Ετήσια επιδρομή

Τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά την εκα­τόμ­βη από τη φωτιά στο Μάτι, οι κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής αι­σθά­νο­νται πλή­ρως αδι­κη­μέ­νοι. Οι κα­τη­γο­ρί­ες με­τα­τρά­πη­καν από κα­κουρ­γη­μα­τι­κές σε πλημ­με­λή­μα­τα. Ακόμα δεν έχει απο­δο­θεί δι­καιο­σύ­νη, λένε. Η τρα­γω­δία άφησε τα ση­μά­δια της στα κορ­μιά και στις ψυχές όσων επέ­ζη­σαν. Αλλά ακόμα δεν έχει κα­τα­δι­κα­στεί κα­νείς. Τους άκου­γα στα ρε­πορ­τάζ των τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών. Την ανά­γκη όλων σχε­δόν, των πλη­γέ­ντων να αφη­γη­θούν αυτό που συ­νέ­βη, να πουν και να ξα­να­πούν τα γε­γο­νό­τα, να ενώ­σουν τα θραύ­σμα­τα. Ετσι, μι­λώ­ντας σα να θέ­λουν να ξορ­κί­σουν την κα­τα­στρο­φή, Τι δυ­νά­μεις πρέ­πει να επι­στρα­τεύ­σει κα­νείς για να αντι­με­τω­πί­σει την απώ­λεια αγα­πη­μέ­νων.  Πώς δια­χει­ρί­ζε­ται κα­νείς την απελ­πι­σία; Τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά, και η ετή­σια επι­δρο­μή των κα­τα­στρο­φι­κών πυρ­κα­γιών δεν μας λη­σμό­νη­σε κι εφέ­τος… Η χώρα, κάθε κα­λο­καί­ρι, έρ­χε­ται αντι­μέ­τω­πη με το αδυ­σώ­πη­το πρό­σω­πο της πύ­ρι­νης λαί­λα­πας .  Συ­ντρίμ­μια και σιωπή εκεί όπου πρώτα υπήρ­χαν μι­κροί πα­ρά­δει­σοι, γε­μά­τοι από χρώ­μα­τα, κί­νη­ση ζω­ντα­νών ορ­γα­νι­σμών, φως… Πώς αντέ­χει κα­νείς τόσες απώ­λειες; Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές και προ­σω­πι­κές.