“Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της Θείας Ενανθρωπήσεως”

Σεβα­σμιό­τατε, τα Χρι­στού­γεννα έφτασαν. Είναι μια γιορτή που εορ­τά­ζε­ται σε παγκό­σμιο επίπεδο και σε χώρες ανε­ξαρ­τή­τως εάν είναι χρι­στια­νι­κές ή όχι, λαμ­βά­νο­ντας έναν πολύ εμπο­ρικό χαρα­κτήρα. Πώς θα πρέπει να προ­σεγ­γί­ζουμε την γέννηση του Θεαν­θρώ­που ως χρι­στια­νοί ορθό­δο­ξοι;

Τα Χρι­στού­γεννα είναι η γιορτή της Θείας Εναν­θρω­πή­σεως. Ο Θεός γίνεται άνθρω­πος και μπαίνει μέσα στην ανθρώ­πινη ιστορία –ως Θεάν­θρω­πος. Φέρνει μία και­νούρ­για πραγ­μα­τι­κό­τητα στον κόσμο, ανοίγει την αυλαία μίας νέας εποχής, η οποία ουδέ­ποτε παλιώ­νει. Η θεία Εναν­θρώ­πηση είναι η έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον κόσμο και τον άνθρωπο. Διότι, τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έστειλε τον Υιό του τον Μονο­γενή για να λυτρώ­σει τον άνθρωπο από την αμαρτία και τον θάνατο. Αυτός είναι ο πρω­ταρ­χι­κός σκοπός και μετά ακο­λου­θούν όλες οι άλλες συνέ­πειες αυτού του γεγο­νό­τος.

Το πώς εμείς, ως χρι­στια­νοί ορθό­δο­ξοι θα προ­σεγ­γί­σουμε αυτό το μυστή­ριο; Απλώς συμ­με­τέ­χο­ντας στην εορτή ή παίρ­νο­ντας μία υπεύ­θυνη στάση απέ­να­ντι στον Εναν­θρω­πή­σα­ντα Θεό; Υπεύ­θυνη στάση, σημαί­νει ότι λαμ­βά­νουμε σοβαρά υπόψη αυτά τα οποία έχει να μας πει και εμπι­στευό­μα­στε, ό,τι μας απο­κά­λυψε. Γιατί, ουσια­στικά, αυτό που εμείς πιστεύ­ουμε είναι απο­κά­λυψη Θεού. Η διαφορά της θρη­σκείας μας απ᾿ όλες τίς ἀλλες είναι ότι αυτή δεν απο­τε­λεί ανθρώ­πινο δημιούρ­γημα αλλά απο­κά­λυψη Θεού για να μας δείχνει αιώνια τον δρόμο της αλη­θι­νής ζωής.

Όλα, εξαρ­τώ­νται πλέον από την στάση μας, απέ­να­ντι στον Εναν­θρω­πή­σα­ντα Λόγο του Θεού.

Πώς να γιορ­τά­σουμε; Ο υπερ-καταναλωτισμός και μια εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα κυριαρ­χούν. Βλέ­πουμε ότι το εξω­τε­ρικό περί­βλημα της γιορτής των Χρι­στου­γέν­νων δεν το δια­μορ­φώ­νει πάντα η παρά­δοσή μας, αφού υπάρχει εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση σε παγκό­σμιο επίπεδο που αφορά και την δική μας κοι­νω­νία. Τελικά, όμως, όλα αυτά το μόνο που κατορ­θώ­νουν είναι να αλλοιώ­σουν το νόημα της εορτής.

Κάθε εορτή εορ­τά­ζε­ται με την συμ­με­τοχή μέσα στο γεγονός. Με το τι έχει να πει ο Ενσαρ­κω­θείς Θεός σ’ εμάς. Πώς τελικά το προ­σλαμ­βά­νουμε και πώς προ­σπα­θούμε να ζήσουμε το γεγονός και να τηρή­σουμε την παρά­δοσή μας.

Αν αυτό το κατα­λά­βουμε, μπο­ρούμε να βιώ­σουμε με αληθινή επί­γνωση την Εορτή –χωρίς να παρα­ποιούμε το νόημά της. Να μη ζούμε δηλαδή μια εορτή που μπορεί να αλλάζει την καθη­με­ρι­νό­τητά μας, αλλά υπαρ­ξιακά δεν σημαί­νει απο­λύ­τως τίποτα για μας.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι ημέρες των εορτών (όπως και του Πάσχα) είναι ημέρες προ­σφο­ράς. Βλέ­πουμε ότι κάθε φορά, γίνεται μια μεγάλη κινη­το­ποί­ηση, καμπά­νια με προ­σφο­ρές, δωρεές τρο­φί­μων κ.λπ. στους συμπο­λί­τες μας που έχουν ανάγκη. Όχι ότι δεν γίνεται αυτό όλο το χρόνο, αλλά κυρίως τις ημέρες των εορτών, φαί­νε­ται περισ­σό­τερο. Πώς το βλέπετε αυτό;

Είναι λογικό, τις ημέρες αυτές των μεγάλων εορτών, να σκε­φτό­μα­στε περισ­σό­τερο ότι κάποιοι συνάν­θρω­ποί μας δεν θα μπο­ρέ­σουν να γιορ­τά­σουν με τον τρόπο που έχουμε συνη­θί­σει να γιορ­τά­ζουμε εμείς. Όσον αφορά τα υλικά πράγ­ματα, το φαγητό κ.λπ. Όμως, θα πρέπει να εξε­τά­σουμε το γιατί κινη­το­ποιού­μα­στε και ποιο είναι το ενδό­μυχο κίνητρό μας. Είναι η αγάπη και το ενδια­φέ­ρον μας ή είναι η προ­σω­πική μας προβολή –να δεί­ξουμε ότι έχουμε κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σίες ή γιατί έτσι συνη­θί­ζε­ται; Νομίζω πως αυτό θα πρέπει να είναι το ερώτημά μας: Το γιατί το κάνουμε; Καλή η προ­σπά­θεια, αλλά πάντα να εξε­τά­ζουμε τα κίνητρα και να προ­σπα­θούμε να αντα­πο­κρι­θούμε στις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες των συναν­θρώ­πων μας.

Η Εκκλη­σία όμως, έχει απο­δεί­ξει εμπρά­κτως ότι στέ­κε­ται πάντα δίπλα στους συναν­θρώ­πους μας.

Η Εκκλη­σία το κάνει γιατί θέλει να αντα­πο­κρί­νε­ται στην εντολή του Θεού. Η εντολή του Θεού είναι να αγα­πούμε τον συνάν­θρωπο. Και όταν ζητάει ως θεσμός την προ­σφορά των ανθρώ­πων της θέλει να τους κινη­το­ποι­ή­σει να εκφρα­στούν αγα­πη­τικά. Δεν λει­τουρ­γεί η Εκκλη­σία με γνώμονα την αρχή της αλλη­λεγ­γύης. Η αλλη­λεγ­γύη είναι ένα μέρος της αγάπης γιατί η αγάπη που εντέλ­λε­ται ο Θεός είναι απε­ρα­ντο­σύνη. Η λέξη αλλη­λεγ­γύη έχει γίνει ‘σημαία’ τα τελευ­ταία χρόνια –και λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης. Όμως η λέξη αυτή είναι πολύ λίγη μπροστά στην λέξη αγάπη και στην έκφρασή της… Αυτό, δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Ωστόσο, ο ρόλος της Εκκλη­σίας όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης στην χώρα μας, απο­δεί­χθηκε ότι ήταν σημα­ντι­κός. Πέρα από το ποι­μα­ντικό μέρος, ο άνθρω­πος προ­σέ­φυγε στην Εκκλη­σία. Πώς το εκλά­βατε εσείς;

Οι συνάν­θρω­ποί μας -έχοντας μια μακρά παρά­δοση της σχέσης τους με την Εκκλησία- σε όλες τις δύσκο­λες στιγμές τους, εκεί θα κατα­φύ­γουν. Γιατί η Εκκλη­σία είναι αυτή που θα τους ακούσει. Και να μην έχει να τους προ­σφέ­ρει, και πάλι θα είναι εκεί για να τους ακούσει. Θα αισθαν­θούν ότι κάποιος στέ­κε­ται δίπλα τους. Στρά­φη­καν πολλές φορές στην Εκκλη­σία όχι μόνον για τα υλικά αγαθά αλλά και για πνευ­μα­τικά αγαθά. Άλλωστε η Εκκλη­σία δεν έχει απε­ριό­ρι­στες δυνα­τό­τη­τες. Νομίζω πάντως, πως χρεια­ζό­μα­στε να ξεπε­ρά­σουμε κάποιες αγκυ­λώ­σεις. Η Εκκλη­σία δεν είναι ένας οργα­νι­σμός, ένας θεσμός πρό­νοιας, μια οργά­νωση. Είναι κάτι άλλο. Και όταν την προ­σεγ­γί­σουμε γι αυτό που είναι, τότε μπο­ρούμε να ανα­κα­λύ­ψουμε τους θησαυ­ρούς της και να αντλή­σουμε από αυτούς. Πολλοί, βέβαια, άνθρω­ποι θεωρούν ότι η Εκκλη­σία είναι ένας οργα­νι­σμός πρό­νοιας π.χ. όπως άλλοι οργα­νι­σμοί που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να αντα­πο­κρί­νο­νται σε διά­φο­ρες ανάγκες. Η Εκκλη­σία δεν είναι αυτό.

Ο ρόλος όμως, της Εκκλη­σίας στην σύγ­χρονη κοι­νω­νία είναι πλέον σημα­ντι­κός, αν λάβουμε υπόψη την συστη­μα­τική επίθεση που δέχεται εδώ και πολλά χρόνια.

Εξαρ­τά­ται πώς ο καθένας εκλαμ­βά­νει τον ρόλο της Εκκλη­σίας και πώς την βλέπει. Δυστυ­χώς παρα­τη­ρούμε πόσο ιδε­ο­λη­πτι­κές αντι­λή­ψεις συναν­θρώ­πων μας αδικούν την Εκκλη­σία και δηλη­τη­ριά­ζουν τον σύγ­χρονο άνθρωπο. Η Εκκλη­σία είναι εικόνα της βασι­λείας του Θεού.

Ο ουσια­στι­κός και πρώ­τι­στος ρόλος της είναι η σωτηρία και ο αγια­σμός του ανθρώ­που. Το κέντρο είναι η Αγία Τράπεζα, όπου τελε­σιουρ­γεί­ται το μυστή­ριο της Θείας Ευχα­ρι­στίας και εκεί βρί­σκε­ται η αφε­τη­ρία όλων των “δρα­στη­ριο­τή­των” της. Μέσα από την λει­τουρ­γική ζωή η Εκκλη­σία προ­σφέ­ρει την ανα­γέν­νηση στον άνθρωπο. Τον αγιασμό και την λύτρωση. Ξεκι­νώ­ντας από κει κατα­θέ­τει λόγο ουσια­στικό για την ζωή και την καθη­με­ρι­νό­τητα και δίνει στον σύγ­χρονο άνθρωπο την μαρ­τυ­ρία της αλη­θι­νής ζωής. Όταν αυτό επι­τυγ­χά­νε­ται, τότε ακο­λου­θούν με επι­τυ­χία και όλα τ’ άλλα.