Επαναπατρισμός μαρμάρινου θραύσματος μεγάλης ιστορικής αξίας από αρχαϊκό ναό της Ακρόπολης

Επα­να­πα­τρί­στηκε από τη Χιλή, ένα πολύ­τιμο μαρ­μά­ρινο θραύσμα, μεγάλης ιστο­ρι­κής αξίας. Πρό­κει­ται για θραύσμα μαρ­μά­ρι­νης σίμης (υδρορ­ρόης), δια­στά­σεων 8,2Χ11,4 εκ., που δια­τη­ρεί το άνω τμήμα εγχά­ρα­κτης δια­κό­σμη­σης ανθε­μίου, πλαι­σιω­μέ­νου από άνθη λωτού. Χρο­νο­λο­γεί­ται στον 6ο αιώνα π.Χ.. Το μαρ­μά­ρινο θραύσμα βρι­σκό­ταν στην κατοχή Χιλια­νού πολίτη και σύμφωνα με τον ίδιο, η  οικο­γέ­νειά του το κατείχε  από τη δεκα­ε­τία του 1930, με την πλη­ρο­φο­ρία ότι προ­έρ­χε­ται από την Ακρό­πολη. Στις αρχές του έτους  επι­κοι­νώ­νησε με την Ελλη­νική Πρε­σβεία στο Σαντιάγο και γνω­στο­ποί­ησε την επι­θυ­μία του να το επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα, «συγκι­νη­μέ­νος, όπως είπε, από τον δίκαιο αγώνα της χώρας μας να ανα­κτή­σει τα Γλυπτά του Παρ­θε­νώνα, από το Βρε­τα­νικό Μουσείο».

Η Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε:

«Για την Ελλάδα, ο επα­να­πα­τρι­σμός κάθε πολι­τι­στι­κού αγαθού, που παρα­νό­μως  έχει εξαχθεί, μας δίνει μεγάλη χαρά και ικα­νο­ποί­ηση. Στο Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού πιστεύ­ουμε ακρά­δα­ντα ότι όλες οι παρα­νό­μως εξα­χθεί­σες αρχαιό­τη­τες, από οποια­δή­ποτε χώρα, πρέπει να επι­στρα­φούν  στον τόπο προ­έ­λευ­σής τους, στο  λαό που ανήκουν, ως μέρος της συλ­λο­γι­κής του ταυ­τό­τη­τας. Η προ­στα­σία της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς επι­τυγ­χά­νε­ται μόνο μέσα από τη συνερ­γα­σία, την αλλη­λο­βο­ή­θεια και την αλλη­λο­κα­τα­νό­ηση. Ο σεβα­σμός και η ανά­δειξή της συνι­στούν εθνική ευθύνη και παγκό­σμια ηθική δέσμευση. Ο επα­να­πα­τρι­σμός του μικρού μαρ­μά­ρι­νου θραύ­σμα­τος απο­τε­λεί προϊόν αγαστής συνερ­γα­σίας της Διεύ­θυν­σης Τεκ­μη­ρί­ω­σης και Προ­στα­σίας Πολι­τι­στι­κών Αγαθών του ΥΠΠΟ με την Πρε­σβεία μας στην πρω­τεύ­ουσα της Χιλής, Σαντιάγο».

Το πολύ­τιμο θραύσμα  επέ­στρεψε  ήδη στην Ελλάδα και παρα­δό­θηκε στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Πόλεως Αθηνών. Η εξέτασή του οδήγησε στην απόδοσή του  σε αρχαϊκό ναό ιδρυ­μένο στον ιερό βράχο της Ακρό­πο­λης Αθηνών. Πιθανόν του  Εκα­τό­μπε­δου, όπως ανα­φέ­ρε­ται σε αρχαίες επι­γρα­φές, που  ανε­γέρ­θηκε  επί Πει­σι­στρά­του, γύρω στα 570-550 π.Χ.