Μια παρέλαση για τον τελευταίο μαθητή των Αρκιών – Κλίμα συγκίνησης στο μικρό νησί

Εδώ και λίγες μέρες, στο μικρό νησί των Αρ­κιών δεν ακού­γε­ται μόνο ο αέρας και η θά­λασ­σα. Τα σο­κά­κια του ακρι­τι­κού τόπου γέ­μι­σαν με παι­δι­κές φωνές που έδω­σαν μια ξαφ­νι­κή ζω­ντά­νια στο νησί. Μα­θη­τές και μα­θή­τριες από πέντε σχο­λεία της Ελ­λά­δας, έφτα­ναν στα­δια­κά -από το Σάβ­βα­το- στους Αρ­κιούς με σκοπό να πά­ρουν μέρος στην τε­λευ­ταία προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη πα­ρέ­λα­ση του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου.

Σή­με­ρα, 25η Μαρ­τί­ου, στά­θη­καν πλάι στον 12χρονο Αγ­γε­λο, τον μο­να­δι­κό μα­θη­τή των Αρ­κιών, που κρα­τού­σε την ελ­λη­νι­κή ση­μαία, και πα­ρέ­λα­σαν μαζί του στην κε­ντρι­κή πλα­τεία του νη­σιού, μπρο­στά στα δα­κρυ­σμέ­να -από συ­γκί­νη­ση- μάτια των οι­κο­γε­νειών και των δα­σκά­λων τους.

Τε­λευ­ταίο κου­δού­νι για το Δη­μο­τι­κό Σχο­λείο των Αρ­κιών

«Είναι μια συ­γκι­νη­τι­κή και ταυ­τό­χρο­να δύ­σκο­λη στιγ­μή για εμάς, καθώς το μικρό μας σχο­λείο ολο­κλη­ρώ­νει φέτος την πο­ρεία του, αλλά το γε­γο­νός ότι τόσα παι­διά από δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία της Ελ­λά­δας ήρθαν να στα­θούν δίπλα στο δικό μας και να πα­ρε­λά­σουν μαζί με τον Αγ­γε­λο, μάς γε­μί­ζει ευ­γνω­μο­σύ­νη. Ηταν μια γιορ­τή αλ­λη­λεγ­γύ­ης και αγά­πης, που θα μεί­νει για πάντα χα­ραγ­μέ­νη στις καρ­διές μας», λέει στην «Κ» η Νε­κτα­ρία Σπύ­ρου, μη­τέ­ρα του μα­θη­τή των Αρ­κιών που τον Ιού­νιο, απο­φοι­τώ­ντας από το δη­μο­τι­κό, θα κλεί­σει ορι­στι­κά την πόρτα του μι­κρού, ιστο­ρι­κού σχο­λεί­ου.

«Είναι το κλεί­σι­μο ενός κύ­κλου, όχι μόνο για τον γιο μου αλλά και για το σχο­λείο που στά­θη­κε φάρος γνώ­σης και πο­λι­τι­σμού για το νησί μας. Για εμάς τους ντό­πιους αφή­νει μία γλυ­κό­πι­κρη αί­σθη­ση. Από τη μία, χαρά και πε­ρη­φά­νια για το παιδί μας που προ­χω­ρά­ει μπρο­στά, και από την άλλη μια νο­σταλ­γία για κάτι που τε­λειώ­νει», προ­σθέ­τει η κ. Σπύ­ρου.

«Ο Αγ­γε­λος είδε το νησί μας να γε­μί­ζει με ζωή. Οι Αρ­κιοί γέ­μι­σαν ξαφ­νι­κά με χα­μό­γε­λα και παι­δι­κές φωνές. Σή­με­ρα, δεν μπό­ρε­σε να συ­γκρα­τή­σει τα δά­κρυα του» λένε οι γο­νείς του μο­να­δι­κού μα­θη­τή του νη­σιού.

«Σή­με­ρα δεν μπό­ρε­σε να συ­γκρα­τή­σει τα δά­κρυα του»

Πε­ρισ­σό­τε­ρα από πε­νή­ντα παι­διά τα­ξί­δε­ψαν ως το ακρι­τι­κό νησί των ανα­το­λι­κών Δω­δε­κα­νή­σων για να συ­να­ντή­σουν τον Αγ­γε­λο και να τι­μή­σουν μαζί του την εθνι­κή επέ­τειο: από το 1ο δη­μο­τι­κό και 1ο Γυ­μνά­σιο Βού­λας (Ατ­τι­κή), από το 13ο δη­μο­τι­κό Λά­ρι­σας, την Ευαγ­γε­λι­κή Σχολή Νέας Σμύρ­νης και τα ιδιω­τι­κά εκ­παι­δευ­τή­ρια Γιαν­νό­που­λου. Ηταν μια συμ­βο­λι­κή πράξη που όμως είχε κι ένα βαθύ ου­σια­στι­κό νόημα: να δεί­ξουν στον συ­νο­μή­λι­κό τους ότι δεν είναι μόνος.

Είναι μια μέρα που θα τη θυ­μά­ται για πάντα, γιατί τού έδει­ξε ότι μπο­ρεί το σχο­λείο του είναι μικρό, αλλά η αγάπη και η στή­ρι­ξη που λαμ­βά­νει είναι πολύ με­γά­λη

«Ο Αγ­γε­λος είδε το νησί μας να γε­μί­ζει με ζωή. Οι Αρ­κιοί γέ­μι­σαν ξαφ­νι­κά με χα­μό­γε­λα και παι­δι­κές φωνές. Σή­με­ρα, δεν μπό­ρε­σε να συ­γκρα­τή­σει τα δά­κρυα του. Τον εί­δα­με να κάνει πα­ρέ­λα­ση μαζί με τόσα παι­διά, να μοι­ρά­ζε­ται τη συ­γκί­νη­ση και τον εν­θου­σια­σμό τους. Είναι μια μέρα που θα τη θυ­μά­ται για πάντα, γιατί τού έδει­ξε ότι μπο­ρεί το σχο­λείο του είναι μικρό, αλλά η αγάπη και η στή­ρι­ξη που λαμ­βά­νει είναι πολύ με­γά­λη», το­νί­ζει ο πα­τέ­ρας του Αγ­γε­λου, Μι­χά­λης Κά­βου­ρας.

Οι πρώ­τοι μα­θη­τές που έφτα­σαν στους Αρ­κιούς το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το ήταν από το 1ο Δη­μο­τι­κό Βού­λας το σχο­λείο που είχε τα­ξι­δέ­ψει ξανά πριν από δύο χρό­νια στους Αρ­κιούς για τον ίδιο σκοπό. Ει­δι­κά φέτος, σε αυτήν την τε­λευ­ταία πα­ρέ­λα­ση, δεν θα μπο­ρού­σαν να μην είναι εκεί. Στην απο­στο­λή, πήραν μέρος 23 παι­διά, συ­νο­δευό­με­να από τους εκ­παι­δευ­τι­κούς και τους γο­νείς τους. Η Μαρία Λου­ρα­ντά­κη, δα­σκά­λα στο σχο­λείο της Βού­λας και μέλος της απο­στο­λής, πε­ρι­γρά­φει στην «Κ» τη ση­μα­σία αυτής της πρω­το­βου­λί­ας για την ίδια και τους μα­θη­τές της.

«Το θεωρώ πολύ συ­γκι­νη­τι­κό, πολύ γλυκό, πολύ αν­θρώ­πι­νο γιατί δι­δά­σκει πολλά και σε παι­διά και σε με­γά­λους. Σκε­φτή­κα­με ότι θα πάμε να δώ­σου­με χαρά και ζω­ντά­νια σε ένα υπέ­ρο­χο μέρος και σε ένα υπέ­ρο­χο παιδί. Αυτές τις μέρες, κά­να­με πολλή παρέα με τον Αγ­γε­λο και τον εί­δα­με εν­θου­σια­σμέ­νο. Οι μα­θη­τές μου είναι επί­σης εν­θου­σια­σμέ­νοι που βρί­σκο­νται εδώ: παί­ζουν μαζί του, ψα­ρεύ­ουν, μπή­καν ακόμη και στη θά­λασ­σα για να κά­νουν το πρώτο τους μπά­νιο. Κά­ποια παι­διά γνω­ρί­ζο­νται ήδη μαζί του από το προη­γού­με­νο τα­ξί­δι. Ου­σια­στι­κά είναι μια φιλία που συ­νε­χί­ζε­ται».

 

«Αξιοι σε­βα­σμού οι εκ­παι­δευ­τι­κοί που υπη­ρε­τούν σε ακρι­τι­κά μέρη»

Στη γιορ­τή για την 25η Μαρ­τί­ου που είχε ετοι­μά­σει το σχο­λείο από τη Βούλα και προη­γή­θη­κε της πα­ρέ­λα­σης, η Μαρία Λου­ρα­ντά­κη έβαλε τα κλά­μα­τα.

«Στα 16 χρό­νια που δι­δά­σκω δεν είχα βρε­θεί ποτέ ξανά σε σχο­λείο ενός ακρι­τι­κού νη­σιού. Είμαι τρο­με­ρά συ­γκι­νη­μέ­νη για την εμπει­ρία που έζησα. Θα ήθελα να δώσω θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους συ­να­δέλ­φους εκ­παι­δευ­τι­κούς, που υπη­ρε­τούν σε τέ­τοια μέρη. Είναι άξιοι σε­βα­σμού», λέει η κ. Λου­ρα­ντά­κη.

Τον ερ­χό­με­νο Σε­πτέμ­βριο ο Αγ­γε­λος θα με­τα­κο­μί­σει με την οι­κο­γέ­νειά του στους Λει­ψούς για να φοι­τή­σει στο Γυ­μνά­σιο ενός με­γα­λύ­τε­ρου νη­σιού.

Στη φω­το­γρα­φία δια­κρί­νο­νται, με­τα­ξύ άλλων, ο αι­δε­σι­μό­τα­τος πατήρ Γε­ώρ­γιος, ο Ιω­άν­νης Πα­πα­δο­μαρ­κά­κης, πε­ρι­φε­ρεια­κός διευ­θυ­ντής πρω­το­βάθ­μιας και δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ο δή­μαρ­χος Πά­τμου Νι­κή­τας Τσα­μπα­λά­κης, ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Ιω­άν­νης Παπ­πάς, ο διευ­θυ­ντής του 13ου Δη­μο­τι­κού Σχο­λεί­ου Λά­ρι­σας, Χρή­στος Τσια­μά­λος, ο πρό­ε­δρος του 1ου Δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου Βού­λας, Γιώρ­γος Ντου­τσού­λης.

«Η πα­ρά­δο­ση, η ιστο­ρία και το πνεύ­μα του σχο­λεί­ου μας θα μεί­νουν ζω­ντα­νά στις καρ­διές μας. Ως οι­κο­γέ­νεια αγω­νι­στή­κα­με να κρα­τή­σου­με το σχο­λείο μας ζω­ντα­νό, ήρθε όμως η στιγ­μή που θα πρέ­πει να φύ­γου­με γιατί προ­τε­ραιό­τη­τά μας είναι η ευ­τυ­χία του παι­διού μας. Δεν εί­μα­στε εμείς που κλεί­νου­με το σχο­λείο, τόσα χρό­νια το κρα­τή­σα­με ζω­ντα­νό. Μα­κά­ρι το κρά­τος να δώσει τα κα­τάλ­λη­λα κί­νη­τρα, ώστε να έρ­θουν οι­κο­γέ­νειες να μεί­νουν σε αυτό τον μικρό τόπο», ση­μειώ­νει ο Μι­χά­λης Κά­βου­ρας.

«Πή­ρα­με τη δύ­σκο­λη από­φα­ση να με­τα­κο­μί­σου­με στους Λει­ψούς γιατί εκεί έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να μεί­νου­με στο σπίτι της οι­κο­γέ­νειάς μου και πλέον και μια εξα­σφα­λι­σμέ­νη δου­λειά», λέει από την πλευ­ρά της η κ. Σπύ­ρου και αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να ευ­χα­ρι­στή­σει όλους όσοι στή­ρι­ξαν την οι­κο­γέ­νειά της στο επό­με­νό της βήμα. «Χάρη στη στα­θε­ρή υπο­στή­ρι­ξη που έχου­με από τον δή­μαρ­χο Ρόδου και τις επα­φές του με τον δή­μαρ­χο των Λει­ψών, φεύ­γο­ντας από τους Αρ­κιούς θα συ­νε­χί­σω να ερ­γά­ζο­μαι σε μια θέση που μου εξα­σφά­λι­σε στο το­πι­κό ΚΕΠ. Είναι μια ση­μα­ντι­κή ενέρ­γεια που μάς δίνει φτερά για την επό­με­νη μέρα», το­νί­ζει.

Ο δρό­μος της επι­στρο­φής

Από το από­γευ­μα της Τρί­της, οι μα­θη­τές που επι­σκέ­φθη­καν τον Αγ­γε­λο θα βρί­σκο­νται στον δρόμο της επι­στρο­φής. Ο νε­α­ρό­τε­ρος κά­τοι­κος των Αρ­κιών θα είναι και πάλι μόνος, έχο­ντας μο­να­δι­κή παρέα τους γο­νείς του, τη δα­σκά­λα του και τους ηλι­κιω­μέ­νους κα­τοί­κους που βλέ­πουν στα μάτια του παι­διού τη ζω­ντά­νια που κά­πο­τε είχε το μικρό νησί τους. Ο Αγ­γε­λος, λένε οι γο­νείς του, αι­σθά­νε­ται τυ­χε­ρός που έστω και για λίγο βρέ­θη­κε με συ­νο­μη­λί­κους του να τρέ­χει πάνω κάτω στο νησί, να περνά καλά και να χα­μο­γε­λά. Πλέον, πε­ρι­μέ­νει τη μέρα που -ξε­κι­νώ­ντας το Γυ­μνά­σιο πια- το κου­δού­νι δεν θα χτυ­πά­ει μόνο για εκεί­νον.

Πηγή: kathimerini.gr