Πίσω από τη βιτρίνα

Ο αντι­δή­μαρ­χος Δημό­σιας Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής  κ. Γιώργος Τριά­ντος, στην συνέ­ντευξή του στην «δ», περιέ­γραψε κατα­στά­σεις που θα έπρεπε να είναι το θέμα συζή­τη­σης και προ­βλη­μα­τι­σμού, όλων μας, κυρίως όσων κοι­μού­νται και ξυπνούν με το όραμα της «κανο­νι­κό­τη­τας». Οπου κανο­νι­κό­τητα, σίγουρα δεν σημαί­νει τα προ­βλή­ματα να αυξά­νο­νται αλλά να μειώ­νο­νται. Και μάλιστα προ­βλή­ματα που αφορούν την αξιο­πρέ­πεια, την υγεία, την ευζωία των πολιτών. Αύξηση των αστέγων, αύξηση παι­δι­κής κακο­ποί­η­σης, ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας και χρήσης ναρ­κω­τι­κών, ούτε κανο­νι­κό­τητα την λες, ούτε ανά­πτυξη. Ας ρίξουμε μια προ­σε­κτική ματιά σε όσα περι­γρά­φει ο κ. Τριά­ντος να κρύ­βο­νται πίσω από τη… λαμπερή μας βιτρίνα και την εικο­νική μας κανο­νι­κό­τητα:

«Ασχο­λού­με­νος με τον εθε­λο­ντι­σμό είχα μια εικόνα για την κατά­σταση πίσω από τη βιτρίνα. Η εικόνα αυτή όμως μεγε­θύ­νε­ται και προ­βλη­μα­τί­ζει κάθε μέρα. Οι ανάγκες αντί να μειώ­νο­νται, αυξά­νο­νται, η αστεγία έχει αρχίσει να παίρνει δια­στά­σεις, τα φαι­νό­μενα κακο­ποί­η­σης (ιδιαί­τερα παιδιών) παρου­σιά­ζουν αυξη­τι­κές τάσεις, όπως και τα φαι­νό­μενα ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας και γενικά πρέπει να ανη­συ­χούμε παρά να είμαστε εφη­συ­χα­σμέ­νοι. Δυστυ­χώς δομές για υποδοχή και φιλο­ξε­νία αστέγων, έστω και με την μορφή υπνω­τη­ρίων δεν υπήρξαν μέχρι τώρα, ούτε υπήρξε κάποια πρό­βλεψη. Είναι ένα πρό­βλημα που πρέπει να το κοι­τά­ξουμε με προσοχή και επι­μέ­λεια. Είναι δύσκολη προ­σπά­θεια γιατί όταν υπήρχαν τα σχετικά ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα δεν αξιο­ποι­ή­θη­καν για το σκοπό αυτό και θα πρέπει εξ’ αρχής να γίνει όλη η προ­ερ­γα­σία και εργασία για να αντι­με­τω­πι­στεί η έλλειψη στον τομέα αυτό. Ένα άλλο μεγάλο πρό­βλημα είναι η μάστιγα των ναρ­κω­τι­κών και η καθη­με­ρινή εικόνα των χρηστών, που λόγω γειτ­νί­α­σης του χώρου των υπη­ρε­σιών μας με τον ΟΚΑΝΑ, είναι ρεα­λι­στική και απα­ρά­δε­κτη. Αν και η αντι­δη­μαρ­χία μου και οι υπη­ρε­σίες μας δεν έχουν άμεση αρμο­διό­τητα και παρέμ­βαση στο πρό­βλημα αυτό, εν τούτοις υπο­χρέ­ωσή μας είναι να ασχο­λη­θούμε με το πρό­βλημα, να “ανα­γκά­σουμε” άλλους φορείς σε συνερ­γα­σία και πράξεις, ώστε αφ’ ενός να εξα­σφα­λί­σουμε ένα σωστό και υγιές περι­βάλ­λον χρήσης σε ειδι­κούς χώρους, απο­μά­κρυνση των χρηστών από τη δημόσια έκθεση και παράλ­ληλα τη δημιουρ­γία συμ­βου­λευ­τι­κού σταθμού στους χώρους αυτούς.»