Βασιλόπιτες και κιμπαριλίκια

Προ­φα­νώς 12.000 δεν είναι το κόστος μιας βασι­λό­πι­τας,  εκτός κι αν πρό­κει­ται για βασιλόπιτα-γίγας από την οποία βγαίνει μέσα μια στρι­πτι­ζέζ φωνά­ζο­ντας «χάπι 2020 έβρι μπόντι!» αλλά είναι το κόστος ολό­κλη­ρης της εκδή­λω­σης. Ισως να μην είναι πολλά, για 750 άτομα, ίσως και να είναι, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν ο ένας υπουρ­γός λέει πως μπορεί να ζήσει κανείς με 200 ευρώ το μήνα, ο άλλος δεν μπορεί ούτε δώδεκα ευρώ να ξοδεύει για φιέστες όχι 12.000. Όταν ανθρώ­πι­νες ψυχές χάνο­νται παλεύ­ο­ντας να ζεστα­θούν, όταν υπάρ­χουν εκεί έξω τόσοι άστεγοι, όταν σχολεία δεν έχουν θέρ­μανση, όταν νοσο­κο­μεία δεν έχουν όχι υλικά αλλά ούτε χαρ­το­μά­ντιλο να κλάψουν το χάλι τους, δεν ξοδεύ­εις ούτε ένα ευρώ για εκδη­λώ­σεις. Εκείνο που ενοχλεί όμως πιο πολύ είναι όταν βγαίνει ο υπουρ­γός και λέει σε όσους ενο­χλή­θη­καν, αλλά και προς όλους εμάς, ότι θα τα πλη­ρώ­σει από την τσέπη του. Πόσο φτηνό, πόσο δεύτερο αυτό το κιμπα­ρι­λίκι… Η μορφή του άρχοντα που κερνάει όλο τον κόσμο βγά­ζο­ντας από την τσέπη δεσμί­δες, είναι η συνέ­χεια του χωρο­δε­σπότη ή του ”φεου­δάρχη”. Υ.Γ. Αυτό πάλι το «όποιος μας επι­κρί­νει είναι λαϊ­κι­στής», δεν χωράει σε καμία λογική. Ή κακώς υπήρξε η διάθεση κρα­τι­κού χρή­μα­τος για γλέντια, – μπανάλ και ψευ­το­κυ­ρι­λάτα μεταξύ μας – και αλλά­ζουμε την απόφαση ή υπο­στη­ρί­ζουμε την απόφαση μέχρι τέλους και παίρ­νουμε και το πολι­τικό κόστος.