Ιστορίες από το θρυλικό Courier και τη 12ετή παραμονή του στο νησί

«Ο Γιάννης συχνά με καλούσε για δείπνο στο σπίτι του. Ήταν ένας φτωχός Ροδίτης και πολύ περή­φα­νος. Έμενε κοντά στο αερο­δρό­μιο (των Μαρι­τσών). Καθό­μα­σταν όλοι μαζί στο τραπέζι και πάντα το κυρίως πιάτο ήταν σπουρ­γί­τια. Τον θαύμαζα γι’ αυτό. Ήταν πολύ σπου­δαίο για εκείνον και το μετέ­δωσε και σε εμάς, ότι το σημα­ντικό είναι να καθί­σουμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι κι όχι το τι είχε πάνω το τραπέζι».

Την περι­γραφή έκανε προς τη «δημο­κρα­τική» ο Richard McDrew, μηχα­νι­κός του πλωτού ραδιο­φω­νι­κού σταθμού της Φωνής της Αμε­ρι­κής Courier και αντι­πρό­ε­δρος της United States Coast Guard Cutter Courier Association (USCGC Courier VOA Association). Ο Rich έζησε τη Ρόδο της δεκα­ε­τίας του ’50 και βρέθηκε την περα­σμένη εβδο­μάδα στο νησί, όντας και ο ίδιος ένα «είδος εκθέ­μα­τος» στη χαρα­μάδα της ιστο­ρίας που άνοιξε το Γαλλικό Κατά­λυμα στην οδό Ιπποτών, με το αφιέ­ρωμα στο αμε­ρι­κα­νικό πλοίο Courier.

Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή. Βρι­σκό­μα­στε στο έτος 1952, ο Ψυχρός Πόλεμος έχει ξεκι­νή­σει και το πλοίο Courier κατα­πλέει στο λιμάνι της Ρόδου για να ανα­με­τα­δί­δει το πρό­γραμμα της Φωνής της Αμε­ρι­κής προς τα Βαλ­κά­νια και την Ασία, κόντρα στις αρχές των κομ­μου­νι­στι­κών καθε­στώ­των. Στο πλοίο υπη­ρε­τούν 108 άτομα, όλοι Αμε­ρι­κα­νοί, οι οποίοι έχουν υπο­χρέ­ωση παρα­μο­νής στο νησί για δύο χρόνια.

«Όταν φύγαμε από τις ΗΠΑ για να υπη­ρε­τή­σουμε σε κάποιο πολε­μικό πλοίο, στην αρχή νομί­ζαμε ότι θα μας στεί­λουν στην Κορέα. Εγώ είχα εφιάλ­τες, έβλεπα υπο­βρύ­χια ότι μας βύθιζαν. Τελικά, φτάσαμε στη Ρόδο και αυτό που βρήκαμε δεν είχε καμία σχέση με τις αμε­ρι­κα­νι­κές βάσεις του υπό­λοι­που κόσμου. Ήμασταν μια μικρή κοι­νό­τητα, σε μια μικρή πόλη. Τότε ήμουν 19 χρονών. Ήρθα και βρήκα μια ζεστή κοι­νω­νία. Δε νομίζω να υπάρχει έστω κι ένας που να μιλήσει άσχημα για τη φιλό­ξενη κοι­νω­νία της Ρόδου».

Στα 12 χρόνια της παρα­μο­νής του Courier στο λιμάνι υπη­ρέ­τη­σαν στη Ρόδο περισ­σό­τε­ροι από 600 Αμε­ρι­κα­νοί. Όλοι τους επι­στρέ­φο­ντας στα σπίτια τους είχαν να διη­γη­θούν πολλές και όμορφες ιστο­ρίες για το νησί και με τον τρόπο αυτό γινό­ντου­σαν οι καλοί πρε­σβευ­τές ενός τόπου που τότε οργά­νωνε σε νέες βάσεις το του­ρι­στικό του προϊόν. Αρκετοί από τους Αμε­ρι­κα­νούς ήρθαν ως εργέ­νη­δες και επέ­στρε­ψαν παντρε­μέ­νοι. Οι Ροδί­τισ­σες, με την ομορφιά αναλυτή αρκούσε να εμφα­νι­στούν στους δρόμους για να ξυπνή­σει ο Άγιος Έρωτας σε κείνους που δε γνώ­ρι­ζαν το τι εστί Μεσο­γειακό ταμπε­ρα­μέ­ντο.

«Πολλοί γνώ­ρι­σαν και ερω­τεύ­τη­καν γυναί­κες εδώ στη Ρόδο. Παντρεύ­τη­καν και δημιούρ­γη­σαν οικο­γέ­νειες. Εγώ ήμουν μία από αυτές και νιώθω πολύ τυχερή, διότι σήμερα θα ήμουν εντελώς δια­φο­ρε­τι­κός άνθρω­πος αν το πλοίο δεν ερχόταν στο νησί μας», περιέ­γραψε προς τη «δημο­κρα­τική» η Μαρία Καλα­φατά Λόουθερ, CFO της USCGC Courier VOA Association, ως μία από τις Ροδί­τισ­σες που άφησαν το νησί του ήλιου για να ακο­λου­θή­σουν την καρδιά τους στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες Αμε­ρι­κής.

«Ο πατέρας μου ήταν πυρο­σβέ­στης στο Μέρι­λαντ και ήρθε για να υπη­ρε­τή­σει στο Courier. Γνώρισε τη μητέρα μου εδώ, στην πλατ­φόρμα μπροστά από το ξενο­δο­χείο των Ρόδων (εννοεί την προ­βλήτα για τα υδρο­πλάνα), ερω­τεύ­τη­καν και παντρεύ­τη­καν το 1959. Όταν τελεί­ωσε η διετία πήγαν μαζί στην Αμερική και ο μπαμπάς ζήτησε να κάνει ξανά υπη­ρε­σία στη Ρόδο. Αγαπά πολύ το νησί. Στο σπίτι μας στις Πολι­τείες, συνέ­χεια μιλούμε για τη Ρόδο, τους δεσμούς που ανα­πτύ­ξαμε εδώ, τη σύνδεσή μας με την Ελλάδα και το πώς δια­μόρ­φωσε τη ζωή μας», εξήγησε προς τη «δημο­κρα­τική» ο γραμ­μα­τέας της USCGC Courier VOA Association Frank Evans.

Η USCGC Courier VOA Association ιδρύ­θηκε από τους James Miotke, David Newell και τον Tom Shaffer. Αριθμεί 435 μέλη και από καιρού εις καιρόν κάνουν reunion για να τιμή­σουν την ιστορία τους. Σήμερα πρό­ε­δρος της ένωσής τους είναι ο Robert Hickman, τον οποίο οι φίλοι απο­κα­λούν «Bob». Ο ίδιος ήταν 13 χρονών όταν ο πατέρας του υπη­ρε­τούσε στο Courier. Οι διη­γή­σεις του για το τότε δεν έχουν τελειωμό, γι’ αυτό και γράφει βιβλίο για τα όσα έζησε τότε ερχό­με­νος εδώ, για τη Ρόδο των δεκα­ε­τιών του ’50 του ’60, για τους ανθρώ­πους των χωριών, για τη φτώχεια και την περη­φά­νεια που έβλεπε παντού. Συνο­μι­λώ­ντας με τη «δημο­κρα­τική »εξήγησε για τα στοι­χεία του πλοίου Courier. «Ήταν ένα πολε­μικό πλοίο χωρίς κανόνια και απο­στολή του ήταν να μετα­δί­δει την αλήθεια στον κόσμο. Οι πομποί του ήταν πανί­σχυ­ροι, ισο­δυ­να­μού­σαν με την ισχύ τριών μεγάλων ραδιο­φω­νι­κών σταθμών της Αμε­ρι­κής. Ο στα­τι­κός ηλε­κτρι­σμός στο πλοίο ήταν τόσο έντονος ώστε αν κρα­τού­σες στα χέρια σου μια λάμπα, εκείνη άναβε».

Η γοη­τευ­τική υφή της ιστο­ρίας ανα­δύ­ε­ται στο Γαλλικό Κατά­λυμα της Ρόδου, εκεί όπου η έκθεση για τον πλωτό ραδιο­φω­νικό σταθμό της Φωνής της Αμε­ρι­κής ξεκί­νησε την αφήγηση μιας σειράς γεγο­νό­των ο απόηχος των οποίων εξα­κο­λου­θεί να ακού­γε­ται σαν ένα είδος μύθου, από εκεί­νους που αν σήμερα ζούσε ο Αίσωπος, θα κατέ­γραφε (ενδε­χο­μέ­νως θα παράλ­λασσε) καθώς θα τον διη­γού­νταν από τόπο σε τόπο. Με τον Rich, τον Bob, τον Frank και τη Μαρία θα ξανα­συ­να­ντη­θούμε σύντομα, με έναν δια­φο­ρε­τικό τρόπο, καθώς οι τέσ­σε­ρις τους, ως πρε­σβευ­τές του USCGC Courier VOA Association θα προ­σφέ­ρουν για τη σύγ­χρονη Ρόδο ένα ανε­κτί­μητο δώρο. Σύντομα θα γίνουν οι ανα­κοι­νώ­σεις τους.