Στο ΣτΕ η ΓΣΕΒΕΕ και ο ΔΣΑ κατά των πληρωμών μέσω POS

Η Γε­νι­κή Συ­νο­μο­σπον­δία Επαγ­γελ­μα­τιών, Βιο­τε­χνών, Εμπό­ρων Ελ­λά­δος (ΓΣΕ­ΒΕΕ) και ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Αθη­νών (ΔΣΑ) ζη­τούν από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας να ακυ­ρω­θεί ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή και πα­ρά­νο­μη η υπουρ­γι­κή από­φα­ση που επι­βά­λει την κα­θιέ­ρω­ση των πλη­ρω­μών μέσω κάρ­τας (POS), κάτι που επι­φέ­ρει κέρδη στις Τρά­πε­ζες από 1% έως 2% του τζί­ρου των επι­τη­δευ­μα­τιών και αντί­στοι­χη μεί­ω­ση του ει­σο­δή­μα­τός τους.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι οι συ­σκευ­ές POS είναι μία δια­δι­κτυα­κή εφαρ­μο­γή που επι­τρέ­πει να δέ­χε­στε πλη­ρω­μές μέσω χρε­ω­στι­κής, πι­στω­τι­κής ή προ­πλη­ρω­μέ­νης κάρ­τας. Δη­λα­δή, είναι το τερ­μα­τι­κό μη­χά­νη­μα απο­δο­χής καρ­τών από το οποίο πραγ­μα­το­ποιεί­ται η πλη­ρω­μή κατά την αγορά αγα­θόν. Το σύ­στη­μα αυτό είναι δια­θέ­σι­μο όλο του 24ώρο και όλες τις μέρες του χρό­νου, όπου και αν βρί­σκε­στε κά­ποιος ακόμα και εκτός του γρα­φεί­ου, κα­τα­στή­μα­τος, κ.λπ., αρκεί να υπάρ­χει πρό­σβα­ση στο Internet.

Κατ΄ αρχάς, η ΓΣΕ­ΒΕΕ ανα­φέ­ρει ότι μέλη της είναι 90 Ομο­σπον­δί­ες, 1.100 Σω­μα­τεία και 140.000 επι­χει­ρη­μα­τί­ες. Με­τα­ξύ των επι­χει­ρη­μα­τιών πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται επι­χει­ρή­σεις που έχουν ετή­σιο τζίρο από 2 εκ. ευρώ έως 10 εκ. ευρώ και απα­σχο­λούν από μηδέν ερ­γα­ζό­με­νους (οι λε­γό­με­νοι αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι) έως 49 ερ­γα­ζό­με­νους.

Ανα­φέ­ρε­ται ότι ο επι­τη­δευ­μα­τί­ας υπο­χρε­ού­ται να υπο­γρά­ψει σύμ­βα­ση με Τρά­πε­ζα και να αγο­ρά­σει το POS. Οι Τρά­πε­ζες για κάθε συ­ναλ­λα­γή μέσω POS λαμ­βά­νει προ­μή­θεια ανά­λο­γα με τον κύκλο των ερ­γα­σιών της κάθε επι­χεί­ρη­σης, ενώ πλήτ­το­νται οι μι­κρές, πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις και οι ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις, οι οποί­ες έχουν ήδη πλη­γεί από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση.

Πα­ράλ­λη­λα, όμως τα ποσά που κα­τα­τί­θε­νται στους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς των επι­χει­ρη­μα­τιών, κ.λπ. μπο­ρεί να κα­τα­σχε­θούν λόγω οφει­λών. Και αυτό γιατί, στο κυ­βερ­νη­τι­κό πλαί­σιο για την εί­σπρα­ξη λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών προς εξυ­πη­ρέ­τη­ση των δη­μο­σιο­νο­μι­κών στό­χων, το Δη­μό­σιο προ­χώ­ρη­σε στο μέτρο της κα­τά­σχε­σης τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών ακόμη και για οφει­λές χα­μη­λού ύψους. Έτσι, όποιες πλη­ρω­μές γί­νο­νται μέσω POS στις πε­ρι­πτώ­σεις οφει­λών θα κα­τά­σχο­νται, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρούν να πλη­ρώ­νο­νται οι ερ­γα­ζό­με­νοι, προ­μη­θευ­τές, η ΔΕΗ, κ.λπ. μιας επι­χεί­ρη­σης, η οποία εκ των πραγ­μά­των θα οδη­γη­θεί στο λου­κέ­το.

Τόσο η επί­μα­χη από 19.4.2017 υπουρ­γι­κή από­φα­ση, όσο και ο νόμος 4446/2016 (άρθρο 65) που προ­βλέ­πουν την εφαρ­μο­γή των POS πλήτ­τουν το δι­καί­ω­μα της οι­κο­νο­μι­κής ελευ­θε­ρί­ας που προ­στα­τεύ­ε­ται από το άρθρο 5 του Συ­ντάγ­μα­τος. Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα, πα­ρα­βιά­ζει την συ­νταγ­μα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νη ελευ­θε­ρία των συμ­βά­σε­ων και την ελευ­θε­ρία της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας.

Πα­ράλ­λη­λα, όμως η επι­βο­λή του μέ­τρου αυτού (κα­θιέ­ρω­ση POS) δεν έγινε για επι­τα­κτι­κούς λό­γους δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος.

Ως λόγος δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί η πά­τα­ξη της φο­ρο­δια­φυ­γής, αφού αν κά­ποιος κα­τα­να­λω­τής θέλει να φο­ρο­δια­φύ­γει θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει με­τρη­τά, ενώ για την πά­τα­ξη της φο­ρο­δια­φυ­γής μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν άλλα ηπιό­τε­ρα, πρό­σφο­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά μέτρα, όπως είναι η ενί­σχυ­ση των ελ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών και η πα­ρο­χή κι­νή­τρων έτσι ώστε οι κα­τα­να­λω­τές να ζη­τούν και να λαμ­βά­νουν πα­ρα­στα­τι­κά για τις συ­ναλ­λα­γές.

Από την πλευ­ρά του ΔΣΑ επα­να­λαμ­βά­νει τα περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας (αρχή της ιδιω­τι­κής αυ­το­νο­μί­ας, αντί­θε­ση με τα άρθρα 5 και 20 του Συ­ντάγ­μα­τος, κ.λπ.) τόσο της υπουρ­γι­κής από­φα­σης όσο και του εν λόγω νόμου, ενώ ση­μειώ­νει ότι οι δι­κη­γό­ροι εξαι­ρού­νται από το πεδίο εφαρ­μο­γής του νόμου4446/2016.

Ακόμη, ο ΔΣΑ επι­ση­μαί­νει ότι κατά την πα­ρο­χή δι­κη­γο­ρι­κών υπη­ρε­σιών ο δι­κη­γό­ρος έχει σχέση εντο­λής με τον εντο­λέα του. Ο λή­πτης, δη­λα­δή, των νο­μι­κών υπη­ρε­σιών δεν είναι κα­τα­να­λω­τής και αντι­στοί­χως ο δι­κη­γό­ρος κατά την πα­ρο­χή των υπη­ρε­σιών δεν είναι «προ­μη­θευ­τής» εν τη εν­νοία της νο­μο­θε­σί­ας περί προ­στα­σί­ας κα­τα­να­λω­τών.

Τέλος, ο ΔΣΑ υπο­γραμ­μί­ζει ότι η επι­βο­λή πρό­σθε­του κό­στους στις συ­ναλ­λα­γές των δι­κη­γό­ρων με τους εντο­λείς τους, θα με­τα­κυ­λή­σει τους τε­λευ­ταί­ους, κάτι που έχει ως συ­νέ­πεια την αδι­καιο­λό­γη­τη, πρό­σθε­τη οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση και δυ­σχέ­ραν­ση της πρό­σβα­σης στην Δι­καιο­σύ­νη για τους πο­λί­τες.

Newmoney.gr