Οι Ροδίτες που άνοιξαν τα σπίτια τους για τους τουρίστες

Σε μια δροσερή αυλή στην Ιαλυσό της Ρόδου ηχούν μελω­δίες του Έρικ Κλάπτον και των Deep Purple. Ο Τζέικ με την παρη­γο­ριά της κιθάρας του προ­σπα­θεί να αφήσει πίσω τις φωτιές και να ευχα­ρι­στή­σει με αυτόν τον τρόπο την Ειρήνη Παπα­στα­μάτη, που άνοιξε το σπίτι της στην οικο­γέ­νειά του. Άλλωστε, όπως λέει, «είμαστε όλοι ροκάδες και έτσι ται­ριά­ξαμε». Στο πρωινό που απο­λαμ­βά­νουν όλοι μαζί κυριαρ­χούν παιδικά για­ούρ­τια, κρέμες και γάλατα. Ήταν τα πρώτα πράγ­ματα που έτρεξαν να προ­μη­θευ­τούν οι κόρες της Ειρήνης, όταν ειδο­ποι­ή­θη­καν από τη μητέρα τους ότι επι­στρέ­φει από το γήπεδο της Ιαλυσού παρέα με μία οικο­γέ­νεια Βρε­τα­νών.

Ο Τζέικ βρί­σκε­ται στο νησί για δια­κο­πές μαζί με τη γυναίκα του, τα δύο τους παιδιά και τους παπ­πού­δες τους. Όταν η φωτιά πλη­σί­ασε τον Λάρδο, όπου και διέ­με­ναν, ανα­γκά­στη­καν να απο­μα­κρυν­θούν και να μετα­φερ­θούν με φορτηγό του στρατού στο γήπεδο της Ιαλυσού. Εκεί βρέθηκε η Ειρήνη με τον σύζυγό της, αρχικά για να συν­δρά­μουν με τρόφιμα. Όταν είδε δεκάδες του­ρί­στες να συρ­ρέ­ουν και να ξαπλώ­νουν σε στρώ­ματα, απο­φά­σισε να δια­θέ­σει ένα δωμάτιο του σπιτιού της και να φιλο­ξε­νή­σει μία οικο­γέ­νεια.

Οι πρώτοι «επι­σκέ­πτες» ήταν του­ρί­στες από την Αυστρία με τρίδυμα παιδιά. Έμειναν για ένα βράδυ και γύρισαν στη χώρα τους με την προ­γραμ­μα­τι­σμένη πτήση τους. «Στο αερο­δρό­μιο τους απο­χαι­ρε­τή­σαμε με δάκρυα στα μάτια. Δεθή­καμε μαζί τους μέσα σε μόλις μία μέρα», περι­γρά­φει. Το δωμάτιο έμεινε άδειο μόνο για λίγες ώρες, καθώς η Ειρήνη επέ­στρεψε στο γήπεδο και πήρε μαζί της την οικο­γέ­νεια του Τζέικ.

Θα γυρί­σουν στις πατρί­δες τους, εμείς όμως θα μεί­νουμε με τα καμένα.

«Είναι ενθου­σια­σμέ­νοι με την φιλο­ξε­νία των ντόπιων, αλλά πολύ απο­γοη­τευ­μέ­νοι από τα πρα­κτο­ρεία τους και την κυβέρ­νηση. Δεν βλέπουν να γίνεται κάτι από εκεί. Βασι­ζό­μα­στε στους εθε­λο­ντές και στην αλλη­λεγ­γύη. Εμείς, όπου υπάρχει ανάγκη, προ­σπα­θούμε να συν­δρά­μουμε. Το ίδιο είχαμε κάνει και το ’15 με τους πρό­σφυ­γες από τη Συρία. Δεν μας έχει περάσει τίποτα δια­φο­ρε­τικό από το μυαλό», σχο­λιά­ζει στην «Κ» ενώ παράλ­ληλα περι­γρά­φει τα συναι­σθή­ματα που την κατα­κλύ­ζουν αυτές τις μέρες. «Στε­να­χω­ριό­μα­στε γιατί θα γυρί­σουν στις πατρί­δες τους, εμείς όμως θα μεί­νουμε με τα καμένα. Το νησί μας ήταν ένας παρά­δει­σος και έχει γίνει κόλαση. Εδώ και τρεις μέρες κλαίω. Όλοι κλαίμε. Ζούμε έναν εφιάλτη. Είναι σαν να μας επι­τί­θε­ται κάποιος».

Να σώσουμε την τιμή της Ρόδου

Εικόνες προ­σφυ­γι­κού ήρθαν και στο μυαλό του Δημήτρη Μίχαλου. «Κάτι έπρεπε να κάνουμε. Το θέμα με τους του­ρί­στες το δημιουρ­γή­σαμε εμείς. Εμείς τους βγάλαμε από τα ξενο­δο­χεία τους και έπρεπε από την πρώτη στιγμή να είμαστε δίπλα τους. Δεν φταίνε οι του­ρί­στες, αν εμείς είμαστε ανορ­γά­νω­τοι ή τα ξενο­δο­χεία δεν είχαν αντι­πυ­ρι­κές ζώνες να προ­στα­τεύ­σουν τους πελάτες τους. Νιώσαμε υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι τους. Αν το μήνυμα είχε φτάσει σε περισ­σό­τε­ρους κατοί­κους θα σώζαμε και την τιμή της Ρόδου, γιατί τώρα έχουμε εκτεθεί αφά­ντα­στα».

Είναι ένας από τους δεκάδες εθε­λο­ντές στο Βενε­τό­κλειο, όπου φιλο­ξε­νού­νται 700 πλη­γέ­ντες. Στην είσοδό του έχουν στήσει ένα κέντρο υπο­δο­χής, στο οποίο κατα­γρά­φουν ονόματα, τηλέ­φωνα, ξενο­δο­χεία δια­μο­νής και τα πρα­κτο­ρεία των του­ρι­στών. Παράλ­ληλα, έχουν ανοίξει το κυλι­κείο του γηπέδου και προ­σφέ­ρουν σε 24ωρη βάση τα προ­ϊ­ό­ντα δωρεάν. «Η καλύ­τερη στιγμή των Βρε­τα­νών ήταν όταν δια­πί­στω­σαν το πρωί που ξύπνη­σαν ότι μπο­ρού­σαν να πιουν τσάι με γάλα, που είναι για αυτούς ό,τι ο καφές για εμάς. Οι Σκαν­δι­να­βοί προ­τι­μού­σαν κυρίως εσπρέσο», περι­γρά­φει στην «Κ». Από το μικρό­φωνο ενη­μέ­ρω­ναν συνεχώς τους πυρό­πλη­κτους του­ρί­στες ότι Ροδίτες προ­σφέ­ρουν τα σπίτια τους για να φιλο­ξε­νή­σουν αυτούς που είχαν περισ­σό­τερο ανάγκη. «Εκνευ­ρί­στηκα βέβαια γιατί υπήρχαν πολλά δια­θέ­σιμα δωμάτια σε πλατ­φόρ­μες, όπου είχαν αυξηθεί και οι τιμές».

Ο ίδιος πάντως γύρισε σπίτι του με ένα ζευγάρι Γερ­μα­νών, οι οποίοι επι­σκέ­πτο­νταν το νησί για έβδομη φορά. «Γίναμε οι καλύ­τε­ροι φίλοι. Για ώρες κάτσαμε στον καναπέ, ήπιαμε κρασί και μιλή­σαμε για τη ζωή τους και τα παιδιά τους. Για τον φόβο που ένιωσαν στο ξενο­δο­χείο που εκκε­νώ­θηκε, δεν ήθελαν να μας πουν καθόλου. Στο σπίτι του­λά­χι­στον κατά­φε­ραν να επι­κοι­νω­νή­σουν και να καθη­συ­χά­σουν τους δικούς τους ανθρώ­πους, καθώς ήταν για ώρες χωρίς σήμα. Μας δια­βε­βαί­ω­σαν ότι θα ξανα­έρ­θουν, ενώ κάποιοι που ταλαι­πω­ρή­θη­καν πιστεύω δεν θα ξανάρ­θουν. Δεν ξεχνάει, άλλωστε, ο κόσμος, ειδικά άμα τον ταλαι­πω­ρείς. Εξάλλου, μετά από όλο αυτό μόνο η ανθρω­πιά μένει».

Μετά από τις κου­ρα­στι­κές βάρδιες στον ήλιο, ο κ. Μίχαλος υπέστη θερ­μο­πλη­ξία. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν διέθεσε το σπίτι του τη μέρα που ανα­χώ­ρη­σαν οι Γερ­μα­νοί. «Φυσικά θα φιλο­ξε­νήσω και άλλους. Είναι τόσο απλό, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη. Του­λά­χι­στον κρατάμε την ανθρω­πιά μας, που στην καθη­με­ρι­νό­τητα πολλές φορές την παρα­με­ρί­ζουμε».

Για να εκφρά­σουν ίσως έμπρα­κτα την ευγνω­μο­σύνη τους, οι Γερ­μα­νοί που φιλο­ξέ­νησε η Σοφία στο σπίτι της στην πόλη της Ρόδου, δήλωσαν και αυτοί ότι θα ξανάρ­θουν στο νησί την επόμενη χρονιά. «Στην αρχή ήταν στα χαμένα, μετά στο σπίτι χαλά­ρω­σαν, έκαναν το μπάνιο τους και φάγαμε όλοι μαζί. Δε χαι­ρε­τη­θή­καμε όταν έφυγαν, μας υπο­σχέ­θη­καν ότι θα έρθουν να μας βρουν πάλι». Όσο περιέ­γραφε την κατά­σταση, η φωνή της έσπαγε από την συγκί­νηση. «Το νησί μας κατα­στρά­φηκε. Η φωτιά πάει στο χωριό μου. Είναι πολύ λυπηρό αυτό που ζούμε. Πώς θα μαζέψει ο κόσμος τα ασυμ­μά­ζευτα; Πάει η φύση, τα δέντρα, τα ζωάκια, οι ελιές μας, οι αγρότες, κατα­στρά­φη­καν όλα». Παρόλα αυτά βρίσκει τη δύναμη και δηλώνει ότι το σπίτι της θα συνε­χί­σει να είναι ανοιχτό για όποιον έχει ανάγκη. «Είναι η πρώτη φορά που το κάνω και δεν το μετα­νιώνω».

«Είναι υπέροχα εδώ, βλέ­πουμε και τα άστρα», ανα­φώ­νησε μία εξά­χρονη, που αντι­λαμ­βα­νό­ταν με μία παιδική αφέλεια την κατά­σταση. Ήταν η μόνη που δεν βρι­σκό­ταν σε σοκ.

«Δεν μπο­ρούσα να κάνω αλλιώς», εξηγεί και η Καίτη Παρα­σκευά, η οποία άνοιξε τον παιδικό σταθμό που δια­θέ­τει στην Ιαλυσό για να φιλο­ξε­νή­σει και εκείνη πυρό­πλη­κτους. «Σκέ­φτηκα πόσους μπορώ να πάρω να κοι­μη­θούν με αξιο­πρέ­πεια. Δεν ήθελα να τους στοι­βάξω. Το μόνο που ζήτησα ήταν οικο­γέ­νειες για να μπο­ρέ­σουν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τα παι­χνί­δια από το σχολείο μας». Πολλοί είχαν περάσει την προη­γού­μενη νύχτα τους σε ένα ξενο­δο­χείο, σε στρώ­ματα που είχαν στρώσει στο γρασίδι. «Είναι υπέροχα εδώ, βλέ­πουμε και τα άστρα», ανα­φώ­νησε μία εξά­χρονη, που αντι­λαμ­βα­νό­ταν με μία παιδική αφέλεια την κατά­σταση. Ήταν η μόνη που δεν βρι­σκό­ταν σε σοκ.

Όσοι μετα­φέρ­θη­καν στον παιδικό σταθμό ήταν πολύ τρο­μαγ­μέ­νοι. Του­ρί­στες από την Ελβετία, τη Γερ­μα­νία και την Ελλάδα είχαν φύγει πανι­κο­βλη­μέ­νοι χωρίς τις βαλί­τσες τους. Ήθελαν χρόνο για να ηρε­μή­σουν. Κάποιοι γονείς απο­μα­κρύ­νο­νταν από τα παιδιά τους, έβρι­σκαν μια γωνία και ξέσπα­γαν σε κλάματα. «Προ­σπα­θούμε να μην τους ενο­χλούμε και να τους προ­σφέ­ρουμε ό,τι χρειά­ζο­νται. Όλοι τους έκαναν μπάνιο στη νηπια­γωγό μας. Καλύ­πτουμε την ανορ­γα­νω­σιά του κράτους. Όλος ο κόσμος, όλη η Ρόδος κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε», κατα­λή­γει

Πηγή kathimerini.gr

Μαριάννα Χιονά