Τα όχι και τόσο απόρρητα

Με την προ­θε­σινή συζή­τηση στην ολο­μέ­λεια της Βουλής επί του κατα­τε­θέ­ντος πορί­σμα­τος της Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής που διε­ρεύ­νησε την υπόθεση “παρα­βί­α­σης του απορ­ρή­του των επι­κοι­νω­νιών του Προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και ευρω­βου­λευτή Νίκου Ανδρου­λάκη κλείνει η αυλαία  στην Ολο­μέ­λεια. Του­λά­χι­στον σε ότι αφορά στις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δια­δι­κα­σίες. Τώρα οι μεν – η ΝΔ- λέει ότι η υπόθεση κλείνει, οι δε- του ΣΥΡΙΖΑ- ισχυ­ρί­ζο­νται πως έχει ουρά το πράγμα και θα απα­σχο­λή­σει την επι­και­ρό­τητα προ­σε­χώς. Δηλαδή, προ­ε­κλο­γικά. Εδώ θα είμαστε και… ανα­μέ­νουμε. Κατά τα λοιπά,  άλλα αντ´άλλων ακού­σαμε σε αυτή την υπόθεση. Ακόμα και στη συνε­δρί­αση στο Κοι­νο­βού­λιο, η οποία ήταν ανοιχτή, τη μετέ­δωσε το κανάλι της Βουλής, αλλά κατά τα άλλα, ήταν απόρ­ρητη. Άντε να βρεις άκρη. Υ.Γ. Το πρό­βλημα με τις απόρ­ρη­τες κατα­θέ­σεις στις διά­φο­ρες εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές δεν είναι ότι δεν μαθαί­νουμε τι δια­μεί­βε­ται, αλλά ότι μαθαί­νουμε από τις «διαρ­ροές» τόσο πολλές εκδοχές αυτών που λέγο­νται, ώστε κατα­λή­γουμε να μην ξέρουμε ποιος είπε τι και κατά πόσο ενδε­χό­μενη σύγχυση που δημιουρ­γεί­ται οφεί­λε­ται στο ότι απο­δό­θηκε σε κάποιον κάτι που δεν είπε ή στο ότι αυτός ο κάποιος δεν ήξερε καλά το θέμα για το οποίο μίλησε.