Η Διαμεσολάβηση για την αποσυμφόρηση της Δικαιοσύνης-Αρθρο του Κωνσταντίνου Σαρή

Επα­νήλθε και πάλι στο προ­σκή­νιο η δια­με­σο­λά­βηση για την απο­συμ­φό­ρηση της Δικαιο­σύ­νης, διε­ρω­τώ­μαι όμως εάν πράγ­ματι μπορεί να είναι δια­με­σο­λα­βη­τής ο οποιοσ­δή­ποτε άλλος εκτός από τον Δικαστή. Ο προ­βλη­μα­τι­σμός μου δε αυτός απορ­ρέει από το άρθρο 26 αριθμ. 3 του Συντάγ­μα­τος, σύμφωνα με το οποίο η δικα­στική λει­τουρ­γία ασκεί­ται από τα Δικα­στή­ρια. Βέβαια για να υπο­στη­ρί­ζε­ται η δια­με­σο­λά­βηση από δια­κε­κρι­μέ­νους νομι­κούς, αυτό σημαί­νει ότι μάλλον η δια­με­σο­λά­βηση μπορεί να γίνει από οποιον­δή­ποτε, έστω και μη νομικό.

Εκείνο όμως το οποίο κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να απο­τε­λέ­σει την αιτιο­λο­γική βάση της καθιέ­ρω­σης της δια­με­σο­λά­βη­σης, είναι η σκο­πού­μενη κατ’ αυτόν τον τρόπο απο­συμ­φό­ρηση της Δικαιο­σύ­νης από την πληθώρα των υπο­θέ­σεων. Στην δικαιο­σύνη έχουν ανα­τε­θεί και αδι­κή­ματα, τα οποία δεν ενέχουν την ηθική απαξία μιας ποινικά κολά­σι­μης πράξης, π.χ. η περί­φραξη ενός ακι­νή­του χωρίς την άδεια της αρμό­διας αρχής, απο­τε­λεί το ποινικό αδίκημα της αυθαί­ρε­της δόμησης. Το ότι οι ομπρε­λά­δες, οι οποίοι μισθώ­νουν κάθε χρόνο μέρος της παρα­λίας για την τοπο­θέ­τηση ομπρε­λών και καθι­σμά­των, εάν επε­κτεί­νουν το μέρος της παρα­λίας στο οποίο τοπο­θε­τούν τις ομπρέ­λες, δια­πράτ­τουν το αδίκημα της αυθαί­ρε­της κατά­λη­ψης αιγια­λού και παρα­λίας. Οι πράξεις και παρα­λεί­ψεις αυτές γιατί πρέπει να ανα­τί­θε­νται και στα Ποινικά Δικα­στή­ρια και δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται μόνο από τις αρμό­διες Αρχές και μάλιστα με την επιβολή προ­στί­μων, το ύψος των οποίων θα πρέπει να απο­τε­λέ­σει ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα στις απο­φά­σεις των κατα­λη­ψιών; Αυτά για την απο­συμ­φό­ρηση, αλλά και τις τόσες άλλες περι­πτώ­σεις για την κατά­ληψη δημο­σίων κτη­μά­των οι οποίες απο­τε­λούν ποινικό αδίκημα, τα οποία στο τέλος απο­δί­δο­νται στους κατα­πα­τη­τές.

Για να μην αναφέρω ότι και η κοπή ενός κλάδου πεύκου ή η εκρί­ζωση ενός σχοίνου, απο­τε­λεί παρά­νομη υλο­το­μία και παρά­νομη εκχέρ­σωση αντί­στοιχα.

Επί του κυρίου όμως ζητή­μα­τος των δια­με­σο­λα­βη­τών, δεν ανα­φέ­ρε­ται σε κανένα σημείο, ποια θα είναι τα πρόσωπα εκείνα τα οποία θα ορι­στούν ως δια­με­σο­λα­βη­τές και ποιες πρέπει να είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τα προ­σό­ντα τους, ούτως ώστε να απο­τε­λέ­σουν τον δια­με­σο­λα­βητή. Δεν αντι­λέγω ότι η

απονομή της Δικαιο­σύ­νης είναι βρα­δυ­τάτη, όμως οι κατά καιρούς γινό­με­νες τρο­πο­ποι­ή­σεις της Δικο­νο­μίας δεν υπη­ρε­τούν τον στόχο της επι­τά­χυν­σης. Όπως είναι και η σήμερα εφαρ­μο­ζό­μενη δια­δι­κα­σία των 100 ημερών , αντί μετά την πάροδο των προ­θε­σμιών αντί­κρου­σης να θεω­ρεί­ται συζη­τη­θείσα η υπόθεση, θεω­ρου­μέ­νης ως ημέρας συζη­τή­σεως της επο­μέ­νης της παρόδου των προ­θε­σμιών της προ­σθή­κης και αντί­κρου­σης, προσ­διο­ρί­ζε­ται και πάλι νέα δικά­σι­μος, η οποία απέχει ένας έτος περίπου από την προη­γού­μενη προ­θε­σμία. Όπως ήταν απο­τυ­χη­μένη και η προη­γη­θείσα υπο­χρε­ω­τική προ­σπά­θεια εξω­δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού πριν από την συζή­τηση της αγωγής δια­μέ­σου των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων.

Ο μόνος, ο οποίος είναι ικανός να φέρει την ειρη­νική επίλυση της δια­φο­ράς είναι ο Δικα­στής, αυτόν εμπι­στεύ­ο­νται, προς το παρόν του­λά­χι­στον οι Έλληνες και αυτό θα γίνει ως εξής:

Με την κατά­θεση της αγωγής ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου θα ορί­ζε­ται από τον Πρόεδρο ο Ειση­γη­τής, ο οποίος θα καλεί τα διάδικα μέρη, με τους δικη­γό­ρους τους για την συμ­βι­βα­στική επίλυση της δια­φο­ράς. Τον Δικαστή εμπι­στεύ­ο­νται οι πολίτες ως αξιό­πι­στο και αμε­ρό­λη­πτο πρόσωπο, ικανό να συμ­βι­βά­σει ακόμα και δια­δί­κους, οι οποίοι σκο­τώ­νο­νται μεταξύ τους.

Για τις ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου δια­φο­ρές, πάλι ο Πρό­ε­δρος θα χρεώνει την υπόθεση σε Δικαστή, ο οποίος θα εφαρ­μό­ζει την ίδια δια­δι­κα­σία. Εάν παρά τις επί­μο­νες προ­σπά­θειες παρέλ­θει άπρακτο ένα εύλογο χρονικό διά­στημα, τότε πλέον η υπόθεση θα συζη­τεί­ται κανο­νικά στο Δικα­στή­ριο.

Σχετικά δε με το κόστος έχω να παρα­τη­ρήσω ότι ο δια­με­σο­λα­βη­τής είτε επι­τύ­χει είτε απο­τύ­χει, η δια­με­σο­λά­βηση, θα πρέπει να πλη­ρω­θεί. Επο­μέ­νως εάν η υπόθεση αχθεί στο Δικα­στή­ριο, το κόστος θα επαυ­ξά­νε­ται κατά την αμοιβή του δια­με­σο­λα­βητή, ασχέτως εάν η δια­με­σο­λά­βηση δεν ευδο­κί­μησε, ως εκ τούτου ο διά­δι­κος θα πλη­ρώ­σει και δικη­γόρο και δια­με­σο­λα­βητή.

Κλεί­νο­ντας και κατα­θέ­το­ντας την μακρά εμπει­ρία μου από την άσκηση της δικη­γο­ρίας, οι πολίτες, ιδίως στις επαρ­χίες, τον μόνο που εμπι­στεύ­ο­νται ως τρίτο αξιό­πι­στο πρόσωπο είναι τον Δικαστή και σ΄αυτόν θα πρέπει να ανα­τε­θεί η δια­με­σο­λά­βηση για να επι­φέ­ρει και τα ποθητά απο­τε­λέ­σματα της ταχείας απο­πε­ρά­τω­σης μιας υπό­θε­σης και με λιγό­τερο κόστος, από το αν άγεται στα Δικα­στή­ρια.

Κων­στα­ντί­νος Σαρής

Δικη­γό­ρος