Δύο υποθέσεις τοκογλυφίας στο 5μελές Εφετείο Δωδ/νήσου

Δύο υπο­θέ­σεις το­κο­γλυ­φί­ας, θα απα­σχο­λή­σουν το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου στην προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη για την 19η Ιου­νί­ου 2017 συ­νε­δρί­α­σή του.

Στην πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νος είναι ένας Καρ­πά­θιος, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών, με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα και χρη­μα­τι­κή ποινή 7.000 ευρώ.

Τον μήνα Ιού­λιο του έτους 2007, επι­χει­ρη­μα­τί­ας που δια­τη­ρεί επι­χεί­ρη­ση αρ­το­ποι­ί­ας με πρα­τή­ριο άρτου, αντι­με­τώ­πι­σε πρό­βλη­μα ρευ­στό­τη­τας και μη έχο­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις να λάβει δά­νειο από τρά­πε­ζα, κα­τέ­φυ­γε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο κα­θό­σον είχε πλη­ρο­φο­ρη­θεί ότι ο τε­λευ­ταί­ος είχε αυτή την δυ­να­τό­τη­τα.

Περί τα τέλη Ιου­λί­ου ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να του δά­νει­σε το ποσό των 40.000 ευρώ με χρόνο απο­πλη­ρω­μής την 30.01.2008 και προς εξα­σφά­λι­ση της απαί­τη­σής του, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την αδυ­να­μία και την ανά­γκη του αξί­ω­σε αφε­νός μεν να εγ­γυ­η­θεί την εξό­φλη­ση του ποσού ο αδελ­φός του και αφε­τέ­ρου αξί­ω­σε ως τόκο για διά­στη­μα έξι μηνών το ποσό των 34.000 ευρώ.

Προς εκ­πλή­ρω­ση των συμ­φω­νη­θέ­ντων ο δα­νει­ζό­με­νος φέ­ρε­ται να εξέ­δω­σε και να πα­ρέ­δω­σε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο, με χρέ­ω­ση του λο­γα­ρια­σμού που δια­τη­ρού­σε σε Τρά­πε­ζα, 9 επι­τα­γές συ­νο­λι­κού ύψους 74.000 ευρώ. Εν όψει δε της αδυ­να­μί­ας απο­πλη­ρω­μής του δα­νεί­ου και προ­κει­μέ­νου να πα­ρά­σχει νέα προ­θε­σμία απο­πλη­ρω­μής ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να απαί­τη­σε και να πέ­τυ­χε την υπο­γρα­φή ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών την 17.11.2007.

Σύμ­φω­να με το συμ­φω­νη­τι­κό ο δα­νει­ζό­με­νος όφει­λε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο το ποσό των 104.000 ευρώ, δη­λα­δή για την ανα­νέ­ω­ση του χρέ­ους μέχρι την 30.03.2008 απαί­τη­σε τόκο 30.000 ευρώ και επι­πλέ­ον ζή­τη­σε να τεθεί ως εγ­γυ­η­τής ο αδελ­φός του δα­νει­ζό­με­νου, ενώ έλαβε και επι­τα­γή της Τρά­πε­ζας. Κατά τη λήξη της ως άνω τα­χθεί­σας προ­θε­σμί­ας, ήτοι την 30.03.2008 ο δα­νει­ζό­με­νος ζή­τη­σε και νέα, κα­θό­σον αδυ­να­τού­σε να απο­πλη­ρώ­σει έστω και μέρος του δα­νεί­ου και προς τούτο υπε­γρά­φη ανά­με­σα στις δύο πλευ­ρές νέο ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό με τους ίδιους ως άνω όρους για το ποσό των 115.000 ευρώ για προ­θε­σμία ενός μηνός, δη­λα­δή ο κα­τη­γο­ρού­με­νος απαί­τη­σε για ποσό δα­νεί­ου 104.000 ευρώ τό­κους 11.000 για ένα μήνα.

Η ως άνω δια­δι­κα­σία και εν όψει της αδυ­να­μί­ας του δα­νει­ζό­με­νου να απο­πλη­ρώ­σει το δά­νειο επα­να­λή­φθη­κε την 30.04.2008 όπου απαι­τή­θη­κε ποσό 126.500 ευρώ για προ­θε­σμία ενός μηνός, δη­λα­δή συ­νο­λι­κός τόκος 11.500 ευρώ.

Ση­μειω­τέ­ον ότι στο ως άνω συμ­φω­νη­τι­κό φέ­ρε­ται ως ημε­ρο­μη­νία κα­τάρ­τι­σης η 30.03.2008 η οποία ετέθη προ­φα­νώς από πα­ρα­δρο­μή κα­θό­σον το προη­γού­με­νο με την ίδια ημε­ρο­μη­νία είχε ως προ­θε­σμία λήξης την 30.04.2008 και το εν λόγω έχει ως ημε­ρο­μη­νία την 30.05.2008, οπότε κατά την κοινή λο­γι­κή κα­ταρ­τί­στη­κε την 30.04.2008 οπότε και έληξε η προ­θε­σμία του προη­γού­με­νου.

Τέλος, την 30.05.2008 υπε­γρά­φη το τε­λι­κό ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών με λήξη την 30.06.2008 και με συ­νο­λι­κό ποσό 141.200 ευρώ για προ­θε­σμία ενός μηνός, δη­λα­δή ο κα­τη­γο­ρού­με­νος απαί­τη­σε για προ­θε­σμία ενός μηνός το ποσό των 14.700 ευρώ.

Επί­σης στο εν λόγω συμ­φω­νη­τι­κό ως ημε­ρο­μη­νία κα­τάρ­τι­σης φέ­ρε­ται η 30.06.2008. η οποία επί­σης ετέθη από προ­φα­νή πα­ρα­δρο­μή κα­θό­σον η ημε­ρο­μη­νία κα­τάρ­τι­σης δεν θα μπο­ρού­σε να συ­μπί­πτει με την ημέρα κα­τα­βο­λής που δη­λώ­νε­ται, δη­λα­δή την 30.06.2008.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι το αρ­χι­κό κε­φά­λαιο δα­νει­σμού ήταν 72.000 ευρώ το οποίο και αύ­ξη­σε στην πο­ρεία γιατί ο μη­νυ­τής του είχε υπο­σχε­θεί ότι θα έμπαι­νε συ­νέ­ται­ρος στην επι­χεί­ρη­σή του.

-Στην δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση κα­τη­γο­ρού­με­νος για εκ­βί­α­ση και το­κο­γλυ­φία είναι Ρο­δί­της ασφα­λι­στής, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή κά­θειρ­ξης 10 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπό τον όρο της κα­τα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγ­γύ­η­σης ύψους 4.000 ευρώ.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ενε­πλά­κη σε υπό­θε­ση δια­κί­νη­σης πλα­στο­γρα­φη­μέ­νων επι­τα­γών ιδιο­κτή­τη αλυ­σί­δας ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ων, που απε­βί­ω­σε, με δρά­στη συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έπεσε θύμα του.

Ο τε­λευ­ταί­ος, που κα­τα­δι­κά­στη­κε πρω­το­δί­κως σε ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, κα­τη­γο­ρεί­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι πλα­στο­γρα­φού­σε την υπο­γρα­φή του πα­τέ­ρα του σε επι­τα­γές που χρη­σι­μο­ποιού­σε για να εξο­φλή­σει τις το­κο­γλυ­φι­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αθώο στην ίδια υπό­θε­ση έναν κά­τοι­κο Αρ­χαγ­γέ­λου.

Αφορ­μή για τον σχη­μα­τι­σμό της δι­κο­γρα­φί­ας έδωσε η κοι­νο­ποί­η­ση στον κ. Ει­σαγ­γε­λέα αγω­γής, που υπο­βλή­θη­κε ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κα­ταγ­γέλ­λε­ται η διά­πρα­ξη σο­βα­ρών αδι­κη­μά­των με την δια­χεί­ρι­ση επι­τα­γών ύψους 317.000 ευρώ.

Ο «άσω­τος» γιος του απο­βιώ­σα­ντος μη­νυ­τή, φέ­ρε­ται να είχε δα­νει­στεί το­κο­γλυ­φι­κά από τον εξά­δελ­φό του και πρώτο κα­τη­γο­ρού­με­νο 40.000 ευρώ και ότι για την εξό­φλη­ση του δα­νεί­ου αυτού του πα­ρέ­δω­σε επι­τα­γές της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης, τις οποί­ες είχε πλα­στο­γρα­φή­σει.

Η πο­λι­τι­κή αγωγή ισχυ­ρί­στη­κε, μά­λι­στα, ότι είχε εκ­δώ­σει 48 επι­τα­γές από μπλόκ που κα­τεί­χε πα­ρά­νο­μα και χωρίς τη συ­γκα­τά­θε­ση των εταί­ρων της εται­ρεί­ας από την Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο γιος υπο­στη­ρί­ζει ότι από το έτος 2000 έχει χάσει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 150.000 ευρώ στο Κα­ζί­νο της Pόδου και ότι ο συγ­γε­νής του τον ανά­γκα­σε, για να συ­νε­χί­σει να του δα­νεί­ζει, να του πα­ρα­δώ­σει επι­τα­γές της επι­χεί­ρη­σης του πα­τέ­ρα του και ότι πήρε ένα ξε­χα­σμέ­νο μπλόκ και το συ­μπλή­ρω­σε, πλα­στο­γρα­φώ­ντας τις υπο­γρα­φές των εταί­ρων της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης.

Iσχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι ο πα­τέ­ρας του, εκ­βια­ζό­με­νος, επι­σκέ­φθη­κε με τον εξά­δελ­φό του συμ­βο­λαιο­γρά­φο και υπέ­γρα­ψε υπό την απει­λή σφρά­γι­σης των επι­τα­γών, πράξη ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους.

Ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος από την άλλη, υπο­στη­ρί­ζει ότι τα δά­νεια που χο­ρή­γη­σε στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο συγ­γε­νή του ήταν άτοκα και ότι τα χρή­μα­τα προ­έρ­χο­νταν από στε­γα­στι­κό δά­νειο που είχε συ­νά­ψει.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση οι επι­τα­γές που είχαν πλα­στο­γρα­φη­θεί αντι­κα­τα­στά­θη­καν από τον μη­νυ­τή με νέες δικές του, αφού ανα­γνω­ρί­στη­κε το χρέος.