Γιάννης Παστρικός: Στα 39 του έκανε το μεγάλο βήμα και πήγε στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή

Πότε μετα­κό­μι­σες στο Λονδίνο;

Τον Οκτώ­βριο του 2016

Πώς πήρες αυτή την απόφαση;

Παρα­κο­λου­θούσα τι γινόταν γύρω μου, δεν μου άρεσαν αυτά που έβλεπα στην Ελλάδα και είπα να το τολμήσω. Με έτρωγε μέσα μου… Αν δεν το έκανα μπορεί αργό­τερα να το μετά­νιωνα, ενώ τώρα το δοκι­μάζω, το ζω. Στην Ελλάδα έχουν δια­λυ­θεί όλα, δεν νιώθεις ασφά­λεια, δεν σου παρέχει στα­θε­ρό­τητα. Επειδή η δημιουρ­γία οικο­γέ­νειας είναι στα άμεσα σχέδιά μου, δεν ήθελα αυτό το βήμα να γίνει στην Ελλάδα με όσα συμ­βαί­νουν εκεί σήμερα.

Δουλειά βρήκες αφού πήγες ή πριν φύγεις;

Το έψαξα από πριν. Στάθηκα τυχερός, γιατί βρήκα μια πολύ καλή δουλειά, στο αντι­κεί­μενό μου. Όταν έφυγα από τη Ρόδο είχα ήδη δουλειά και είχα ήδη δρο­μο­λο­γή­σει την δια­δι­κα­σία για να ενοι­κιάσω σπίτι, μέσω μιας φίλης και μάλιστα σε καλή τιμή. Οι περισ­σό­τε­ροι φεύγουν για το άγνωστο, χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι.

Η επιλογή της χώρας πώς έγινε;

Λόγω της γλώσσας, μιλάω πολύ καλά αγγλικά και είχα πτυχίο Αγγλίας, το οποίο θεώρησα ότι θα με βοη­θούσε, ωστόσο, στην πράξη δεν με βοήθησε. Οι Αγγλοι προ­τι­μούν την εμπει­ρία από τα πτυχία. Επίσης, σημα­ντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός πως εδώ είχα άνθρωπο που θα μπο­ρούσε να με βοη­θή­σει σε οποια­δή­ποτε δυσκο­λία.

Νιώθεις μεγα­λύ­τερη ασφά­λεια εκεί;

Σαφώς. Στη Ρόδο είχα καλή δουλειά, είχα καλό εργο­δότη, πλη­ρω­νό­μουν στην ώρα μου αλλά ξέρετε δεν έχει να κάνει μόνο με την φτώχεια αλλά και με τις συν­θή­κες, τις κοι­νω­νι­κές, τις οικο­νο­μι­κές, τις πολι­τι­κές, όλα αυτά. Γενικά είμαι άτομο που δοκι­μά­ζει και­νού­ρια πράγ­ματα και φύσει αισιό­δο­ξος, γι αυτό και είπα να το κάνω. Τα όνειρα δεν τελειώ­νουν στα 40!

Νιώθεις ασφά­λεια ακόμα και μετά το τρο­μο­κρα­τικό χτύπημα, το βράδυ της Τετάρ­της;

Ναι, ακόμα και μετά από αυτό. Είναι να μην σου τύχει. Από την συγκε­κρι­μένη γέφυρα πέρασα πριν από πέντε ημέρες, θα μπο­ρούσε να είχε συμβεί τότε. Καθη­με­ρινά περνά πάρα πολύς κόσμος από το συγκε­κρι­μένο σημείο και είναι θαύμα που δεν θρη­νή­σαμε περισ­σό­τερα θύματα. Το Λονδίνο είναι μια από τις ασφα­λέ­στε­ρες πόλεις του κόσμου… Το Λονδίνο δεν φοβάται την τρο­μο­κρα­τία.

Εχεις εγκλι­μα­τι­στεί στο Λονδίνο;

Όχι μόνο έχω εγκλι­μα­τι­στεί αλλά προ­σπαθώ να βοηθήσω κι άλλους Ελληνες. Υπάρχει ένα γκρουπ στο δια­δί­κτυο όπου μιλάμε όλοι οι Ελληνες του Λον­δί­νου και σε αυτό προωθώ κι εγώ αγγε­λίες και βιο­γρα­φικά. Πολύς κόσμος μου στέλνει βιο­γρα­φικά, από 30 έως και 55 ετών, τα προωθώ με τη σειρά μου στο τμήμα ανθρω­πί­νου προ­σω­πι­κού με την προσ­δο­κία να γίνει ό,τι καλύ­τερο για τους ενδια­φε­ρό­με­νους. Εδώ μόνον ο τεμπέ­λης δεν βρίσκει δουλειά, υπάρ­χουν δου­λειές. Οι συν­θή­κες εργα­σίας είναι καλύ­τε­ρες σε σχέση με την Ελλάδα και οι μισθοί σαφώς υψη­λό­τε­ροι.

Οι Ελληνες βρί­σκε­στε μεταξύ σας;

Ναι, γίνο­νται συνα­ντή­σεις. Δεν έχω πάντα τον χρόνο να πηγαίνω αλλά όποτε μπορώ πάω. Βρήκα και συμ­μα­θη­τές μου από την Ρόδο, που συνα­ντη­θή­καμε ξανά εδώ.

Εχεις στο μυαλό σου να επι­στρέ­ψεις;

Δεν ξέρω… Όπως λέει μια φίλη μου, είμαι ακόμα στον «μήνα του μέλιτος», όλα μου φαί­νο­νται ωραία. Όταν περάσει ο καιρός θα ζυγίσω τα πράγ­ματα. Προς το παρόν όλα φαί­νο­νται καλά.

Τι σου λείπει από την Ρόδο;

Μου λείπει η μάνα! Μου λείπουν οι γονείς μου, μου λείπει το σκυλί μου –η Roxie- , ο ήλιος, το φαγητό, ο γευ­στι­κός καφές! Να φαντα­στείς ότι φέρνω μαζί μου καφέ από την Ελλάδα. Υπάρχει κι εδώ  η μάρκα καφέ που αγοράζω στην Ελλάδα, αλλά στη γεύση δεν έχουν καμία σχέση.

Το πρό­βλημα με τον καφέ το έλυσες, με το φαγητό τι κάνεις;

Μαγει­ρεύω εγώ! Μαγει­ρεύω γιατί μου λείπει το ελλη­νικό φαγητό και γιατί ανα­κά­λυψα εδώ στην Αγγλία, ότι με χαλα­ρώ­νει η μαγει­ρική, με ξεκου­ρά­ζει… Δεν είχα ανα­κα­λύ­ψει ακόμα πόσο χαλα­ρω­τικό είναι το μαγεί­ρεμα, μέχρι που ήρθα στην Αγγλία.

Οι δικοί σου, τι σου λένε;

Μου λένε να μείνω εδώ που είμαι! Στην Ελλάδα η κατά­σταση όσο πάει και χει­ρο­τε­ρεύει. Πρό­σφατα, κατέ­βηκα για τέσ­σε­ρις μέρες στη Ρόδο, γιατί διέρ­ρη­ξαν το σπίτι των γονιών μου, μέρα μεση­μέρι. Πήραν κοσμή­ματα και ο,τι πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα βρήκαν. Αυτά στη Ρόδο δεν υπήρχαν παλαιό­τερα… Η Ρόδος ποτέ δεν είχε αυτή την εικόνα που έχει σήμερα, ποτέ πριν δεν είχε τόσο ανε­πτυγ­μένη εγκλη­μα­τι­κό­τητα, ποτέ δεν είχαμε δει ανθρώ­πους να ψάχνουν στα σκου­πί­δια για να βρουν φαγητό.  Είναι τόσο λυπηρά αυτά που συμ­βαί­νουν σήμερα.

Τις εξε­λί­ξεις στην Ελλάδα τις παρα­κο­λου­θείς; Πώς τα βλέπεις τα πράγ­ματα;

Τις παρα­κο­λουθώ και βλέπω ότι ως χώρα κιν­δυ­νεύ­ουμε, δεν υπάρχει ελπίδα. Την σημε­ρινή κυβέρ­νηση την ψήφισαν κάποιοι ως εναλ­λα­κτική αλλά με τα ψέματά της φτάσαμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Το θέμα των προ­σφύ­γων παρα­μέ­νει ανοικτό, η ανεργία είναι στα ύψη. Δεν τα βλέπω καλά τα πράγ­ματα και πιστεύω ότι θα χει­ρο­τε­ρέ­ψουν κι άλλο. Εχουμε τον απρό­βλε­πτο γείτονα δίπλα, που προ­κα­λεί συνεχώς και κανείς δεν ξέρει πού θα οδη­γη­θεί όλο αυτό και τι θα γίνει μέχρι τέλος Απρι­λίου. Δεν πάμε καλά, γεω­πο­λι­τικά η κατά­σταση μυρίζει μπα­ρούτι.

Νιώθεις ανα­κου­φι­σμέ­νος που παρα­κο­λου­θείς τις εξε­λί­ξεις από μακριά;

Από την μια μεριά ναι, σκέ­φτο­μαι ότι πρόλαβα να φύγω πριν χει­ρο­τε­ρέ­ψουν τα πράγ­ματα. Από την άλλη όμως λυπάμαι για την κατά­ντια της χώρας μου. Σκέ­φτο­μαι πως αν κατα­φέρω να συγκε­ντρώσω ένα ικα­νο­ποι­η­τικό ποσό, θα γυρίσω αλλά εξαρ­τά­ται πάντα και από τις συν­θή­κες.

Αν με έναν μαγικό τρόπο, οι συν­θή­κες βελ­τιώ­νο­νταν θα επέ­στρε­φες;

Ναι, αύριο κιόλας. Αλλά χρειά­ζε­ται ένα θαύμα για να γίνει αυτό.

Πιστεύ­εις στα θαύματα;

Πιστεύω στους ηγέτες και σήμερα ηγέτες δεν υπάρ­χουν. Η τελευ­ταία ελπίδα κάποιων ανθρώ­πων ήταν ο Τσίπρας. Τα απο­τε­λέ­σματα τα βλέ­πουμε.

Το Λονδίνο, φημί­ζε­ται για το υψηλό κόστος ζωής. Πώς είναι η καθη­με­ρι­νό­τητά σου εκεί;

Όλα γίνο­νται μέσω δια­δι­κτύου και τηλε­φώ­νου, δεν πας σε δημόσια υπη­ρε­σία για να συν­διαλ­λα­γείς, δεν στέ­κε­σαι σε ουρές για να εξυ­πη­ρε­τη­θείς ή να πλη­ρώ­σεις έναν λογα­ρια­σμό. Όλα πλη­ρώ­νο­νται μέσω πιστω­τι­κής, από τις τσίχλες μέχρι την φορο­λο­γία, σπανίως κου­βα­λάω πολλά χρήματα πάνω μου. Εδώ υπάρχει οργά­νωση, το κόστος ζωής είναι υψηλό μεν αλλά στην Ελλάδα δεν μου έμεναν χρήματα, ενώ εδώ μου μένουν. Παρόλο που έχω δικό μου σπίτι στη Ρόδο, στο τέλος του μηνός δεν μου έμενε τίποτα. Πώς να καλύ­ψεις φόρους, καύσιμα, ακρί­βεια… Εδώ η έννοια «κράτος» έχει υπό­σταση, δεν ταλαι­πω­ρεί­ται ο πολίτης. Πληρώνω ενοίκιο 1.000 ευρώ αλλά μου μένουν χρήματα στο τέλος του μήνα.

Πλη­ρώ­νεις 1.000 ευρώ στο ενοίκιο;

Ναι. Και είμαι από τους τυχε­ρούς, θεω­ρεί­ται καλή τιμή στο Λονδίνο για ένα σπίτι με ένα υπνο­δω­μά­τιο, κουζίνα, μπάνιο και σαλόνι.

Οι τιμές στα βασικά είδη, πώς είναι σε σχέση με την Ελλάδα;

Είναι πολύ οικο­νο­μικά και μπορώ να πω φθη­νό­τερα από την Ελλάδα. Δεν μιλώ για τα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα ή για τα κατα­στή­ματα που πωλούν ελλη­νικά προ­ϊ­ό­ντα, όπου οι τιμές είναι αρκετά τσι­μπη­μέ­νες. Ανα­φέ­ρο­μαι στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, όπου οι τιμές είναι συμ­φέ­ρου­σες. Οσο για τα ελλη­νικά προ­ϊ­ό­ντα, όσο είναι εφικτό είτε τα φέρνω εγώ, είτε μου στέλνει η μητέρα μου.

Τι σου στέλνει, δηλαδή, η μητέρα σου από την Ελλάδα;

Γεμίζει μια βαλίτσα με καφέ, τυρο­κο­μικά προ­ϊ­ό­ντα – τα τυριά εδώ δεν τρώ­γο­νται!- ελιές, λου­κά­νικα, χυλο­πί­τες, ρεβίθια, φασο­λά­κια, ντο­μά­τες…

Εδώ δεν υπάρ­χουν ούτε κρε­ο­πω­λεία, ούτε ιχθυο­πω­λεία, είναι όλα τυπο­ποι­η­μένα στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Αυτά που λένε για υψηλό κόστος ζωής εδώ, είναι μύθος. Αυτά που ανε­βά­ζουν το κόστος ζωής είναι το ενοίκιο και οι μετα­κι­νή­σεις με το μετρό, κυρίως στο Λονδίνο. Προ­σω­πικά για να μετα­κι­νηθώ με την συγκοι­νω­νία από και προς την εργασία μου χρειά­ζο­μαι περισ­σό­τερα από 7,5 ευρώ ημε­ρη­σίως.

Στο Λονδίνο, πού εργά­ζε­σαι;

Ημουν διευ­θυ­ντής βρα­δι­νής βάρδιας στο Mediterranean και βρήκα την αντί­στοιχη θέση σε ένα από τα ξενο­δο­χεία Hilton του Λον­δί­νου.

O στόχος σου, από δω και μπροστά ποιος είναι;

Να εξε­λι­χθώ! Και επαγ­γελ­μα­τικά και σε όλα τα επίπεδα.

Κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη, τι θα ήθελες να πεις;

Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στους πρώην συνα­δέλ­φους μου για τις καλές και κακές στιγμές που είχαμε αυτά τα χρόνια, τους ιδιο­κτή­τες του ξενο­δο­χείου Mediterranean Hotel και ιδιαί­τερα τον έναν και μονα­δικό άνθρωπο που με στήριξε και στη­ρί­ζει σε αυτή την νέα προ­σπά­θεια που κάνω και βρί­σκε­ται πίσω μου και πλάι μου σε κάθε βήμα. Και όπως λέει και ένας φίλος, κριτής μου μόνο ο Θεός!  ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ.