Απόφαση – ορόσημο του Πρωτοδικείου Ρόδου για καθυστέρηση πτήσης

• Δι­καιώ­μα­τα επι­βα­τών και υπο­χρε­ώ­σεις αε­ρο­πο­ρι­κών εται­ρειών βάσει του Κα­νο­νι­σμού 261/2004

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε μια ση­μα­ντι­κή από­φα­ση σχε­τι­κά με τις ευ­θύ­νες των αε­ρο­πο­ρι­κών εται­ρειών απέ­να­ντι στους επι­βά­τες, σύμ­φω­να με τον Κα­νο­νι­σμό 261/2004 της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Η υπό­θε­ση, που εξε­τά­στη­κε στο πλαί­σιο της δια­δι­κα­σί­ας μι­κρο­δια­φο­ρών, αφο­ρού­σε αγωγή τριών επι­βα­τών, κα­τοί­κων της Ρόδου, ενα­ντί­ον γνω­στής αε­ρο­πο­ρι­κής εται­ρεί­ας λόγω με­γά­λης κα­θυ­στέ­ρη­σης πτή­σης.

Το δι­κα­στή­ριο υπο­χρέ­ω­σε την εται­ρεία να κα­τα­βά­λει απο­ζη­μί­ω­ση στους ενά­γο­ντες, κρί­νο­ντας ότι η εται­ρεία δεν έλαβε τα απα­ραί­τη­τα μέτρα για την απο­φυ­γή της τα­λαι­πω­ρί­ας τους.

Οι ενά­γο­ντες, δύο ενή­λι­κες και η ανή­λι­κη κόρη τους, είχαν κάνει κρά­τη­ση για πτήση με προ­ο­ρι­σμό τη Ρόδο, με εν­διά­με­σο σταθ­μό την Αθήνα.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, η πτήση από το Πα­ρί­σι προς την Αθήνα ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη να ανα­χω­ρή­σει στις 17:00 και να φτά­σει στις 21:10.

Από εκεί, θα ακο­λου­θού­σε πτήση στις 22:20 προς τη Ρόδο, με άφιξη στις 23:20. Παρά την έγκαι­ρη επι­βί­βα­ση των επι­βα­τών στο αε­ρο­πλά­νο στο Πα­ρί­σι, η πτήση κα­θυ­στέ­ρη­σε να ανα­χω­ρή­σει κατά 2 ώρες και 25 λεπτά, λόγω «αυ­ξη­μέ­νης κυ­κλο­φο­ρί­ας στον ενα­έ­ριο χώρο της Αθή­νας», όπως ενη­με­ρώ­θη­καν από την εται­ρεία.

Η κα­θυ­στέ­ρη­ση είχε ως απο­τέ­λε­σμα οι επι­βά­τες να χά­σουν την αντα­πό­κρι­σή τους στην Αθήνα και να ανα­γκα­στούν να δια­νυ­κτε­ρεύ­σουν στο αε­ρο­δρό­μιο. Επι­βι­βά­στη­καν στην επό­με­νη δια­θέ­σι­μη πτήση στις 05:00 της επό­με­νης ημέ­ρας και έφτα­σαν στον προ­ο­ρι­σμό τους στις 06:00, επτά ώρες αρ­γό­τε­ρα από την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη ώρα.

Αι­τή­μα­τα των ενα­γό­ντων και αντί­δρα­ση  της εται­ρεί­ας

Οι ενά­γο­ντες ζή­τη­σαν απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 1.200 ευρώ (400 ευρώ ανά άτομο), επι­κα­λού­με­νοι τα προ­βλε­πό­με­να στον Κα­νο­νι­σμό 261/2004.

Ει­δι­κό­τε­ρα, υπο­στή­ρι­ξαν ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση τους προ­κά­λε­σε ση­μα­ντι­κή τα­λαι­πω­ρία και απώ­λεια χρό­νου.

Η αε­ρο­πο­ρι­κή εται­ρεία, αρ­νή­θη­κε τις αξιώ­σεις, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση οφει­λό­ταν σε έκτα­κτες πε­ρι­στά­σεις, συ­γκε­κρι­μέ­να σε απο­φά­σεις της Υπη­ρε­σί­ας Δια­χεί­ρι­σης Ενα­έ­ριας Κυ­κλο­φο­ρί­ας (ATC), για τις οποί­ες η εται­ρεία δεν είχε κα­νέ­ναν έλεγ­χο.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­στη­κε ότι είχε συμ­μορ­φω­θεί πλή­ρως με τον Κα­νο­νι­σμό, πα­ρέ­χο­ντας ενη­μέ­ρω­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα δια­μο­νής σε ξε­νο­δο­χείο, την οποία οι ενά­γο­ντες επέ­λε­ξαν να μην αξιο­ποι­ή­σουν.

Ωστό­σο, δεν προ­σκό­μι­σε απο­δει­κτι­κά στοι­χεία που να επι­βε­βαιώ­νουν ότι είχαν λη­φθεί όλα τα απα­ραί­τη­τα μέτρα για την απο­φυ­γή της κα­θυ­στέ­ρη­σης.

Το νο­μι­κό πλαί­σιο και οι υπο­χρε­ώ­σεις των αε­ρο­πο­ρι­κών εται­ρειών

Ο Κα­νο­νι­σμός 261/2004 της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης προ­βλέ­πει ότι οι επι­βά­τες έχουν δι­καί­ω­μα απο­ζη­μί­ω­σης για κα­θυ­στέ­ρη­ση άνω των τριών ωρών, εκτός αν η κα­θυ­στέ­ρη­ση οφεί­λε­ται σε «έκτα­κτες πε­ρι­στά­σεις» που δεν μπο­ρού­σαν να απο­φευ­χθούν.

Αυτές πε­ρι­λαμ­βά­νουν απερ­γί­ες, ακραί­ες και­ρι­κές συν­θή­κες ή κιν­δύ­νους για την ασφά­λεια των πτή­σε­ων. Για να απαλ­λα­γεί από την υπο­χρέ­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης, ο αε­ρο­με­τα­φο­ρέ­ας πρέ­πει να απο­δεί­ξει ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση δεν μπο­ρού­σε να απο­φευ­χθεί, ακόμη και αν είχαν λη­φθεί όλα τα εύ­λο­γα μέτρα.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι, πα­ρό­τι οι απο­φά­σεις της Υπη­ρε­σί­ας Δια­χεί­ρι­σης Ενα­έ­ριας Κυ­κλο­φο­ρί­ας μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν έκτα­κτη πε­ρί­στα­ση, η ενα­γό­με­νη εται­ρεία δεν απέ­δει­ξε ότι έλαβε τα απα­ραί­τη­τα μέτρα για τη δια­χεί­ρι­ση της κα­θυ­στέ­ρη­σης.

Επι­πλέ­ον, δεν πα­ρέ­σχε την κα­τάλ­λη­λη φρο­ντί­δα στους επι­βά­τες, όπως γεύ­μα­τα ή επαρ­κή διευ­κο­λύν­σεις, κατά τη διάρ­κεια της ανα­μο­νής.

Το δι­κα­στή­ριο υπο­χρέ­ω­σε την εται­ρεία να κα­τα­βά­λει:

• 400 ευρώ σε κάθε ενά­γο­ντα ενή­λι­κα.

• 400 ευρώ για την ανή­λι­κη κόρη τους.

Η από­φα­ση βα­σί­στη­κε στο γε­γο­νός ότι οι επι­βά­τες υπέ­στη­σαν σο­βα­ρή τα­λαι­πω­ρία λόγω της κα­θυ­στέ­ρη­σης, ενώ η εται­ρεία δεν κα­τέ­βα­λε επαρ­κείς προ­σπά­θειες για να απο­φύ­γει την κα­τά­στα­ση.

Πα­ράλ­λη­λα, το δι­κα­στή­ριο έλαβε υπόψη την απου­σία απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων από την πλευ­ρά της εται­ρεί­ας σχε­τι­κά με τη λήψη όλων των εύ­λο­γων μέ­τρων.

Τα δι­κα­στι­κά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν με­τα­ξύ των δια­δί­κων, δε­δο­μέ­νης της πο­λυ­πλο­κό­τη­τας της υπό­θε­σης και της ερ­μη­νεί­ας του Κα­νο­νι­σμού 261/2004.

Η από­φα­ση αυτή απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κό ορό­ση­μο για την προ­στα­σία των δι­καιω­μά­των των επι­βα­τών αε­ρο­πο­ρι­κών με­τα­φο­ρών.

Υπο­γραμ­μί­ζει την ανά­γκη των αε­ρο­πο­ρι­κών εται­ρειών να δια­σφα­λί­ζουν την τή­ρη­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ών τους, ει­δι­κά όσον αφορά στην απο­ζη­μί­ω­ση και στην πα­ρο­χή φρο­ντί­δας σε πε­ρι­πτώ­σεις κα­θυ­στέ­ρη­σης ή μα­ταί­ω­σης πτή­σε­ων.

Το δι­κα­στή­ριο τό­νι­σε ότι οι εται­ρεί­ες δεν μπο­ρούν να επι­κα­λού­νται γε­νι­κούς λό­γους για να απο­φύ­γουν την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μιώ­σε­ων, χωρίς να προ­σκο­μί­σουν συ­γκε­κρι­μέ­να και πει­στι­κά στοι­χεία.

Η υπό­θε­ση αυτή μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως δε­δι­κα­σμέ­νο για πα­ρό­μοιες πε­ρι­πτώ­σεις στο μέλ­λον, ενι­σχύ­ο­ντας την προ­στα­σία των επι­βα­τών σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Η από­φα­ση του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ανα­δει­κνύ­ει τη ση­μα­σία της αυ­στη­ρής τή­ρη­σης του Κα­νο­νι­σμού 261/2004 και θέτει υψηλά στά­νταρντ για την ευ­θύ­νη των αε­ρο­με­τα­φο­ρέ­ων.

Πα­ράλ­λη­λα, απο­τε­λεί μή­νυ­μα προς τις αε­ρο­πο­ρι­κές εται­ρεί­ες για την ανά­γκη επα­γρύ­πνη­σης και την εφαρ­μο­γή μέ­τρων που θα δια­σφα­λί­ζουν την προ­στα­σία των επι­βα­τών σε πε­ρι­πτώ­σεις κα­θυ­στε­ρή­σε­ων ή άλλων προ­βλη­μά­των στις πτή­σεις τους.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Γιώρ­γος Λα­μπα­δά­κης.