Επιτίθεται η φύση;

Οι ημέρες των πυρ­κα­γιών σημα­δεύ­τη­καν και από την από­πειρα να βρούμε τα λόγια για να περι­γρά­ψουμε τις αδια­νό­η­τες εικόνες και το βίωμα που τις συνο­δεύει. Βρι­σκό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι με «μια πρω­το­φανή επίθεση της φύσης», σημεί­ωσε ο Πρω­θυ­πουρ­γός στη συνέ­ντευξη Τύπου που παρα­χώ­ρησε. Επι­τί­θε­ται η φύση; Αυτές οι πολε­μι­κές μετα­φο­ρές για τη φύση δημιουρ­γούν ένα αίσθημα εχθρό­τη­τας απέ­να­ντί της και χαρά­ζουν μια κάθετη δια­χω­ρι­στική γραμμή ανάμεσα στο φυσικό περι­βάλ­λον και την ανθρώ­πινη δράση, που βασί­ζε­ται σε όρους αντι­πα­λό­τη­τας. Έτσι, ενώ η κλι­μα­τική αλλαγή ανα­δει­κνύ­ε­ται σχεδόν από όλους ως μια από τις αδιαμ­φι­σβή­τη­τες πραγ­μα­τι­κό­τη­τες που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας για το συλ­λο­γικό μας μέλλον, οι πολε­μι­κές μετα­φο­ρές συσκο­τί­ζουν επι­κίν­δυνα την ουσία της συζή­τη­σης. Τα αίτια της καθο­λικά παρα­δε­κτής κλι­μα­τι­κής αλλαγής δεν προ­έρ­χο­νται από τις «επι­θέ­σεις» της φύσης, αλλά είναι ανθρω­πο­γενή. Και η αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής προ­ϋ­πο­θέ­τει μια σχέση «συμ­μα­χίας» με το φυσικό  μας περι­βάλ­λον και όχι αντι­πα­λό­τη­τας και σαρω­τι­κών επεμ­βά­σεων. Με άλλα λόγια, προ­ϋ­πο­θέ­τει μια αλλαγή αντί­λη­ψης των δεσμών μας με τη φύση. Και μια τέτοια αντί­ληψη οφείλει να βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα της πολε­μι­κής ανα­πα­ρά­στα­σης της φύσης ως «εχθρού».