Ρόδος: «Η πυρκαγιά πάει παντού, όπου θέλει»

Η αδιά­κοπη προ­σπά­θεια πυρο­σβε­στών, εθε­λο­ντών και κατοί­κων να ανα­κό­ψουν τις φλόγες και η εκκέ­νωση χιλιά­δων του­ρι­στών

ΡΟΔΟΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ. Δεν μπο­ρού­σες ούτε να σταθείς ούτε να ανα­σά­νεις. Ο σφοδρός αέρας ανα­σή­κωνε τη στάχτη από τα καμένα και την ταξί­δευε εκα­το­ντά­δες μέτρα μακριά. Εμοιαζε σαν να είχε σου­ρου­πώ­σει κι ας μην ήταν ακόμη η ώρα. Στον κυκλικό κόμβο έξω από το χωριό Μάσσαρη, 37 χιλιό­με­τρα νότια της πόλης της Ρόδου, οι πρώτοι εθε­λο­ντές που μόλις είχαν φτάσει για να βοη­θή­σουν όπως μπο­ρού­σαν στην πυρό­σβεση, κάλυ­πταν με μαντί­λια τα πρόσωπα. Πλάι σε ένα βυτιο­φόρο ένας άνδρας με κατα­κόκ­κινα μάτια παρα­τη­ρούσε το σύννεφο καπνού που είχε καλύψει τον ήλιο. «Η φωτιά έρχεται», είπε.

Αυτό ήταν ένα από τα δια­φο­ρε­τικά μέτωπα στα οποία για έβδομη συνεχή ημέρα δινόταν η μάχη με τις φλόγες στο νησί της Ρόδου. Ρου­μά­νοι πυρο­σβέ­στες είχαν στήσει το στρα­τη­γείο τους λίγα χιλιό­με­τρα έξω από χωριό, με δύο οχήματα να περι­μέ­νουν ως εφε­δρεία άλλα που είχαν προ­χω­ρή­σει μπροστά. «Πολε­μάνε οι Ρου­μά­νοι πυρο­σβέ­στες και οι εθε­λο­ντές», είπε με φωνή ίσα που έβγαινε ένας από τους κατοί­κους. «Η πυρ­κα­γιά τόσες μέρες πάει παντού, όπου θέλει, είναι τελείως ανε­ξέ­λεγ­κτη. Να δούμε τι θα μπο­ρέ­σουμε να σώσουμε».

Από τις 18 Ιουλίου ένα μεγάλο μέρος του νησιού φλέ­γε­ται, θυμί­ζο­ντας την πυρ­κα­γιά που είχε σαρώσει την Εύβοια το 2021. Δια­δο­χι­κές ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις οδηγούν σε μαζικές εκκε­νώ­σεις οικι­σμών, αλλά και ξενο­δο­χείων, με απο­κο­ρύ­φωμα το περα­σμένο Σάββατο, όταν σύμφωνα με τις εκτι­μή­σεις της Αστυ­νο­μίας σε μία ημέρα 19.000 άνθρω­ποι μετα­φέρ­θη­καν σε ασφαλή σημεία, εκ των οποίων οι 3.000 με πλωτά μέσα. Μιλώ­ντας με ντό­πιους, ενώ ακόμη οι πλαγιές του νησιού καπνί­ζουν, υπάρχει σε μερίδα του κόσμου μια αίσθηση ότι ο τόπος τους δεν έλαβε την προσοχή ή τη δημο­σιό­τητα που θα άρμοζε όσο μαί­νο­νταν και στην ενδο­χώρα μεγάλες πυρ­κα­γιές και προτού η φωτιά πλη­σιά­σει του­ρι­στι­κές μονάδες.

Στρώ­ματα κάλυψαν από την πρώτη στιγμή το παρκέ του κλει­στού γηπέδου «Βενε­τό­κλειο», για να φιλο­ξε­νη­θούν εκτά­κτως του­ρί­στες που εγκα­τέ­λει­ψαν τις πυρό­πλη­κτες περιο­χές. Το αδια­χώ­ρητο δημιουρ­γή­θηκε και στο αερο­δρό­μιο της Ρόδου, περι­μέ­νο­ντας την πολυ­πό­θητη πτήση της επι­στρο­φής στη χώρα τους. [INTIME NEWS / ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ]

«Κάθε μέρα έχουμε νέα μέτωπα. Σβήνει μια φωτιά και μετά έχουμε ανα­ζω­πύ­ρωση. Εχει καεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του νησιού, ένας πνεύ­μο­νας πρα­σί­νου», λέει η Γεωργία Κυπριώτη, επι­κε­φα­λής της Ελλη­νι­κής Ομάδας Διά­σω­σης στη Ρόδο. Περι­γρά­φει πόσο κατά­κο­ποι είναι από την πολυ­ή­μερη ανα­μέ­τρησή τους με τις φλόγες οι επαγ­γελ­μα­τίες πυρο­σβέ­στες, αλλά και οι εθε­λο­ντές, οι οποίοι σπεύ­δουν να συν­δρά­μουν μετά την εργασία τους. Μπορεί στην πόλη της Ρόδου να μη φτάνει η μυρωδιά της κατα­στρο­φής, γίνο­νταν όμως λόγω της φωτιάς και χθες περιο­δι­κές δια­κο­πές ρεύ­μα­τος.

Οι εκκε­νώ­σεις

Στο κλειστό γήπεδο «Βενε­τό­κλειο» στρώ­ματα είχαν καλύψει κάθε σπιθαμή του παρκέ. Τοπο­θε­τή­θη­καν εκεί για να φιλο­ξε­νη­θούν εκτά­κτως του­ρί­στες που είχαν φύγει από τις πυρό­πλη­κτες περιο­χές. Ο Βρε­τα­νός Γκάρι Χένρι βρι­σκό­ταν μαζί με τη σύζυγό του στην παραλία όταν έλαβαν ένα προει­δο­ποι­η­τικό μήνυμα του 112 για να εγκα­τα­λεί­ψουν το Κιοτάρι. Επέ­στρε­ψαν βια­στικά στο ξενο­δο­χείο τους, η σύζυγός του πρόλαβε να αρπάξει μερικά από τα φάρμακά της και άκουσαν κραυγές: «Εξω! Εξω!» «Είχε σκο­τει­νιά­σει, έβρεχε στάχτη και είδαμε τις φλόγες, μπορεί να ήταν και 200 μέτρα μακριά», λέει ο Χένρι.

«Κάθε μέρα έχουμε νέα μέτωπα. Σβήνει μια φωτιά και μετά έχουμε ανα­ζω­πύ­ρωση. Εχει καεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του νησιού, ένας πνεύ­μο­νας πρα­σί­νου».

Δεν γνώ­ρι­ζαν πού ακριβώς έπρεπε να πάνε. Μαζί με εκα­το­ντά­δες άλλους του­ρί­στες λένε ότι περ­πά­τη­σαν υπό τον ήλιο για περίπου δύο ώρες. Αλλοι μετα­φέρ­θη­καν στις καρό­τσες αγρο­τι­κών οχη­μά­των. Πέρασαν τη νύχτα του Σαβ­βά­του στο κλειστό γήπεδο στη Ρόδο και την Κυριακή το ταξι­διω­τικό τους πρα­κτο­ρείο από τη Βρε­τα­νία τους έστειλε σε άλλο ξενο­δο­χείο στη Λίνδο, όπου μάταια υπο­τί­θε­ται ότι θα τους περί­μενε κάποιο κατά­λυμα.

Χθες τελικά τους ενη­μέ­ρω­σαν ότι οι βαλί­τσες τους είχαν μετα­φερ­θεί στο αερο­δρό­μιο και ότι επρό­κειτο να επι­στρέ­ψουν στη χώρα τους.

Στο διπλανό στρώμα του γηπέδου ξεκου­ρά­ζε­ται μια οικο­γέ­νεια συμπα­τριω­τών τους, ο Σάιμον Ντέιλ με τη σύζυγό του Χέιλι και την κόρη τους. Οταν δόθηκε το Σάββατο η εντολή για εκκέ­νωση στο Κιοτάρι δεν βρί­σκο­νταν στο ξενο­δο­χείο. Δεν γνώ­ρι­ζαν ακόμη τι είχε συμβεί. «Μας είπαν από το ταξι­διω­τικό πρα­κτο­ρείο στη Βρε­τα­νία ότι δεν μπο­ρού­σαμε να επι­στρέ­ψουμε, ότι δεν θα ήταν ασφαλές να ανα­πνεύ­σουμε», λέει ο Ντέιλ. Είδαν κόσμο πανι­κό­βλητο να κατα­φθά­νει στο σημείο όπου βρί­σκο­νταν ήδη εκείνοι και είχε μετα­τρα­πεί σε πρώτο χώρο συγκέ­ντρω­σης όσων έπρεπε να δια­φύ­γουν. Και αυτοί πέρασαν ένα βράδυ στο γυμνα­στή­ριο της Ρόδου και το επόμενο φιλο­ξε­νή­θη­καν σε ένα δια­μέ­ρι­σμα ντόπιου, που το προ­σέ­φερε αφι­λο­κερ­δώς. «Δεν ξέρουμε εάν το ξενο­δο­χείο μας κάηκε ή όχι, είμαστε όμως ευγνώ­μο­νες με την καλο­σύνη των ανθρώ­πων».

Η άλλη όψη

Ο Ελβετός Μαρσέλ Ζόσο είχε δια­φο­ρε­τική εμπει­ρία να μοι­ρα­στεί από την εκκέ­νωση. Στο ξενο­δο­χείο όπου διέμενε, στη Λίνδο, όλα έγιναν πιο οργα­νω­μένα. Ο υπεύ­θυ­νος ναύλωσε δύο λεω­φο­ρεία για τους του­ρί­στες και ανέθεσε σε δύο υπαλ­λή­λους της επι­χεί­ρη­σης να τους ακο­λου­θή­σουν και να τους καθο­δη­γούν. «Μας είπαν ότι φοβό­ντου­σαν για τις οικο­γέ­νειές τους, αλλά θα μας συνό­δευαν μέχρι και ο τελευ­ταίος από εμάς να ήταν ασφαλής. Ανα­λάμ­βα­ναν μεγάλη ευθύνη», θυμάται ο Ζόσο.

Χρειά­στηκε να εκκε­νώ­σουν την περιοχή διά θαλάσ­σης και, όπως λέει, ο υπεύ­θυ­νος του ξενο­δο­χείου τους περί­μενε στη Ρόδο τα ξημε­ρώ­ματα της Κυρια­κής, ενώ κανό­νισε να μετα­φερ­θούν σε άλλη του­ρι­στική μονάδα της πόλης για το υπό­λοιπο της δια­μο­νής τους στο νησί. Ενας από τους ανθρώ­πους τους οποίους ευγνω­μο­νεί είναι ο Κώστας Διάκου. Μαζί με το προ­σω­πικό στο ξενο­δο­χείο που είναι υπεύ­θυ­νος στην παραλία Γεν­να­δίου τους προ­σέ­φερε φαγητό κατά την πολύωρη αναμονή την ημέρα της εκκέ­νω­σης, προτού τους παρα­λά­βουν τα πλωτά μέσα. Στο αερο­δρό­μιο, όπου ο Ζόσο και η οικο­γέ­νειά του περί­με­ναν χθες την πτήση τους, βρι­σκό­ταν προ­σω­πικό από τις πρε­σβείες του Βελγίου, της Ελβε­τίας, της Γερ­μα­νίας, της Βρε­τα­νίας και της Ιταλίας μαζί με τέσ­σε­ρις εκπρο­σώ­πους του ελλη­νι­κού υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών για να βοη­θή­σουν εάν προ­έ­κυ­πτε κάποια ανάγκη. «Λυπάμαι για το νησί. Οι Αρχές εστί­α­σαν στους του­ρί­στες, ελπίζω και οι ντόπιοι να λάβουν την ίδια συν­δρομή», λέει ο Ζόσο.

Το Σάββατο ο Κώστας Διάκου υπο­δε­χό­ταν το συγκε­ντρω­μένο πλήθος σε ξενο­δο­χείο της παρα­λίας Γεν­να­δίου προ­σφέ­ρο­ντας τρόφιμα, νερά αλλά και χώρους για να ξαπο­στά­σουν. Την ίδια βραδιά χρειά­στηκε να εγκα­τα­λεί­ψει κι αυτός την περιοχή. Χθες το πρωί, καθώς είχε επι­στρέ­ψει, η ατμό­σφαιρα στο ξενο­δο­χείο ήταν απο­πνι­κτική από τη στάχτη. «Μύριζε, βλέπαμε τους καπνούς από τα καμένα, ήταν θέμα χρόνου να έρθει νέα εντολή για να φύγουμε», λέει. Τελικά χρειά­στηκε να εκκε­νώ­σει για δεύτερη φορά. «Μακάρι να πάνε όλα καλά και να γυρί­σουμε στις δου­λειές μας, είναι η ζωή μας».

Πηγή kathimerini.gr

Γιάννης Παπα­δό­που­λος