Πώς το χαρμόσυνο γεγονός δεν θα μετατραπεί σε τραγωδία για την αυτοδιοίκηση – Tο διακύβευμα της 26ης Μαΐου 2019

Κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση απο­τε­λεί συνήθως μια γιορτή της δημο­κρα­τίας, εκεί δηλαδή που οι πολίτες ασκούν το ύψιστο δικαί­ωμά τους να εκλέ­ξουν τους λαϊκούς αντι­προ­σώ­πους τους.

Δεν είναι βέβαια καθόλου σπάνιο το εν λόγω χαρ­μό­συνο γεγονός να μετα­τρέ­πε­ται σε σωστή τρα­γω­δία, ιδιαί­τερα μάλιστα σήμερα με την εφαρ­μογή της απλής ανα­λο­γι­κής και τον Κλει­σθένη.

Η τρα­γω­δία μπορεί μόνο να απο­φευ­χθεί αν οι επι­λο­γές μας εντός του παραβάν γίνουν με γνώμονα το συμ­φέ­ρον του τόπου.

Είναι πραγ­μα­τικά μεγάλη η ευθύνη να συν­δρά­μουμε να αντέξει η τοπική αυτο­διοί­κηση στον Α’ και Β’ βαθμό, μετά την εφαρ­μογή του Κλει­σθένη – και της απλής ανα­λο­γι­κής.

Πρέπει να ανα­λο­γι­στούν όλοι αν ο Δήμος Ρόδου και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, θα μπο­ρέ­σουν να «κυβερ­νη­θούν» χωρίς καθαρή εντολή από τον πρώτο γύρο και να σκεφτεί αν οι σύμ­βου­λοι που θα εκλε­γούν θα μπο­ρέ­σουν να συνερ­γα­σθούν.

Θα επι­διώ­ξουμε το ξεκί­νημα μιας νέας τετρα­ε­τίας ή μια μακρά περίοδο ασυ­νεν­νοη­σίας, στα­σι­μό­τη­τας και συναλ­λα­γών κάτω από το τραπέζι;

Η κρίση που μαστί­ζει την χώρα μας δεν ευνοεί και δεν δικαιο­λο­γεί τέτοιους πει­ρα­μα­τι­σμούς και σχέδια επί χάρτου.

Είναι να λυπάται κανείς που η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να μετα­τρέ­ψει την τοπική αυτο­διοί­κηση σε δοκι­μα­στικό πεδίο βολής.

Δυστυ­χώς δεν έχει απα­σχο­λή­σει το δημόσιο διάλογο το δια­κύ­βευμα της σημε­ρι­νής ανα­μέ­τρη­σης αλλά και το «κομβικό σημείο» στο οποίο βρί­σκε­ται η τοπική αυτο­διοί­κηση.

Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, τα πράγ­ματα είναι πλέον ξεκά­θαρα.

Αν θέλουμε να μιλή­σουμε για ένα σχήμα, αυτό είναι πρόοδος ή συντή­ρηση. Αν θέλουμε να μιλή­σουμε για μία κίνηση, τότε είναι μπροστά ή πίσω.

Θα επι­λέ­ξουμε έναν διχα­στικό προ­ε­κλο­γικό βομ­βαρ­δι­σμό με θεω­ρη­τι­κο­λο­γίες και τσιτάτα στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, που ανα­πα­ρά­γο­νται ως «προ­γραμ­μα­τι­κές εξαγ­γε­λίες», πολλές φορές μάλιστα χωρίς συνοχή λόγου, άγνοια και προ­χει­ρό­τητα;

Έναν περι­φε­ρειακό συν­δυα­σμό, που επέλεξε επι­κοι­νω­νιακά να απο­δεί­ξει ότι το μόνο σημείο σύγκλι­σης μελών του ήταν το μίσος τους έναντι του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου;

Είναι πραγ­μα­τικά λυπηρή η δια­πί­στωση ότι ένας άνθρω­πος σαν τον Μανώλη Γλυνό, καθ΄ όλη την προ­ε­κλο­γική περίοδο μίλησε παρά μόνο ελά­χι­στα και δεν επέλεξε τον διάλογο. Απε­να­ντίας μιλού­σαν αντ΄ αυτού πρόσωπα ακα­τάλ­ληλα, εκφρά­ζο­ντας κυρίως συμπλέγ­ματα και θεωρίες συνω­μο­σίας.

Περιο­ρί­στηκε σε γραμ­μένα κείμενα και δεν αξιο­ποί­ησε το μεγάλο του προσόν, να μιλά από καρδιάς, γιατί εκεί έχει πράγ­ματι πλε­ό­να­σμα.

Εγκλω­βί­στηκε σε επι­κοι­νω­νιακά λάθη, από ανθρώ­πους, που πραγ­μα­τικά τον «καπέ­λω­σαν», σε σημείο που να ανα­ρω­τά­ται ακόμη κανείς αν έχει αντι­λη­φθεί ότι ήταν και είναι ο επι­κε­φα­λής.

Και θα πρέπει να ανα­ρω­τη­θεί και ο ίδιος αν χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ως «μαριο­νέτα» για να βγάλουν διά­φο­ροι τα απω­θη­μένα τους έναντι του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου.

Από εκεί­νους, που έμειναν «ορφανοί» και βρήκαν στέγη στην «Συμ­μα­χία» κι από άλλους που ποτέ δεν ξεπέ­ρα­σαν την ήττα του 2014.

Το χει­ρό­τερο όμως είναι ότι ο κύριος αντι­πο­λι­τευ­τι­κός λόγος επι­κε­ντρώ­θηκε σε δύο σημεία στους χει­ρι­σμούς του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου και της περι­φε­ρεια­κής αρχής στους δια­γω­νι­σμούς του φράγ­μα­τος Γαδουρά, των Led και μόλις πρό­σφατα της επι­δό­τη­σης του «Ηχος και Φως».

Κοινός παρο­νο­μα­στής του αντι­πο­λι­τευ­τι­κού λόγου εται­ρεία δημο­σίων έργων που συμ­με­τείχε είτε ως μέλος κοι­νο­πρα­ξιών είτε αυτό­νομα, στο μετο­χικό σχήμα της οποίας μετέχει ως πρό­ε­δρος ο αδελφός του κ. Μανώλη Γλυνού.

Επι­κοι­νω­νια­κός ερα­σι­τε­χνι­σμός ή κάτι άλλο; Το ερώτημα ρητο­ρικό.

Πέραν τούτου μένει να δια­πι­στω­θεί αν τελικά οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι για την υποδοχή, που επι­φύ­λαξε η «Συμ­μα­χία» στην στήριξη του κόμ­μα­τος.

Σε κάθε περί­πτωση το απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών θα απο­τυ­πω­θεί σήμερα στην κάλπη και μένει να δια­πι­στω­θεί εάν θα υπάρξει δεύ­τε­ρος γύρος.

Η θητεία του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου ήταν ανα­τρε­πτική. Και σε επίπεδο πολι­τι­κού λόγου αλλά κυρίως σε επίπεδο έργων.

Μιας νέας κοπής πολι­τι­κός, που δεν αρέ­σκε­ται στο να χτυπά πλάτες, ευθύς και απο­τε­λε­σμα­τι­κός, ακού­ρα­στος εργα­σιο­μα­νής, εύστρο­φος και χαρι­σμα­τι­κός. Δύσκο­λος λένε χαρα­κτή­ρας, αλλά όχι υπο­κρι­τής.

΄Ενας συν­δυα­σμός, που πλαι­σιώ­θηκε με νέα πρόσωπα και με εξαι­ρε­τι­κούς εκπρο­σώ­πους από το Νότιο Αιγαίο.

Στον Δήμο Ρόδου ήλθε η ώρα της μεγάλης ευθύνης, η ώρα, που πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε τι δια­κυ­βεύ­ε­ται στις σημε­ρι­νές εκλογές.

Θέλουμε μια νέα δημο­τική αρχή που για άλλα τέσσερα χρόνια θα δια­χει­ρι­σθεί την μιζέρια και την απα­ξί­ωση ή θέλουμε την εκκί­νηση μιας ανα­πτυ­ξια­κής δια­δι­κα­σίας που θα εξα­σφα­λί­ζει την ανά­πτυξη του Δήμου Ρόδου;

Θέλουμε να παρα­κα­λάμε τον κάθε παρά­γο­ντα για να εκπλη­ρώ­σει η δημο­τική αρχή τις υπο­χρε­ώ­σεις της έναντι των δυσβά­στα­χτων πλέον αντα­πο­δο­τι­κών τελών που πλη­ρώ­νουμε, ακόμη και για τα αυτο­νό­ητα, όπως το νερό, το κλάδεμα των δέντρων, την απο­κο­μιδή των σκου­πι­διών, την απο­κα­τά­σταση του οδο­στρώ­μα­τος κ.α.;

Τον κ. Φώτη Χατζη­διάκο τον ζήσαμε όλοι κι όλοι ξέρουμε, τι θα έπρεπε να κάνει και δεν το έκανε, τι έπρεπε να μην κάνει και το έκανε.

Σε ό,τι αφορά τις ικα­νό­τη­τές του απα­ντή­σεις ανα­ζη­τή­στε από τους συνερ­γά­τες του, πρώην και νυν, ή μάλλον θυμη­θείτε τι σας έλεγαν σε κατ’ ιδίαν συνα­ντή­σεις για τον συγκε­ντρω­τικό χαρα­κτήρα του και όχι μόνο.

Μην αρκε­στείτε σε αυτά που δια­τυ­μπά­νι­σαν κατά την προ­ε­κλο­γική περίοδο…

Θυμάστε όλοι τις φωτο­γρα­φίες του Δημάρ­χου Ρόδου κατά τα πρώτα έτη της θητείας του, σε μια προ­σπά­θεια να δια­φη­μί­σει ως έργο του τα βαμμένα παγκά­κια, τα καλα­θά­κια στους δρόμους, τις δια­γραμ­μί­σεις, να κρα­δαί­νει κλαδιά στις πυρ­κα­γιές κ.α.

Ο λαϊ­κι­σμός δεν προ­κα­λεί ευτυχώς αλτσχάϊ­μερ στους ψηφο­φό­ρους.

Η μάχη της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, το κύριο ζητού­μενο για τους πολίτες, δεν κερ­δή­θηκε. Το νησί παρά τις πολυ­δά­πα­νες ανα­θέ­σεις υπη­ρε­σιών σε ιδιώτες δεν είναι καλύ­τερο.

Μήπως δεν έχετε φτάσει στο σημείο να ανα­πο­λείτε κι εσείς την δημαρ­χία του Στάθη Κου­σουρνά; Δεν θυμάστε τους προη­γού­με­νους δημάρ­χους του νησιού… και για το επίπεδο του έργου που παρή­γα­γαν και για τις προ­σω­πι­κό­τη­τες και τον χαρα­κτήρα τους.

Το δια­κύ­βευμα στις σημε­ρι­νές εκλογές είναι λοιπόν:

Θα δοθεί στήριξη στις δυνά­μεις ανα­τρο­πής των κατε­στη­μέ­νων κατα­στά­σεων που μας έφεραν ως εδώ ή θα επι­τρα­πεί στους αντι­πά­λους της προόδου, να ανα­συ­ντά­ξουν τις δυνά­μεις τους και να συνε­χί­σουν, αλώ­βη­τοι από την κρίση, την παρελ­θο­ντο­λο­γική τους δράση;

Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης δεν χρειά­ζε­ται συστά­σεις.

Δια­κι­νή­θη­καν καθ΄ όλη την προ­ε­κλο­γική περίοδο απί­στευ­τες αθλιό­τη­τες για το πρόσωπό του από εκεί­νους που ζητού­σαν μάλιστα να βρεθεί μαζί τους σε δημόσια συζή­τηση.

Αντ’ αυτών επέλεξε την κοι­νω­νία, πήγε παντού και είδε τους πάντες. Τον γνώ­ρι­σαν όλοι εκείνοι που μόνο άκουγαν για το πρόσωπό του στο παρελ­θόν. Και η γνω­ρι­μία αυτή, ήταν εκείνη που έκανε τη διαφορά. Και δεν τον αγκά­λια­σαν μόνο οι ψηφο­φό­ροι αλλά και νέοι στην πολι­τική ζωή του τόπου.

Κατόρ­θωσε σε μια εποχή που όλοι απο­στρέ­φο­νται την πολι­τική και τους πολι­τι­κούς, να κάνει το ακα­τόρ­θωτο, να ανα­νε­ώ­σει το πολι­τικό προ­σω­πικό στον πρώτο βαθμό αυτο­διοί­κη­σης σε ποσοστό πέραν του ανα­με­νό­με­νου.

Ο συν­δυα­σμός της εμπει­ρίας στε­λε­χών, με ένσημα ετών στην αυτο­διοί­κηση και νέων υπο­ψη­φίων από όλες τις κοι­νω­νι­κές τάξεις και τις επαγ­γελ­μα­τι­κές κατη­γο­ρίες ήταν αυτός που οδήγησε στην επι­τυ­χία του εγχει­ρή­μα­τος σε συν­δυα­σμό με την προ­σω­πι­κό­τητα του ηγέτη, ο οποίος δεν γεν­νή­θηκε σε κομ­μα­τικό σωλήνα, είναι άφθαρ­τος και αδιά­φθο­ρος και πολύ περισ­σό­τερο… «χορ­τά­τος».

Θέλει ξέρετε έναν τέτοιο άνθρωπο, που τολμά να προ­σφέ­ρει τον μισθό του δημάρ­χου για την κατα­πο­λέ­μηση της μάστι­γας των ναρ­κω­τι­κών, ο τόπος.

Έναν άνθρωπο νοι­κο­κύρη και άρχοντα όχι μόνο στον τρόπο ζωής αλλά και στον χαρα­κτήρα. Έναν ευγενή Δήμαρχο, ικανό με όραμα, που δοκι­μά­στηκε τόσο στον επαγ­γελ­μα­τικό στίβο και πέτυχε σε καιρό κρίσης αλλά και από τις θέσεις αυξη­μέ­νης ευθύνης που θήτευσε.

Το δια­κύ­βευμα των εκλογών έχει να κάνει με τους ανθρώ­πους, που θέλουν και μπορούν να σχε­διά­σουν και να υλο­ποι­ή­σουν τις κατάλ­λη­λες πολι­τι­κές, που θα δια­σφα­λί­σουν το ανα­πτυ­ξιακό μέλλον του δήμου μας για την επόμενη περίοδο.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά, απαι­τού­νται τοπικοί ηγέτες άλλων δια­στά­σεων, δια­φο­ρε­τι­κοί από απλούς δια­χει­ρι­στές σε συν­δυα­σμό με νέους ανθρώ­πους με δυνα­μι­σμό, διάθεση για προ­σφορά και πολι­τικό όραμα.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, η διεκ­δί­κηση δημο­τι­κής πλειο­ψη­φίας απαιτεί ευρείες προ­γραμ­μα­τι­κές συγκλί­σεις, συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες και αυτό­νομο πολι­τικό λόγο.

Στις εκλογές αυτές καλό θα είναι να μπουν μια και καλή στο χρο­νο­ντού­λαπο της ιστο­ρίας εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν επι­δεί­ξει τίποτα τόσα χρόνια με την ενα­σχό­ληση τους στα κοινά και παράλ­ληλα να απο­τε­λέ­σουν παρά­δειγμα προς αποφυγή, οι περι­πτώ­σεις εκείνες των υπο­ψη­φίων, που συμ­με­τέ­χουν στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία είτε από ίδιο όφελος, είτε από ματαιο­δο­ξία ή από κενή φιλο­δο­ξία.

Να στη­ρι­χθούν εκείνοι οι οποίοι ορα­μα­τί­ζο­νται για τον Δήμο μια ισόρ­ροπη ανά­πτυξη που να αξιο­ποιεί την ιστορία, τους ανθρώ­πι­νους και φυσι­κούς της πόρους, με όραμα να βρει το νησί μας την χαμένη αίγλη του.

Πρέπει να στη­ρι­χθούν εκείνοι οι οποίοι αισθά­νο­νται ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην πολι­τική μιζέρια και στην κατα­στρο­φική λογική της ψηφο­θη­ρίας με προ­σω­πι­κές εξυ­πη­ρε­τή­σεις, που αφήνει πάντα στην άκρη τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της κοι­νω­νίας μας.