αιγιάλη, ειδι­κό­τερα, τα προ­ε­ξέ­χο­ντα σίδερα δημιουρ­γούν ζημιές στους κατα­πέλ­τες). Στην Ηρα­κλειά, η χρη­σι­μό­τητα του κινητού σταθμού παρα­γω­γής νερού μειώ­νε­ται γιατί αυτός έχει τοπο­θε­τη­θεί σε σημείο που εμπο­δί­ζει τη μανού­βρα του πλοίου! Στην Ικαρία τα πλοία δυσκο­λεύ­ο­νται τόσο όταν φυσάει βοριάς όσο και με νοτιά­δες, λόγω της ιδιο­μορ­φίας του λιμα­νιού του Αγίου Κήρυκα.

Στους διπλα­νούς Φούρ­νους, η θέση πρόσ­δε­σης είναι χαμηλή, με απο­τέ­λε­σμα «η απο­ε­πι­βί­βαση οχη­μά­των να είναι αδύνατη». Στο ακρι­τικό πολύ­χρωμο Καστελ­λό­ριζο χρειά­ζε­ται τοπο­θέ­τηση και επι­σκευή προ­σκρου­στή­ρων, καθώς και δημιουρ­γία νέου προ­βλήτα εξω­τε­ρικά της λιμε­νο­λε­κά­νης.

πηγή kathimerini.gr

ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΛΛΟΣ