Βασιλόπιτες και κιμπαριλίκια

Προ­φα­νώς 12.000 δεν είναι το κό­στος μιας βα­σι­λό­πι­τας,  εκτός κι αν πρό­κει­ται για βα­σι­λό­πι­τα-γίγας από την οποία βγαί­νει μέσα μια στρι­πτι­ζέζ φω­νά­ζο­ντας «χάπι 2020 έβρι μπό­ντι!» αλλά είναι το κό­στος ολό­κλη­ρης της εκ­δή­λω­σης. Ισως να μην είναι πολλά, για 750 άτομα, ίσως και να είναι, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν ο ένας υπουρ­γός λέει πως μπο­ρεί να ζήσει κα­νείς με 200 ευρώ το μήνα, ο άλλος δεν μπο­ρεί ούτε δώ­δε­κα ευρώ να ξο­δεύ­ει για φιέ­στες όχι 12.000. Όταν αν­θρώ­πι­νες ψυχές χά­νο­νται πα­λεύ­ο­ντας να ζε­στα­θούν, όταν υπάρ­χουν εκεί έξω τόσοι άστε­γοι, όταν σχο­λεία δεν έχουν θέρ­μαν­ση, όταν νο­σο­κο­μεία δεν έχουν όχι υλικά αλλά ούτε χαρ­το­μά­ντι­λο να κλά­ψουν το χάλι τους, δεν ξο­δεύ­εις ούτε ένα ευρώ για εκ­δη­λώ­σεις. Εκεί­νο που ενο­χλεί όμως πιο πολύ είναι όταν βγαί­νει ο υπουρ­γός και λέει σε όσους ενο­χλή­θη­καν, αλλά και προς όλους εμάς, ότι θα τα πλη­ρώ­σει από την τσέπη του. Πόσο φτηνό, πόσο δεύ­τε­ρο αυτό το κι­μπα­ρι­λί­κι… Η μορφή του άρ­χο­ντα που κερ­νά­ει όλο τον κόσμο βγά­ζο­ντας από την τσέπη δε­σμί­δες, είναι η συ­νέ­χεια του χω­ρο­δε­σπό­τη ή του ”φε­ου­δάρ­χη”. Υ.Γ. Αυτό πάλι το «όποιος μας επι­κρί­νει είναι λαϊ­κι­στής», δεν χω­ρά­ει σε καμία λο­γι­κή. Ή κακώς υπήρ­ξε η διά­θε­ση κρα­τι­κού χρή­μα­τος για γλέ­ντια, – μπα­νάλ και ψευ­το­κυ­ρι­λά­τα με­τα­ξύ μας – και αλ­λά­ζου­με την από­φα­ση ή υπο­στη­ρί­ζου­με την από­φα­ση μέχρι τέ­λους και παίρ­νου­με και το πο­λι­τι­κό κό­στος.