Ο Γιώργος έχει δύο μεγάλες αγάπες: Τον Εθνικό και την Κάρπαθο

Η αθλη­τική ιστο­σε­λίδα gazzeta.gr εγκαι­νί­ασε μία νέα στήλη με την επω­νυ­μία «Local Fans».

Πρώτος «καλε­σμέ­νος» της στήλης ο Γιώργος που γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στην Αμερική, δια­τη­ρεί το καφε­νείο Καστέλλο και έχει δύο μεγάλες αγάπες. Τον Εθνικό Πει­ραιώς και την Κάρπαθο, τόπο κατα­γω­γής του.

Ανα­λυ­τικά τα σημα­ντι­κό­τερα σημεία των όσων δήλωσε είναι τα ακό­λουθα:

«Ο Εθνικός ήταν και είναι τρόπος ζωής

Ακο­λου­θούσα τον Εθνικό, όπου κι αν έπαιζε και σε οποιο­δή­ποτε άθλημα. Στο πόλο, στο μπάσκετ. Ήταν και είναι τρόπος ζωής. Έφυγα για δέκα χρόνια στην επαρχία, στη Ρόδο και την Κω. Σπού­δασα και δούλεψα εκεί. Το μυαλό μου, όμως, ήταν πάντα πίσω στον Πειραιά και τον Εθνικό. Όποτε έβρισκα ευκαι­ρία, ανέ­βαινα και έβλεπα αγώνες.

Απ’ όταν επέ­στρεψα στην Αθήνα, δεν έχασα παι­χνίδι. Σε πολλά ματς έπαιρνα και την κόρη μου μαζί. Έχω μια φωτο­γρα­φία με εκείνη τριών μηνών στο γήπεδο της Ριζού­πο­λης. Δεν είχα πού να την αφήσω. Αυτή ήταν του­λά­χι­στον η δικαιο­λο­γία. Μου βγήκε, όμως, Πανα­θη­ναϊ­κός. Παρόλο που είναι περισ­σό­τερα τα ματς του Εθνικού που έχει παρα­κο­λου­θή­σει.

Πηγαίνω ακόμη στο γήπεδο. Η αρρώ­στια αυτή δεν κόβεται. Και στα εντός έδρας και στα εκτός. Δυστυ­χώς, οι πίκρες πια είναι πολύ περισ­σό­τε­ρες από τις χαρές. Υπάρ­χουν μερικά ματς που θυμάμαι μέχρι σήμερα. Όπως για παρά­δειγμα την άνοδο στη Β’ Εθνική κόντρα στον Μεσ­ση­νιακό στη Ριζού­πολη.

Εθνικός και Ηρακλής οι πιο αδι­κη­μέ­νες ομάδες στην Ελλάδα

Μαζί με τον Ηρακλή, θεωρώ, πως είμαστε οι δύο πιο αδι­κη­μέ­νες ομάδες στην Ελλάδα. Για μια δήθεν πλαστή ενη­με­ρό­τητα πέσαμε κατη­γο­ρία. Τελικά δικαιω­θή­καμε στα δικα­στή­ρια, αλλά το δίκιο μας δεν το βρήκαμε ποτέ. Και είμαστε εδώ που είμαστε.

Όταν υπο­βι­βα­στή­καμε στη Β’ Εθνική, δεν πιστεύ­αμε πως θα συνέ­βαινε όλη αυτή η κατρα­κύλα. Για διά­φο­ρους λόγους, όμως, η ομάδα βρί­σκε­ται εκεί που βρί­σκε­ται. Υπάρ­χουν πολλές φορές που έχω σκεφτεί να τα παρα­τήσω. Αλλά η αγάπη για την ομάδα είναι τόσο μεγάλη, που μόλις το σκέ­φτο­μαι, με ένα τσι­που­ράκι, λέω τι μ….ς σκέ­φτο­μαι. Διότι ο Εθνικός είναι το ναρ­κω­τικό μας. Η συνή­θειά μας, οι φίλοι μας, η οικο­γέ­νειά μας, το κομμάτι μας.

Το καφε­νείο Καστέλλο το άνοιξε ο πατέρας μου με τα αδέρφια του όταν ήρθαμε από την Αμερική. Η οικο­γέ­νειά μου κατά­γε­ται από την Όλυμπο Καρ­πά­θου που είναι η δεύτερη μεγάλη μου αγάπη.

Ο Εθνικός είναι σαν την Κάρπαθο. Ταλαι­πω­ρη­μέ­νος. Όπως η Κάρ­πα­θος είναι ένα μακρινό νησί που θες 20 έως 30 ώρες με τον πλοίο για να φτάσεις, έτσι και ο Εθνικός θέλει 20 με 30 χρόνια για να επι­στρέ­ψει στην πρώτη κατη­γο­ρία».